به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، تصور کنید در تابستانهای دهههای ۴۰ و ۵۰ خورشیدی در خیابانهای تهران قدم میزنید؛ خورشید بیرحمانه میتابد و تنها چیزی که میتواند عطش عابران کلافه را بگیرد، کیوسکهای کوچک و بزرگ آبمیوهفروشی است که در هر کوچه و خیابان، مثل واحه در دل کویر، چشمنوازی میکنند.
گزارش خواندنی «اطلاعات» در خرداد ۱۳۵۶، تصویری زنده از این بازار داغ ارائه میدهد. در آن سالها، پیش از آنکه استخرها و دریا مقصد همگانی برای فرار از گرما باشند، تهرانیها به «آبطالبی» و «شیرموز» پناه میبردند. جالب است بدانید ورود دستگاههای مخلوطکن برقی به تهران، انقلابی در ذائقه مردم ایجاد کرد و فروش این دو نوشیدنی را تا ۵۰ درصد افزایش داد. رقابت بر سر میوههای نوبرانه در میدان ترهبارِ سپیدهدم، میان کاسبان چنان داغ بود که طالبیهای مرغوب به کیمیا تبدیل میشدند.
از قیمتها تا نظارت اتحادیه
در آن روزگار، اتحادیه صنف آبمیوه و بستنی، قوانینی جالب برای حمایت از حقوق مصرفکننده داشت. برای جلوگیری از کمفروشی، فروشندگان موظف بودند آبمیوه را در لیوانی جداگانه و یخ را در لیوانی دیگر بریزند. همچنین هشدارهای جدی درباره پرهیز از فروش آبمیوه مانده (که عامل اصلی مسمومیت بود) به صورت مستمر توسط بازرسان بهداشت کنترل میشد. قیمتها نیز شناور بود و براساس نوسان قیمت میوه در میدان بارفروشان تعیین میشد، به طوری که گاهی یک لیوان آبطالبی ۲۵ ریال و آبپرتقال ۳۰ ریال قیمت داشت.
پاتوقهای جنوب شهر
جالب اینکه بورس آبمیوهفروشیها در جنوب و مرکز تهران (مانند میدان امام حسین یا همان شهناز سابق، راهآهن و ناصرخسرو) بود؛ جایی که مردم فرهنگ نوشیدن آبمیوه تازه را در میانه روز داشتند، در حالی که در شمال شهر، گرایش به سمت نوشابههای گازدار و مصنوعی بیشتر بود.
متن کامل این گزارش را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
نظر شما