اخیرا با دیدن بخش هایی از مستندی که توسط قرارگاه تبیین نهاجا ساخته شده بود به یاد خاطره اولین پرواز خودم در تحمیلی جنگ افتادم،اولین پرواز جنگ زمانی بود که عراق ساعت ۱۳:۴۰ روز دوشنبه ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ با حدود بیش از ۱۰۰ فروند انواع هواپیماهای جنگنده به پایگاه های نیروی هوایی و از جمله با ۸ فروند به پایگاه هوایی تبریز حمله و باندها و تاسیسات پایگاه ها را بمباران کرد و من این توفیق و افتخار را داشتم که در آن زمان در آماده باش پروازی (آلرت) باشم و همزمان با نزدیک شدن هواپیما های متجاوز عراقی به پایگاه و شاید یک تا دو دقیقه قبل بمباران آژیر حمله به صدا درآمد و من و جناب بالا زاده به سمت هواپیماهای آماده و مسلح به موشک های هوا به هوا دویدیم و زمانی داشتیم برای پرواز هواپیمای F-5E آماده میشدیم. صدای بمباران را شنیدیم.صدای بمباران میگفت که جنگ رسماً از این لحظه شروع شد.
هواپیما را روشن کردم و نترسیدم.
از آشیانه نگهداری هواپیما بیرون آمدم و دیدم پایگاه بمباران شده و دود و آتش از باند و اطراف باند بلند میشود.هواپیما را به ابتدای باند رساندم .برج مراقبت اجازه پرواز نداد .گفت باند بمباران شده و اجازه نداری.
اما من به عنوان اولین پرواز و اولین خلبان جنگ تقریبا در همان زمان بمباران و روی همین باند و تاکسی وی بمباران شده پایگاه، با استعانت و توکل بر خداوند محافظ و مواظبم، پروازم را شروع کردم و بدنبال عراقی ها رفتم و جناب بالا زاده شماره (۲) پس از من از روی همین باند بلند شد.عجب لحظاتی بود. خطرات بسیاری روی باند بود.
اما بفکر این خطرات نبودم
فکرم این بود که باید بدنبال دشمن رفت و او را باید زد. تا مرز دنبالشان رفتم . اما رفته بودند و نرسیدم تا با موشک ها و گلوله هایم بزنم شان و بفهمند با کی طرف هستند.
نکته جالب اینجاست که هیچ یک از هواپیماهای نیروی هوایی در آن لحظات اولیه حمله عراق به پایگاه ها از باند بمباران شده و پر از ترکش های بمب ها روی سطح باند پایگاه ها پرواز نکردند جز من و بعد از من جناب بالا زاده.
مطمئنم که امروز هم کسی جرات و جسارت این کار را ندارد.خدا من و بالا زاده را در این شرایط خطرناک حفظ کرد و محافظ ما بود. الحمدلله.
این هم یکی از قصه های گفتنی من از لحظه شروع شدن جنگ است.
فردای آن روز (سه شنبه اول مهر ۱۳۵۹) ساعت ۰۶:۰۰ صبح در عملیات پرواز پر عظمت کمان (۹۹) روی پایگاه هوایی موصل جناب بالا زاده, شماره (۲) گروه پروازی با لیدری (آزاده جانباز) اسدالله اکبری و شماره (۳) من و شماره (۴ که متاسفانه این ایشان یادم رفته) بود.
تعداد (۴۸) فروند بودیم که با فاصله های کمی به روی پایگاه موصل در عمق خاک دشمن رسیدیم.بالا زاده و من و همه ما اولین بمباران واقعی جنگ را بر روی پایگاه دشمن تجربه کردیم.
در اینجا یاد گرفتیم، جنگ شوخی نیست و دشمن و گلوله ها و بمب ها و موشک های دشمن برای شوخی کردن استفاده نمیشوند. من و او و همه ما فهمیدیم که در جنگ واقعیت زنده ماندن است. در جنگ باید باشیم و دفاع کنیم و با دشمن بجنگیم.
یاد گرفتیم اگر غفلت کنیم. دشمن میکشد و فرصت دفاع و جنگیدن و ماندن را از ما میگیرد و ما و سرزمین ما را به اسارت و تحت فرمان خودش میگیرد.و ...
گفته ها و ناگفته های جنگ و دفاع مقدس و درگیری های داخلی برای اینکه ایران، ایران بماند و ما در امن و امان باشیم. یکی دوتا نیست.
میدانم که در جنگ با تجزیه طلبان که قصدشان تکه تکه کردن ایران بود و جنگ با دشمن متجاوز که همین قصد را داشت و در مجموع دفاع مقدس، همه ما فرزندان ایران زمین بودیم.
اما اگر در همان سالهای اول نصرت و حمایت خدا از فرزندان ملت بزرگ ایران در ارتش و فداکاری های ارتش نبود و بخصوص اگر نیروی هوایی نبود. ایران نمی بود.
این حقیقتی است که نمیشود آن را با تحریف و تبلیغ غیر واقع، کتمان و یا پاک کرد.
حقیقت این است که کار ما فقط در محدوده جنگ فیزیکی در ۸ سال دفاع مقدس نبود و نیست.
راه استقلال و سرفرازی ادامه دارد.
حقیقت این است که ایران ما با رهبری و فرماندهی حضرت آیتالله امام خامنه ای (حفظه الله) و با اراده و توان و بدست فرزندان ایران زمین قدرتمند و مقتدر شده و قدرتمند تر خواهد بود تا به کشور و قدرت اول منطقه برسیم و انشا الله میرسیم.
ما میتوانیم
امیر بازنشسته ،خلبان آزاده جانباز دفاع مقدس
21212
نظر شما