به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰ [۲۴ خرداد ۱۳۱۹]، پاریسیها از خواب بیدار میشوند و صدایی با لهجه آلمانی میشنوند که از بلندگوها خبر میدهد از ساعت ۸ همان شب، مقررات منع رفت و آمد شبانه برقرار خواهد شد؛ این در حالی است که نیروهای آلمانی وارد پاریس شده و آن را به اشغال خود درآوردهاند.
وینستون چرچیل، نخستوزیر بریتانیا، روزها تلاش کرده بود دولت فرانسه را متقاعد کند که به مقاومت ادامه دهد، تسلیم نشود و دست به دامان صلح نزند، با این وعده که آمریکا وارد جنگ خواهد شد و به یاریاش خواهد شتافت. پل رینو، نخستوزیر فرانسه، برای رئیسجمهور فرانکلین روزولت تلگراف زد و دقیقاً همین یاری را - یعنی اعلام جنگ - درخواست کرد، یا اگر نه، هر کمک ممکن دیگری. روزولت پاسخ داد که ایالات متحده آماده ارسال کمکهای مادی است - و حتی مایل است این وعده منتشر شود - اما کوردل هال، وزیر خارجه، با انتشار چنین بیانیهای مخالفت کرد؛ چراکه میدانست هم هیتلر و هم متفقین، چنین اعلام عمومی کمکی را چیزی جز مقدمهای بر اعلام رسمی جنگ نخواهند پنداشت. بنابراین، اگرچه کمکهای مادی قرار بود ارسال شوند، اما هیچ تعهد رسمی و عمومیای در این زمینه داده نشد.
تا وقتی تانکهای آلمانی وارد پاریس شدند، دو میلیون پاریسی پیشتر شهر را ترک کرده بودند و حق هم با آنها بود. بهزودی، گشتاپوی آلمان به کار افتاد؛ دستگیری، بازجویی و جاسوسی به امری روزمره تبدیل شد، در حالی که صلیب شکسته بر فراز طاق پیروزی به اهتزاز درآمده بود.
منبع: history.com
ترجمه: امیرمهدی نادری







نظر شما