به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، خطوط پیشرو درباره رهبر قرآنی، شهید آیتاللهالعظمی سیدعلی حسینی خامنهای رضوان الله علیه است که از کودکی با قرآن مأنوس، در عنفوان جوانی با تدبر و تأمل در قرآن مبعوث، در بزرگسالی با تفسیر و تبیین قرآن معروف و در مدت زعامت خویش با اتکا به معارف قرآن، راهبر شده بود.
آن قائد مأنوس با قرآن که بحق، وعده صادق امام ششم(ع) در ایشان تحقق یافته و جسم و جان مبارکش با کلمات الله عجین شده بود، «مَنْ قَرَاَ الْقُرآنَ وَ هُوَ شابٌّ مُؤمِنٌ اِخْتَلَطَ الْقُرآنُ بِلَحْمِهِ وَ دَمِهِ»، پیوند مبارک خود با معارف وحی را مستمر و ثابت نگه داشت؛ بهگونهای که آخرین برنامه عمومیشان محفل تلاوت قرآن کریم و آخرین ترنم کلماتش در هنگامه شهادت، آیات کلام الله مجید بود.
بنابر روایت ایکنا، پژوهشگر دینی علی گلستانی، نوشت: رهبر شهید حقیقتاً قرآنی بود؛ با قرآن زیست و با قرآن به شهادت رسید. بعید است که تاریخ بعد از ائمه هدی(ع)، شخصیتی چنین قرآنی به خود دیده باشد. تقارن شهادتش با تلاوت آیات الله، آشکار شدن حقیقت اتصالش به کلام الله در سراسر عمر بابرکتش بود؛ مگر نه آنکه گویند هنگامه جاندادن، حقیقت و باطن عمر انسان آشکار میشود؟ رهبر قرآنی با قرآن به شهادت رسید تا خون مطهرش، انس با قرآنش را بیش از پیش آشکار کند.
قائد شهید امت که به اعتراف دوست و دشمن، با وجود مسئولیتهای متعدد و سنگین از جوانی تا شهادت، ذرهای به سستی و بینشاطی آلوده نشد و همواره با نشاط، امید و اراده، جامعه اسلامی، مسلمانان و عدالتطلبان عالم را راهبری میکرد، قرآن را مایه زندهشدن دل و مانع و دافع افسردگی و انحطاط میدانست. بنابراین، همواره توصیه میکرد تا مسلمانان بر سر این سفره پربرکت مهمان شوند:
«در کلام امیرالمؤمنین(ع) که شاگرد برجسته قرآن و پیامبر اعظم(ص) است، تعبیرات بلندی در نهجالبلاغه درباره قرآن وجود دارد. رَبیعُ القُلوب؛ بهار دلهاست؛ همچنان که در بهار، عالم زنده میشود، زمین زنده میشود، قرآن دلها را زنده میکند و از دلمردگی، افسردگی و عقبرفت نجات میدهد؛ رَبیعُ القُلوبِ، شِفاءُ الصُّدور، فیهِ عِلمَ ما یَأتی، دَواءَ دَائِکُم وَ نَظمَ ما بَینَکُم. اینها تعبیرات نهجالبلاغه درباره قرآن است؛ یعنی معارف تمامنشدنی مورد نیاز بشر، در قرآن موجود است؛ چه معارفی که مورد نیاز بشر در مقام فرد است، چه معارفی که مورد نیاز بشر در مقام جامعه بشری است. این عبارت «عِلمَ ما یَأتی» که از نهجالبلاغه خواندیم، یعنی برآورنده نیازهای همه بشر و همه آینده؛ عِلمَ ما یَأتی. در تمام ادواری که بشر در این کره خاکی زندگی میکند، قرآن نیازهای او را تأمین میکند و پاسخ میدهد؛ «عِلمَ ما یَأتی» یعنی این. دوای دردهای بزرگ جوامع بشری است. «وَ نَظمَ ما بَینَکُم»؛ نظام اجتماعی، ارتباطات بشری، ارتباطات جوامع، اینها همه در قرآن است. قرآن را بشناسیم.» (۱۴۰۲/۱۲/۰۳)
رهبر قرآنی با نگاه ژرف و عمیق به معارف برجسته وحی، آن را نه محدود به زمان و مکان، که متن زندگی بشر از گذشته تاکنون میدانست و حقایق و معارف جاودانه آن را راهگشای دائمی بشر معرفی میکرد. بنابراین، امکان بهرهمندی از این معارف را از نعمتهای الهی میشمرد:
«قرآن کتاب زندگی است. اگر آحاد بشر قواعد زندگی را با قرآن تطبیق دهند، سعادت دنیا و آخرت نصیب آنها خواهد شد. مشکل ما این است که این کار را نمیکنیم؛ مشکل ما این است که زندگی را با قواعد قرآن تطبیق نمیدهیم؛ مثل کسی که به پزشک مراجعه میکند و نسخه پزشک را میگیرد، ولی به آن نسخه عمل نمیکند. این مراجعه به پزشک بدون عمل کردن به نسخه اثری نخواهد داشت؛ امروز وضع ما این جوری است.» (۱۳۹۹/۰۲/۰۶)
«وقتی قرآن میخوانیم، خدا دارد با ما حرف میزند. این حرفزدن هم فقط مربوط به گذشته و قضایا یا قصص قرآنی نیست؛ مربوط به همین وضع فعلی ماست که با آن زبان دارد بیان میشود؛ برای این است که ما راه خودمان را پیدا کنیم و پای صحبت خدا بنشینیم و این نعمت بزرگی است که خدای متعال به ما داده.» (۱۴۰۱/۰۱/۱۴)
آن انس دائم و این معارف کامل، سبب شد که فقیه ربانی و رهبر قرآنی که خود از سفره پربرکت معارف وحی بهرهها برده و در پرتو آن، نورانی شده بود، به عموم مردم و فرزندان عزیزش این توصیه حکیمانه را به یادگار بگذارد: «هر روز حتماً قرآن بخوانید، حتی روزی نیمصفحه، روزی یک صفحه بخوانید، اما ترک نشود. در دنیای اسلام هیچکس نباید پیدا شود که یک روز بر او بگذرد و آیاتی از قرآن را تلاوت نکند.»
اینک ما و این توصیه ماندگار شهید آیتاللهالعظمی سیدعلی حسینی خامنهای رضوان الله علیه؛ به نیابت از رهبر قرآنی، قرآن بخوانیم.
نظر شما