عالم در انتظار است.جهانیان همه منتظر هستند.از مسلمان اندونزیائی که مهدی را "ولی الله" می خواند تا روحانی هندی که او را "قائد اعظم" می داند، از شیعه عراقی که "ناجی امت" را صدا می زند، تا مسلمان سیه چرده آفریقائی که او را "حامی مظلوم" می شمارد،همه منتظر او هستند.
جهان منتظراست. انتظار، شعار مستضعفان شده است. همه جا حرف از اوست. از نسب او می پرسند که به "احمد" می رسد، از نام او می گویند که "محمد" است. کلام او را قرآن و صوت او را جمیل توصیف می کنند. مردمان حرفها از "ذوالفقار" او دارند و نامردمان با شنیدن نام او ابرو در هم می کشند.
همه می گویند او می آید. در یکی از جمعه های نور، در کنار کعبه ظاهر می شود و با صدای بلند بانگ بر می دارد که منم مهدی، امام آخرین.
می گویند او با عصای موسی می آید و دم مسیحائی، بیرق احمدی را بلند می کند و با ذوالفقار علی به محو کژی ها و پلشتی ها می نشیند.
شاید او همان "یوسف گمگشته "حافظ است یا "یار غایب از نظر" سعدی، شاید هم "تجسم هجران" مولوی باشد، راستی آیا او همان نیست که خمینی را به خال لب خود گرفتار کرد؟
همه از او می گویند. فرقی ندارد، شیعه، حنفی، مالکی، شافعی، حنبلی، حتی بهره های هند، اباضی های عمان و زیدی های یمن، همه و همه در جستجوی اویند.
همه حضور او را باور دارند و دعا وسیله ای برای تعجیل در ظهور شده است. سحرها می توان دانه دانه های اشک منتظران را در فراق او دید. فریاد "اللهم عجل لولیک الفرج" همه جا بلند است و در چهار گوشه جهان ندای یا مهدی را می توان شنید.
آری او می آید او که خود مشتاق ظهور است و دلتنگ امت، می آید و شوکت مستکبران را فرو می ریزد، می آید و عزت مستضعفان را احیا می کند.
در جهان همه منتظرند، سمفونی انتظار با فریاد " یا مهدی" فراگیر شده و پیام آن این است که "عالم وادی منتظران شده است".






نظر شما