من آرزو میکنم این کشور به سمت صلح، آزادی، برابری و حکمرانی مبتنی بر عقل حفاظت از منافع و منابع کشور و طبیعت زیبای آن حرکت کند. امیدوارم که حکمرانان ما ارزش فداکاریهای مردم را بدانند و به جای نشان دادن داغی، مهربانانه از آنها بخواهند که در اداره کشور، در ساخت آن و همچنین در سیاستگذاری در این دنیای پر از حادثه، آنها را همراهی کنند. معتقدم که ایران با همه ایرانیان، ایران است، همهای که شامل موافق و مخالف نظام حاکم است، همهای که تنوع قومی و زبانی کشور را در بر میگیرد و همهای که دارا و کم دار را در انتخاب سرنوشت خود به رسمیت بشناسد.
البته قابل درک است، آنانی که در ایران ماندهاند و رنج و دردها را تحمل کردهاند و برای ساختن آن از جان و مالشان گذشتهاند، از کسانی که کشور را به هر دلیل ترک کردهاند، حق بیشتری دارند. حاکمان باید با ایرانیانی که در کشور ماندهاند – حتی اگر از آنها عصبانی هستند – مانند فرزندان خانواده خود رفتار کنند و اگر تصور میکنند که آنها خطایی کردهاند باید با مهر و بخشش آنها را در آغوش بگیرند. فرزندان هم حق دارند به والدینی که به درستی وظیفه نگهداری درست از زندگی و دارایی خانواده اقدام نکرهاند معترض باشند. آنها باید بدانند که این فرزندان وقتی بزرگ شدند حق دارند در سرنوشت خانواده سهیم باشند و اداره امور خانه را خود به عهده بگیرند.
آرزو میکنم سال نو سال گذشت باشد، بیاییم به یاد همه درگذشتگانمان چه آنهایی که از کیان این خاک حفاظت کردند و چه آنانی که معترض بودند تا جانشان را بدهند و بگویند ما ایران را بهتر از این میخواهیم، ما هم گذشت کنیم. معتقدم برای گذشت باید از خطا بازگشت و برای آن باید دلمان را از کینه و نفرت و خشم پاک کنیم و قبول کنیم که آزادی، رفاه، امنیت و شادمانی ما زمانی ممکن است که غیر من هم شایسته داشتن بهترینها باشد. برای روزهای بهتر همدیگر را در این سال نو در آغوش بگیریم و هفت سینمان را در سفرهای از جنس امید با رنگ آشتی، با حاشیه گذشت و با نقش عشق بچینیم و چون خیام، آن معلم عشق و اندیشه بخوانیم که:
بر چهره گل نسیم نوروز خوش است
در صحن چمن روی دل افروز خوش است
از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست
خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است
استاد دانشگاه
۲۳۳۲۳۳
نظر شما