به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، اسفندیار منفردزاده، آهنگساز برجسته و تأثیرگذار موسیقی ایران، فعالیت حرفهای خود را از سال ۱۳۳۵ در رادیو ایران آغاز کرد. مسیری که در ابتدا با تجربههایی همراه بود که خود او رضایتی از آنها نداشت، اما آشناییاش با مسعود کیمیایی در سال ۱۳۴۶ نقطه عطفی شد که جایگاه او را در موسیقی فیلم و ترانه تثبیت کرد. از دل همین همکاریها، آثاری ماندگار برای فیلمهایی چون «قیصر»، «رضا موتوری»، «داشآکل»، «طوقی» و «خداحافظ رفیق» شکل گرفت؛ آثاری که موسیقی فیلم را به تریبونی برای ارتباط مستقیم با مردم بدل کرد.
منفردزاده در کنار موسیقی فیلم، با ساخت سرود مشهور «بهاران خجسته باد» نیز نقشی مهم در تاریخ موسیقی معاصر ایران ایفا کرد؛ سرودی که ریشه در فضای سیاسی و اجتماعی زمانه داشت و خود او نیز در مقطعی از زندگی با همان فضا بیواسطه روبهرو شده بود.
در گفتوگویی که در بهمن ۱۳۵۱ با مجله «زن روز» منتشر شد، او در ۳۲سالگی چهرهای متفاوت از یک آهنگساز متعارف ارائه میدهد: هنرمندی تکرو، سختگیر و متعهد که حاضر نیست برای شهرت یا پول، با هر خوانندهای همکاری کند. او از «خواننده آگاه» سخن میگوید؛ خوانندهای که شعر و موسیقی را بفهمد و آن را با تمام وجود اجرا کند. به همین دلیل است که از فریدون فروغی، داریوش و فرهاد به عنوان صداهایی همجنس با موسیقی خود یاد میکند.
منفردزاده نوآوری را ضروری میداند، اما نه به بهای نفی سنت. او عمیقاً به موسیقی ملی و مردمی باور دارد و معتقد است آهنگسازی که به مردم و میراث فرهنگی خود متعهد نباشد، هرگز به افق جهانی دست نخواهد یافت. نگاه او به موسیقی، نگاهی اندیشمندانه و مسئولانه است: موسیقی باید مردم را به تفکر وادارد، نه آنکه صرفاً ابزاری برای سرگرمی آسان و زودگذر باشد.
متن کامل این گفتوگو را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
نظر شما