تجربه کشورهای مختلف نشان می دهد که گردشگری در زمان بحران های نظامی به سرعت دچار افت می شود، اما در صورت مدیریت درست ، میتواند در دوره پس از بحران نیز به یکی از موتورهای مهم بازسازی اقتصادی تبدیل شود. نخستین اثر جنگ بر گردشگری ، کاهش شدید تقاضای سفر است. گردشگران به طور طبیعی از مقاصدی که شاهد درگیری نظامی یا حتی نزدیک به مناطق بحران هستند فاصله می گیرند.پیامد دیگر جنگ ، آسیب به زیرساخت های گردشگری است. فرودگاه ها ، جاده ها ، مراکز تاریخی و جاذبه های گردشگری ممکن است در اثر درگیری تخریب شوند یا دسترسی به آنها محدود شود.حتی در مواردی که آسیب فیزیکی مستقیم رخ نمی دهد ، ناامنی یا محدودیت های تردد باعث می شود گردشگران از سفر به آن منطقه صرف نظر کنند.
در کنار این مسائل ، صنعت گردشگری با یک چالش مهم دیگر نیز مواجه می شود و ان از دست رفتن تصویر مثبت مقصد در ذهن گردشگران است. برند گردشگری یک کشور حاصل سال ها سرمایه گذاری در بازاریابی و اعتماد سازی است، اما یک بحران نظامی می تواند در مدت کوتاهی این تصویر را خدشه دار کند . بازسازی این اعتماد معمولا زمان بر است و گاه چند سال طول می کشد تا گردشگران دوباره یک مقصد را به عنوان گزینه سفر در نظر بگیرند. از منظر اقتصادی نیز جنگ زنجیره گسترده ای از مشاغل مرتبط با گردشگری را تحت تأثیر قرار می دهد.
صنعت گردشگری تنها به هتل ها محدود نیست؛ رستوران ها ، حمل و نقل ، راهنمایان گردشگری ، فروشندگان صنایع دستی و بسیاری از کسب و کارهای کوچک محلی به این صنعت وابسته اند. با این حال تجربه جهانی نشان میدهد که صنعت گردشگری میتواند پس از بحران دوباره احیا شود، به شرط آنکه برنامه ریزی و حمایت های لازم وجود داشته باشد . یکی از مهمترین راهکارها در دوران بحران ، تمرکز بر گردشگری داخلی است .
در شرایطی که گردشگران خارجی کمتر سفر می کنند ، فعال کردن بازار داخلی می تواند بخشی از تقاضای از دست رفته را جبران کند و به تداوم فعالیت هتل ها و کسب و کارهای گردشگری کمک کند. از سوی دیگر، حمایت های دولتی نقش مهمی در جلوگیری از فروپاشی این صنعت دارد. ارائه تسهیلات مالی ، تعویق مالیات ها و امهال بدهی های بانکی میتواند مانع از تعطیلی گسترده فعالان این حوزه شود.کمااینکه ایجاد یک صندوق با مشارکت بخش خصوصی و بیمه ها که در زمان صلح حق بیمه دریافت می کنند تا در زمان بحران هزینه های ثابت کسب و کارهای گردشگری مثل حقوق حداقلی کارکنان و هزینه های نگهداری تأسیسات را پوشش دهد.
چنین حمایت هایی در بسیاری از کشورها پس از بحران ها به عنوان بخشی از سیاست های احیای اقتصادی به کار گرفته شده است. اما بر این باور معتقد هستم چالش بزرگتر برند سازی مجدد بعد از بحران نظامی است چون دنیا آن منطقه را به عنوان یک ناحیه خطرناک می شناسد.در همین راستا بازسازی تصویر مقصد اهمیت زیادی دارد.دولت بایستی با قدرت در عرصه دیپلماسی گردشگری وارد شود و پس از برقراری آرامش روی کمپین های بازسازی تصویر ذهنی سرمایه گذاری کند. در نهایت باید گفت که اگرچه جنگ می تواند ضربه ای جدی به گردشگری وارد کند ، اما این صنعت توانایی بازیابی و بازگشت دارد اما شرط اصلی این بازگشت ، مدیریت درست بحران ، حمایت از فعالان صنعت و برنامه ریزی برای بازسازی اعتماد گردشگران است.
کارشناس عالی حوزه گردشگری
212
نظر شما