به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در میانه تاریخ میدان فردوسی تهران، مجسمههای این شاعر ملی نهتنها نشانهای از پاسداشت هویت فرهنگیاند، بلکه خود به سندی از تغییرات شهری و هنری در دهههای مختلف بدل شدهاند. تندیس برنزی ساخته غلامرضا رحیمزاده ارژنگ که در خرداد ۱۳۳۸ در میدان فردوسی نصب شد، دومین مجسمهای بود که در این میدان قرار گرفت و تا ۱۳۵۰ بر جای ماند؛ مجسمهای که بعدها به میدان فردوسی مشهد منتقل شد. این اثر جایگزین تندیس اهدایی پارسیان هند شد و پس از آن، تندیس کنونی میدان، یعنی مجسمه سنگ مرمر کارارا ساخته ابوالحسن صدیقی، در ۵ مهر ۱۳۵۰ به میدان آمد و امروز چهره آشنای این میدان را شکل میدهد. در ادمه گزارش روزنامه اطلاعات را به تاریخ دوشنبه ۱۷ خرداد ۱۳۳۸ از رونمایی این دومین تندیس فردوسی در این میدان تاریخی پایتخت میخوانیم:
در ساعت ۱۲ دیشب [شامگاه یکشنبه ۱۶ خرداد ۱۳۳۸] مجسمه بزرگ فردوسی که در میدان فردوسی نصب شده است پردهبرداری شد.
عابرینی که تا ساعت ۸ صبح امروز [دوشنبه ۱۷ خرداد ۱۳۳۸] از میدان فردوسی عبور میکردند، مشاهده میکردند که روپوش سبزی که تا دیروز مجسمه فردوسی را پوشانیده بود امروز در پای مجسمه قرار دارد.
امروز کسب اطلاع شد که پس از آنکه باغچهبندی و گلکاری میدان فردوسی و تعمیر اسفالت حاشیه آن که از سه روز قبل با سرعت انجام میگرفت، پایان یافت مسئولین شهرداری تهران مصلحت دیدند که بدون هیچگونه تشریفاتی روپوش را از تن مجسمه بردارند به این ترتیب میدان را افتتاح نمایند.
اکنون مجسمه فردوسی که سه متر و نیم ارتفاع و یک متر و بیست سانتیمتر عرض و ۵ تن وزن دارد در وسط میدان فردوسی بر روی پایه سنگی به ارتفاع ۸ متر خودنمایی میکند. به طوری که قبلا به اطلاع خوانندگان محترم رسیده مجسمه مزبور را آقای رحیمزاده از برنز ساخته و بنا به اظهار مقامات شهرداری شصت هزار تومان خرج آن شده است.
اکنون میدان فردوسی که نسبت به وضع سابق آن وسیعتر شده دارای دو حوض بزرگ... و باغچهبندی نسبتا زیبا منظره شمالی خیابان فردوسی را به شکل تازهای درآورده است.
پنجاه نورافکن کوچک در داخل آب کار گذاشته شد که آب فوارهها را رنگین نشان میدهد و ۸ نورافکن بزرگ هم در میدان کار گذشته شده است که شبها مجسمه و میدان را روشن میکند.
ضمنا امروز اطلاع حاصل شد که مجسمه سابق فردوسی از طرف شهرداری به دانشگاه اهدا شده است تا در مقابل ساختمان دانشکده ادبیات نصب شود.
۲۵۹
نظر شما