به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در ۲۸ مه ۱۹۶۱ [۷ خرداد ۱۳۴۰]، روزنامه بریتانیایی The London Observer مقاله وکیل بریتانیایی پیتر بننسون با عنوان «زندانیان فراموششده» را در صفحه اول خود منتشر کرد و با این کار، کارزار «فراخوان برای عفو ۱۹۶۱» را آغاز کرد؛ کارزاری که خواستار آزادی همه افرادی بود که در نقاط مختلف جهان به دلیل بیان مسالمتآمیز باورهایشان زندانی شده بودند. این جنبش بعدها به «عفو بینالملل» تبدیل شد.
بننسون پس از خواندن مقالهای درباره دو دانشجوی پرتغالی که به دلیل بالا بردن جامهایشان در یک ناهارخوری عمومی به نشانه آزادی، زندانی شده بودند، به نوشتن این فراخوان ترغیب شد. در آن زمان، پرتغال تحت دیکتاتوری آنتونیو ده اولیویرا سالازار اداره میشد. بننسون که بهشدت خشمگین شده بود، مقالهای برای Observer نوشت و در آن خواستار آزادی این دانشجویان شد و از خوانندگان خواست نامههای اعتراضی به دولت پرتغال ارسال کنند. این مقاله همچنین توجهها را به انواع نقض حقوق بشر در سراسر جهان جلب کرد و اصطلاح «زندانیان وجدان» را ابداع کرد؛ اصطلاحی برای توصیف «هر فردی که به طور جسمی (از طریق زندان یا به گونهای دیگر) از ابراز هر دیدگاهی که صادقانه به آن باور دارد و خشونت شخصی را تبلیغ یا تأیید نمیکند، بازداشته شده باشد.
مقاله «زندانیان فراموششده» به سرعت در روزنامههای سراسر جهان بازنشر شد و کارزار عفوِ بننسون صدها پیشنهاد حمایت دریافت کرد. در ماه ژوئیه، نمایندگانی از بلژیک، بریتانیا، فرانسه، ایالات متحده، آلمان، ایرلند و سوئیس گرد هم آمدند تا «یک جنبش دائمی بینالمللی در دفاع از آزادی عقیده و مذهب» را آغاز کنند. سال بعد، این جنبش رسماً به سازمان حقوق بشری «عفو بینالملل» تبدیل شد.
عفو بینالملل مأموریت خود را از اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد گرفت؛ اعلامیهای که بر این باور است که همه انسانها دارای حقوق بنیادینی هستند که از مرزهای ملی، فرهنگی، مذهبی و ایدئولوژیک فراتر میرود. تا دهمین سالگرد «فراخوان برای عفو ۱۹۶۱»، سازمانی که از دل آن پدید آمده بود، بیش از ۱۰۰۰ گروه داوطلب در ۲۸ کشور داشت و این آمار به طور مستمر در حال افزایش بود. در سال ۱۹۷۷، این سازمان جایزه صلح نوبل را دریافت کرد...
منبع: www.history.com
۲۵۹
نظر شما