به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، رضا معممی مقدم مدیر کل فرهنگی سازمان اوقاف و امور خیریه - بسیاری از زیارتنامهها «مأثور» نیستند؛ یعنی ادبا یا علما آنها را بر اساس فضایل آن بزرگواران تنظیم کردهاند. اما سه زیارت نامه ماثور داریم حضرت ابوالفضل و حضرت علی اکبر و زیارتنامه حضرت معصومه، «امضای معصوم» دارد.
بنابر روایت آنا، امام رضا (ع) خود آدابِ این گفتوگو را تعلیم داده و کلمات را در دهانِ زائر گذاشته است. وقتی ما پشتِ پنجرههای ضریح میایستیم، در واقع داریم با واژههای امام رضا (ع) با خواهرش سخن میگوییم؛ این یعنی طهارتِ این کلمات تضمین شده است.
در قلبِ این زیارتنامه، جملهای وجود دارد که تماشاییترین فرازِ آن است: «یا فاطمةُ اشفَعی لی فی الجنةِ...» (ای فاطمه! برای من در بهشت شفاعت کن).تأمل بر این جمله لرزه بر اندامِ معرفت میاندازد؛ گویندهی این سخن کیست؟ امام رضا (ع)! یعنی کسی که خود «قسیم النار و الجنه» (تقسیمکننده دوزخ و بهشت) است، از خواهرش طلب شفاعت میکند. این عبارت به ما میگوید که با یک «بانوی معمولی» روبهرو نیستیم؛ با حقیقتی روبهرو هستیم که امامِ زمانش، شأنِ او را در ترازِ شفاعتِ کبرا میبیند.
جالب است بدانید نام اصلی ایشان «فاطمه» است و لقب «معصومه» را نیز باز هم امام رضا (ع) به او بخشیده است. این لقب یک توصیفِ احساسی نیست، یک «گزارشِ وجودی» است.
امضای امام پایِ این لقب، به این معناست که او در مرتبهای از طهارت قرار دارد که مرزهای میانِ «امامزاده بودن» و «امام بودن» را کمرنگ کرده است.در این متن که با امضای معصوم به دست ما رسیده، ما نه فقط بر او، بلکه بر تمامی انبیا و اولیا سلام میدهیم. گویی زیارتِ او، تونلی است که ما را به قلبِ تاریخِ توحید وصل میکند. امام با این تعلیم، به ما آموخت که زیارتِ این بانو، پیوندی دوباره با ریشهی نبوت و ولایت است.
خواندنِ زیارتنامهای که «امضای معصوم» دارد، مانند راه رفتن در جادهای است که چراغهایش را یک معصوم روشن کرده است. حضرت فاطمه معصومه (س) تنها بانویی است که امامِ معصوم، آدابِ دقیقِ ایستادن در برابر او را به ما یاد داده است. این یعنی درگاهِ او، درگاهِ ورود به خانه وحی است و هر کلمه این زیارتنامه، سندی است بر این مدعا که: «در قم، بهشتِ گمشده آلمحمد (ص) را میتوان یافت.»
نظر شما