این مطلب را زمانی برایتان می نویسم که مردم داوطلب از پیر و جوان، به کمک نیروهای هلال احمر آمدند تا جنازه ها و تن مجروح زنان و کودکان را، از زیر آور اماکن مسکونی خارج کنند.
آنان این جنازه ها را، عیدی شما به ملت ایران می دانند. استدلالشان این است که شما بی توجه به مسئولیت های حرفه ای و انسانی خود، بر طبل یک جنگ ویرانگر کوبیدید.
تعدادی از شما، صاحب این قلم را می شناسید و مطالب انتقادی من در حوزه های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی را خوانده اید. من هنوز هم منتقد برخی از امور جاری در کشور هستم ، اما امروز وظیفه وجدانی، انسانی و ملی ام حکم می کند که کنار مردم و مدافعان وطن علیه تجاوز بی رحمانه و بی شرمانه آمریکا و اسرائیل بایستم.
به عنوان همکار سابقه تان، در ادامه میخواهم از نتیجه درخواستتان از آمریکا و اسرائیل برای بمباران ایران، گزارش دهم:
خاطرتان آنقدر برای ترامپ و نتانیاهو عزیز بود که اولین هدف انتخابی آنان، مدرسه دخترانه شجره طیبه در میناب باشد. آنان ۱۷۰ دانش آموز ابتدایی دختر را با شلیک اول کشتند و با شلیک دوم، بدنهای نحیف شان را تکه تکه کردند. آنگونه که جنازه ۹۰ نفر از آنان قابل شناسایی نبود!
دوستانتان بعد از این به سراغ خانه های مسکونی مردم رفتند، هزاران ایرانی از کودک دو روزه تا زنان و مردان ۹۰ ساله را، به خاک و خون کشیدند.
اگرچه گفتید درخواست تان بمباران مراکز نظامی و امنیتی بود! اما دوستانتان بعد از حمله به خانه های مردم، سراغ ورزشگاهها،بیمارستانها، مراکز امداد هلال احمر، بازار، اتوبان، مراکز تفریحی ، پارک ها، رستوران ها، فروشگاهها، کارگاههای کوچک خصوصی، آمبولانس، ایستگاههای آتش نشانی، نانوایی ها و دیگر اماکنی رفتند که ذکر همه آنها در این سیاهه نمی گنجد.
بخشی از شما جنگ هشت ساله را تجربه کردید. جنگ کشته دارد و فراق عزیزان، دردآور است اما درد مردم آنجا فزونی گرفت که بعد از هدف قرار گرفتن سالن ورزشی آزادی، یکی از همکاران شما در یک برنامه ورزشی گفت: کاش ۱۲۰ هزار نفر آنجا بودند و کشته می شدند!
هنگامه بمباران ایران، از سخنان سیاسیون اسرائیلی و غربی در استفاده از واژه های جنگ صلیبی، جنگ تمدنی ،پایان دوهزار سال تمدن پارسی و... نمی گویم که خودتان آنجا هستید و می بینید و می شنوید و میخوانید.
از خبر کشته شدن ملوانان در حال آموزش دنا، بی سلاح و بی دفاع در آب های فراسرزمینی هم میگذرم. شما پیش از ما مطلع بودید که قرار است با اژدر اول آنان را به آب بیاندازند و با اژدر دوم ملوانانی را که به کمک دوستانشان شتافته بودند، به قعر دریا بفرستند.
ادامه این نامه را با گزارشی از شرایط اجتماعی و فرهنگی ایران بعد از شلیک های درخواستی اختصاص می دهم.
از همان روز اول تجاوز به ایران و ترور رهبری و فرماندهان نظامی، مردم و شاهنامه به خیابانهای ایران آمدند.
دختری را دیدم که به زبان انگلیسی برایتان پیغام فرستاد. او خود را گردآفرید معرفی میکرد.
به مانند جنگ هشت ساله، نقش نهادهای مذهبی و رسانه های سنتی برجسته تر شد.
زنان و دختران، چادر همت به کمر بستند و برای مردم روزه دار که در خیابانها حاضر بودند،افطاری گرم و سحری آماده می کردند.
از همان روز تا الان، خیابانهای کشور مملو از جمعیت است. آنان می گویند تا زمان پیروزی ایران بر دشمن، به خانه برنمی گردیم.
با توجه به اینکه اهل رسانه هستید و به توئیت های ترامپ دسترسی دارید، از عملکرد نیروهای مدافع وطن در این جنگ تحمیلی نمی نویسم که احوالات این روزهای مستاجر اتاق بیضی کاخ سفید، موید همه چیز است.
فرصت را مغتنم می شمارم و به خانم ها و آقایانی که در شرایط سخت کار در رسانه های خارجی به یاد وطن و هموطنان زخم خورده خود هستند، درود می فرستم.
این نامه را با یک پرسش از آنانی که درخواست کمک از آمریکا برای بمباران ایران کرده بودند، به پایان می برم.
در خوش بینانه ترین حالت فرض را بر این می گذارم که شما منظورتان بمباران مراکز غیرنظامی کشور نبود!
حال که با بمباران فرشی ایران مواجه هستید، چرا سکوت کرده اید؟! چرا اعتراض نمی کنید؟! چرا به مردم کشورتان نشان نمی دهید که پشیمان هستید؟!
شاید من و ما، زیر بمبارانهای درخواستی شما کشته شویم، اما تاریخ نمی میرد و رفتار امروز شما را در معرض قضاوت آیندگان قرار می دهد.
نظر شما