به گزارش خبرآنلاین روزنامه اعتماد در یادداشتی به قلم عباس عبدی نوشت:ساختار سیاسی موجود کوشیده که سازمانیابی مردم در نهادهای مدنی را با دیده تردید نگاه کند و تا هر جا که میتواند مانع شکلگیری آنها شود. چرا؟ به این علت که نهادهای مدنی اعم از احزاب، انجمنهای صنفی و کارفرمایی و هنری و فرهنگی و مدنی و خیریه و... میتوانند در برابر تحمیل بارهای غیر منصفانه و ناحق مقاومت کنند و اجازه ندهند که باری خلاف حق و عدالت بر گرده اعضایشان تحمیل شود.
حالا فرض کنید که مردم قادر به تشکلیابی در این نهادها نباشند، در این صورت قادر به نقد و اعتراض علیه سیاستهای موجد فشار به مردم نیستند، در نتیجه مردم به صورت پیشفرض با همه سیاستها مخالفت میورزند یا اگر هم قبول داشته باشند حمایت نمیکنند.
پس حکومت از یک سو مخالفپرور و از سوی دیگر بدون حامی میشود. از آنجا که افراد به صفت فردی توان مقابله با حکومتها را ندارند مجبورند بدون اعتراض بار زیادی را تحمل کنند. در اینجا خیال حکومت آسوده میشود که کسی توان اعتراض ندارد، و هیچگاه هم اتفاقی رخ نخواهد داد. ولی هنگامی که فشار زیاد میشود و تاب مردم از تحمل آن به پایان میرسد، کمکم مردم یکدیگر را پیدا میکنند و تشکیلات نانوشته و حتی غیر آشکاری شکل میگیرد و دست به مقاومت جمعی و البته غیر تشکیلاتی میزنند و عوارض اینگونه مقاومتها و اعتراضات متوجه ساختاری است که امکان تشکلیابی را برای مردم و اصناف و گروهها فراهم نمیکند.
این اتفاقی است که دقیقاً پیش از انقلاب رخ داد. تقریباً همه گروههای سیاسی، صنفی، حرفهای از میان رفته بودند، تنها نهادهای مذهبی باقی ماندند و تمامی ظرفیت ناراضیان به داخل سبد این نهادها سرازیر شد و لذا هنگامی که دیدند میلیونها نفر روز یا شب معترض هستند، گفتند اینها جعلی است یا فریب بیگانه را خوردهاند. اینها چیزی نبود جز محصول بذری که آن ساختار در زمین سیاسی خود کاشته بود.
ممانعت از رشد نهادهای واسط پیامدهای مختلفی برای حکومت و جامعه خواهد داشت. از جمله و حال حاضر که حتی اگر بخواهند با معترضان گفتوگو کنند، طرف شناخته شدهای برای گفتوگو ندارند، ناچارند با سخنگویانی ناشناخته مواجه شوند. البته اگر تمایلی برای تغییر داشته باشند و امکان گفتوگویی باقی مانده باشد.
17302
نظر شما