در جنگ نابرابر و ستمگرانه ای که اکنون بر ایران تحمیل شده است نیروهای نظامی ما راهبردی درست و مدبرانه پیش گرفته اند؛ برای ما حفظ کشور و دفاع از وطن پیروزی است، که به خوبی در حال انجام آن هستیم؛ و برای دشمن تسخیر ایران پیروزی نهایی تلقی می شود چیزی که بسیار دور به نظر می رسد. اما شاید ما مردم انتظار داشته باشیم نیروهای نظامی مان با حالت تهاجمی تری برخورد کنند یا در حملات خود وسعت و گسترش بیشتری نشان دهند؛ چنین تصوری به این خاطر است که ما نظامی نیستیم و شاید نتوانیم راهبرد دقیق و حساب شده نیروهای نظامی خود را درک کنیم. این حالت ما شبیه مردم روم در قرن دوم پیش از میلاد است هنگامی که هانیبال به دروازه های روم رسیده بود و پس از شکست های متناوب فرماندهان رومی، کوئینتوس فابیوس ماکسیموس، فرماندار روم با سپاهی راهی مقابله با هانیبال شد. فابیان راهبرد ویژه ای داشت: پایداری و صبر زیادی که مردم روم آن را درک نمی کردند در ابتدا اما بعدا فهمیدند که فابیوس راهبرد درستی اتخاذ کرده بود.
هانیبال فرمانده زیرک و نابغه کارتاژی از کارتاژ، تونس و شمال آفریقای کنونی، با سپاهی عظیم به مقصد روم حرکت کرد. او نه تنها خود فرمانده باهوشی بود و سپاه عظیمی داشت بلکه سواره نظام قدرتمندی داشت که حتی فیل های آفریقایی را نیز شامل می شد. فرماندهان و سپاهیان رومی معمولا توسط این سواره نظام شکسته می شدند. پس از بارها تلاش نافرجام هنگامی که هانیبال بر دروازه های شهر رم بود، سنای رومی، فابیوس را به فرمانداری و فرماندهی برگزید. فابیوس برعکس فرماندهان پیشین راهبرد خاصی داشت که اکنون به استراتژی فابیان مشهور است، نوعی جنگ فرسایشی به تعبیر امروزی. او از درگیری و مواجهه مستقیم بین سپاهیان خود و هانیبال دوری می کرد؛ به جای آن همیشه کنار به کنار سپاه کارتاژ می ایستاد و زد و خوردهای جزئی درست می کرد. همیشه در کوه ها و دامنه های کوهستانی اردو می زد تا سواره نظام هانیبال را خنثی کند که نقط قوت کارتاژی ها بود. فابیوس با دنبال کردن سایه به سایه هانیبال مانع از تامین تدارکات و آذوقه و علوفه وسلاح و ... می شد؛ نوعی راهبرد زمین سوخته.
فابیوس می دانست که زمین و زمان به سود اوست؛ او در کشور خود نزدیک به شهر خود بود و تدارکات و آذوقه و نیروی کمکی به راحتی دریافت می کرد. در حالی که زمین و زمان به زیان هانیبال بود؛ او هزاران کیلومتر دور از خانه بود و نه می توانست تدارکات و آذوقه و سلاح بگیرد و نه نیروی کمکی. هر روز که جنگ طولانی تر می شد به زیان هانیبال و به سود فابیوس بود. فابیوس می دانست که دیر یا زود هانیبال و سپاهیانش خسته و فرسوده و بی آذوقه و کم توان می شوند و آنها هیچ گونه امکان تدارکات و نیروی کمکی نداشتند؛ تنها چیزی که هانیبال پیدا می کرد آذوقه و علوفه ای بود که از زمین رومیان به زور می گرفت. فابیوس تلاش کرد این امکان را هم برای او از میان ببرد.
این راهبرد هوشمندانه فابیوس از طرف مردم روم گاهی بزدلانه و گاهی با تاخیر زیاد دیده می شد؛ آنها فابیوس را «دیر آ» یا موخر نامیدند. اشاره به اینکه او همیشه در شروع مواجهه تاخیر می کند. نه تنها رومیان بلکه حتی میرسوار فابیوس با راهبرد او زاویه داشت و شوق جنگ زود هنگام داشت. یکبار که میرسوار، مارکوس مینوسیوس روفوس، امکان درگیری مستقیم داشت با سواران هانیبال درگیر شد و این فابیوس بود که او را از مرگ نجات داد. پس از آن همه به این نتیجه رسیدند که راهبرد جنگ فرسایشی فابیوس بهترین راهبردی بوده است که می توان در پیش گرفت. زیرا زمین و زمان به سود رومیان بود.
اوضاع ما و آمریکایی ها چنین است. آمریکایی ها هزاران کیلومتر از خاک خود دورند؛ تدارکات و آذوقه و تجهیزات و سلاح را باید از جای دوری تامین کنند و هنگامی که تدارکات فعلی تمام شود این وجه برجسته می شود. اما ما در کشور خودمان هستیم؛ پشتیبانی و تدارکات نزدیکی داریم. زمین و زمان به نفع ما و به زیان آمریکایی هاست. طولانی شدن جنگ به سود ما و به زیان آمریکایی ها و صهیونیست هاست. دیر یا زود آنها باید به کشورشان برگردند. از این رو، راهبرد نیروهای نظامی ما که خود را برای جنگ طولانی آماده کرده اند و تصمیم دارند دیگر فریب آتش بس های موقت را نخورند، راهبردی درست و زیرکانه است. فرسایشی شدن جنگ سبب می شود کار آمریکایی ها سخت تر شود؛ خصوصا که اکنون اقتصاد جهانی متلاطم است و آمریکا خود را مدعی سلطه بر این اقتصاد می داند و حفظ نظم جهانی را وظیفه خود می داند.
نظر شما