به گزارش خبرآنلاین، برت مک گورک، تحلیلگر مسائل بینالمللی شبکه سیانان که در دولتهای جورج دبلیو بوش، باراک اوباما، جو بایدن و دونالد ترامپ در سمتهای بلندپایه امنیتی اشتغال داشته است، در گزارشی نوشت: اگرچه آمریکا و ایران به ظاهر در مذاکراتی همسان مشارکت دارند، اما در واقعیت ممکن است در دو مذاکره کاملا متفاوت باشند، چراکه دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا از منظر زور و قدرت به مذاکره نگاه میکند، در حالی که به ادعای او، تهران از منظر تملک و دارایی به آن مینگرد.
به گزارش ایسنا، او با مطرح کردن این که ترامپ میخواهد از طریق فشار اقتصادی و تحریم ایران را وادار به پذیرفتن خواستههای حداکثری او کند، مدعی شده است که تهران مایل است آمریکا را پس از به دست آوردن چیزی با ارزش و امتناع از پس دادن آن، وادار به تسلیم کند- تفاوت رویکردی که بنبست فعلی در مذاکرات را ایجاد کرده است.
مذاکرات میان تهران و واشنگتن برای پایان دادن به جنگ با میانجیگری پاکستان و تبادل پیشنهادها برای دستیابی به یک تفاهمنامه در این زمینه در جریان است. طبق اعلام تهران، اگر این مرحله به نتیجه برسد، یکی از موضوعات مورد مذاکره در مرحله بعدی، برنامه هستهای ایران خواهد بود. پیشرفت در این مذاکرات به دلیل عقبنشینیهای مکرر ترامپ از موارد مورد توافق با موانعی روبهرو شده است.
یکی از اصلیترین موضوعات محل اختلاف میان دو طرف مطالبه داراییهای مسدودشده ایران است. به گفته دستگاه دیپلماسی ایران، موضوع اموال بلوکه شده ایران یکی از اجزای هر تفاهمی است که در حال حاضر روند مذاکرات آن ادامه دارد و هیچ وقت قرار نیست مماشاتی از سوی ایران در این زمینه انجام شود.
مکگورک که در مذاکرات آزادسازی زندانیان آمریکایی در ایران در دو دهه اخیر نقش داشته با روایت تجربه خود از مذاکراتی که در سال ۲۰۲۳ به آزادی ۵ زندانی آمریکایی و آزادسازی بخشی از پولهای بلوکهشده ایران از کره جنوبی منجر شد، آن روند را به وضعیت کنونی مذاکرات با ایران مرتبط ساخته و نوشت: در مذاکرات آزادسازی زندانیان من به عنوان دیپلمات قدرتمندترین کشور جهان چیزی نداشتم که به عدم توازن در میز مذاکره غلبه کند؛ آنها چیزی را در اختیار داشتند که ما میخواستیم، یعنی زندانیان. قدرت کمتر از دارایی اهمیت داشت. واشنگتن کاری جز موافقت با پرداخت مبلغ اعلامی نمیتوانست انجام دهد. زمان به نفع ایرانیها بود و آنها عجلهای نداشتند. با گذشت زمان فشارها بر آمریکا افزایش مییافت و به موازات آن نیز اهرم فشار ایران تقویت میشد.
او با اشاره به بستن تنگه هرمز از سوی ایران به روی کشتیهای کشورهای متخاصم و سازوکار جدیدی که برای تردد دیگر کشورها تعیین کرده است، نوشت: ایران اکنون به طور موثری با قدرت موشکها و پهپادها و سازوکار جدیدی که برای ورود و خروج به این آبراه تعیین کرده، کنترل این تنگه را در دست دارد. این برای ایران دارایی و چیزی است که آمریکا و بقیه جهان میخواهند.
این مقام پیشین آمریکایی در این گزارش با اشاره به این که ترامپ امیدوار است بتواند با فشار اقتصادی و نظامی تهران را وادار تسلیم کند، نوشت: تهران معتقد است که ترامپ نمیتواند فشار اقتصادی کلان تحمیلشده بر جهان به واسطه بسته شدن تنگه هرمز را بیشتر از فشاری که ایران از محاصره آمریکا تحمل میکند، تاب بیاورد. پیشبینیهای مکرر ترامپ مبنی بر نزدیک بودن توافق فقط این باور ایران را تقویت میکند که ترامپ بسیار فوریتر از تهران به توافق نیاز دارد.
از نظر نظامی نیز آمریکا ممکن است همچنان به دنبال اعمال کنترل خود و تامین مسیر ترانزیت دریایی بینالمللی از طریق تنگه باشد؛ این اقدام قبلا در «پروژه آزادی» ترامپ که فقط یک روز طول کشید امتحان شده و ممکن است دوباره تکرار شود اما ایران تهدید کرده است حتی اگر محاصره آمریکا صرفا به قوت خود باقی بماند، مقابله به مثل خواهد کرد.
نگارنده معتقد است: مسئله واشنگتن این است که پس از تبادل پیام از طریق میانجیها چه زمانی توافق حاصل میشود اما مسئله اصلی ایران این است که آیا ترامپ بهای مورد نظر آنها را خواهد پرداخت؟ برای واشنگتن سه گزینه وجود دارد؛ تحمل فشار اقتصادی کلان و افزایش قیمت بنزین تا رسیدن به نقطه شکست نامعلوم در تهران؛ امتیاز دادن و پرداختن هزینهای چند میلیارد دلاری به ایران در ازای بازگشت به وضعیت پیش از جنگ که برای ترامپ تحقیرآمیز است؛ جنگ نظامی برای کنترل تنگه و انجام دادن عملیات در داخل ایران با این خطر که تهران جنگ را به جبهههای دیگر گسترش دهد.
تا زمانی که توازن اهرمهای فشار میان دو طرف تغییر نکند، دستیابی به توافق دور از دسترس خواهد بود.
310310
نظر شما