جهاد عادی‌زیستن

مدافعان لزوم ماندن در شهرها برای زندگی عادی به این جملات امام شهید استناد می‌کردند که در چهلمین سالگرد آغاز نخستین دفاع مقدس با اشاره به «ماندن مردم برخی از شهرهای زیر موشک‌باران دشمن مثل دزفول» فرموده بودند: «یکی از موارد افتخارآمیز پشت جبهه، همین ماندن مردم اهالی بعضی از شهرها است؛ چه در کردستان، چه در خوزستان و در سایر استان‌ها. در بعضی از شهرها مردم در شهر ماندند با اینکه شهر محل تهاجم شدید پیوستۀ دشمن بود.» (بیانات در ارتباط تصویری با شرکت‌کنندگان در آیین تجلیل از پیشکسوتان دفاع مقدس، ۳۱ / ۶ / ۱۳۹۹)

اختلاف نظرها زیاد طولانی نشد. رهبر شهید انقلاب اسلامی خطاب به دشمنان گفتند: «تهدید را به کسی بکنند که از تهدید آنها می‌ترسد. ملّت ایران نشان داده که در مقابل تهدیدِ تهدیدکنندگان دچار ترس نمی‌شود. «وَ لا تَهِنوا وَ لا تَحزَنوا وَ اَنتُمُ الاَعلَونَ اِن کُنتُم مُؤمِنین»؛ ملّت ایران به این معتقد است.» و در ادامه برای مردم نیز رفع شبهه کردند: «من به ملّت عزیزمان عرض می‌کنم همین آیۀ شریفه را همیشه در نظر داشته باشید. زندگی بحمدالله به طور عادی در جریان است. نگذارید دشمن احساس کند که شما در مقابل او می‌ترسید، احساس ضعف می‌کنید. اگر دشمن احساس کند که شما از او می‌ترسید، دیگر گریبان شما را رها نخواهد کرد. همین رفتاری که تا امروز داشتید، این رفتار را با قوّت ادامه بدهید. کسانی که امور خدماتی به عهده‌شان است، کسانی که با مردم سروکار دارند، کسانی که امور تبلیغاتی و تبیینی بر عهده‌شان است، کار خودشان را با قوّت انجام بدهند و ادامه بدهند و به خدای متعال توکّل کنند.» (دومین پیام تلویزیونی خطاب به ملت ایران در پی تهاجم رژیم صهیونی، ۲۸ / ۳ / ۱۴۰۴)

واضح است که معنای زندگی عادی، فراموشی ضرورت‌های جهاد امروز نیست. خود ایشان در میانۀ جنگ تحمیلی اول فرموده بودند: «مگر ما می‌توانیم زندگی عادی خودمان را الان داشته باشیم و مثل اینکه جنگی وجود ندارد؟ نه، ما باید زندگی‌مان را با وجود جنگ برنامه‌ریزی کنیم؛ زندگی فردی‌مان، زندگی جمعی‌مان، مسجدمان، اداره‌مان، کارمان، دولتمان، همه چیزمان، دکان‌مان، کارخانه‌مان، همه را باید با توجه به جنگ برنامه‌ریزی کنیم.» (دیدار با روحانیت حزب جمهوری اسلامی، ۱۴ / ۹ / ۱۳۶۴) بله، امروز باید برای تأمین لقمۀ آن نیروی امنیتی نگران بود که شبانه‌روز در پای پدافند، دل نگران امنیت ما است.امروز باید صفوف مساجد را متراکم‌تر کرد؛ می‌دانیم دو هفته قبل از شهادت آقایمان فرمود «اینکه یک ملّت بیایند در خیابان‌ها، یک حرف واحد، یک شعار واحد، یک مطلوب واحد را تکرار کنند» و «شخصیّت خودشان را به رخ دشمنان خودشان بکشند» (پیام تلویزیونی برای تشکر از حضور میلیونی ملت، ۲۳ / ۱۱ / ۱۴۰۴) را تحسین کرده بود و امروز باید دغدغۀ بخشی از جهاد را داشته باشیم که با حضور در تجمعات شبانه و حفظ خیابان بر عهدۀ ما گذاشته شده است. اما نباید جریان «زندگی عادی» متوقف شود.

کما اینکه در همان روزهای ملتهب پس از اجرای قطعنامۀ ۵۹۸، امام شهید این مجاهدت را به عنوان یک فضل امت برشمرد: «این ملت، مگر در بخشی از استان‌ها و شهرهای کشور، در بقیۀ مناطق زندگی عادی خودش را ادامه داد. این نشان‌دهندۀ یک عظمت و یک قدرت و یک نیروی معنوی در این کشور است. [...] این آن چیزی است که ما داریم و دشمنان ما در مقابل آن، بَدَلِ آن را ندارند. در مقابل پول، پول کارساز است، در مقابل سلاح، سلاح کارساز است، اما در مقابل ایمان؛ نه پول و نه سلاح و نه توطئه کارساز نیست. [...] این راز پیروزی ملت ماست.» (سخنرانی در جمع مردم باختران، ۱۵ / ۱ / ۱۳۶۸)

اما آخرین فراز از آخرین سخنرانی امام شهیدمان این بود: «اگر تهدیدی وجود دارد، دستگاه‌های خنثی‌کنندۀ تهدید هم به فضل الهی وجود دارد. مردم کارشان را بکنند، زندگی‌شان را بکنند، درسشان را بخوانند، محیط کسب و کار را [آرام کنند]، تجارتشان را بدون دغدغه انجام بدهند. باید در کشور محیط آرامش، محیط اطمینان به نفس، محیط سکینه حاکم باشد.» (بیانات در دیدار مردم آذربایجان شرقی، ۲۸ / ۱۱ / ۱۴۰۴)

روزهای آینده با هر روندی باشد، خواه ادامه سکوت صحنۀ نبرد نظامی یا ادامه جنگ، فرقی ندارد؛ جهاد عادی‌زیستن را نباید فراموش کرد. رهبر شهیدمان با تکیه بر آموزه‌های الهی وعده کرده است: «خدای متعال ملّت ایران را و حقیقت را و حق را، به طور قطع و یقین، پیروز خواهد کرد ان‌شاءالله.» (دومین پیام تلویزیونی خطاب به ملت ایران در پی تهاجم رژیم صهیونی، ۲۸ / ۳ / ۱۴۰۴)