به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در ۱۷ ژوئن ۱۸۸۵ [۲۷ خرداد ۱۲۶۴] مجسمه آزادی که به صورت قطعات جداشده و به عنوان هدیه دوستی از سوی مردم فرانسه به مردم آمریکا اهدا شده بود، پس از گذر از عرض اقیانوس اطلس در ۳۵۰ قطعه مجزا و بستهبندیشده در بیش از ۲۰۰ جعبه، وارد لنگرگاه نیویورک شد. این مجسمه مسی و آهنی، که سال بعد در مراسمی به ریاست «گروور کلیولند»، رئیسجمهور وقت ایالات متحده، دوباره سرهم و اهدا شد، در سراسر جهان به عنوان نمادی ماندگار از آزادی و دموکراسی شناخته شد.
این مجسمه که با هدف بزرگداشت [انقلاب آمریکا، لغو بردهداری پس از جنگ داخلی آمریکا و یک قرن دوستی میان ایالات متحده و فرانسه ساخته شد، توسط مجسمهساز فرانسوی، «فردریک آگوست بارتولدی» (که آن را با الهام از چهره مادر خود طراحی کرد) و با همکاری مهندس «گوستاو ایفل» (که بعدها برج نمادین پاریس را به نام خود ساخت) طراحی شد. قرار بود ساخت این مجسمه تا سال ۱۸۷۶، یعنی صدمین سالگرد اعلامیه استقلال آمریکا به پایان برسد؛ اما تلاشها برای جمعآوری کمکهای مالی که شامل حراجیها، بختآزمایی و مسابقات بوکس میشد، بیش از حد انتظار طول کشید؛ این تأخیر هم در اروپا و هم در ایالات متحده، که وظیفه تأمین بودجه و ساخت پایه مجسمه را برعهده داشت، رخ داد. هزینه ساخت خودِ مجسمه برای فرانسویها حدود ۲۵۰ هزار دلار (معادل بیش از ۵.۵ میلیون دلار به ارزش امروز) برآورد شده بود.
این مجسمه که پیکره زنی جامهپوش با بازویی برافراشته است که مشعلی را در دست دارد، سرانجام در تابستان ۱۸۸۴ در پاریس تکمیل شد و در ۱۷ ژوئن ۱۸۸۵ [۲۷ خرداد ۱۲۶۴] به خانه جدید خود در جزیره «بدلو» (Bedloe’s Island) در لنگرگاه نیویورک رسید. پس از سرهمبندی مجدد، این مجسمه ۴۵۰ هزار پوندی در ۲۸ اکتبر ۱۸۸۶ [۶ آبان ۱۲۶۵] رسماً توسط رئیسجمهور کلیولند رونمایی شد. او در مراسم گفت: «ما فراموش نخواهیم کرد که آزادی در اینجا خانه کرده است؛ و محراب برگزیده او نیز هرگز مورد بیتوجهی قرار نخواهد گرفت.» این مجسمه که از پایه تا نوک مشعل بیش از ۳۰۵ فوت (حدود ۹۳ متر) ارتفاع دارد و توسط بارتولدی «آزادی روشنگر جهان» نامیده شده بود، در آن زمان بلندتر از هر سازه دیگری در نیویورک بود. مجسمه در ابتدا رنگ مسی داشت، اما در طول سالها تحت یک فرآیند طبیعی تغییر رنگ به نام «پتینهکاری» قرار گرفت که باعث ایجاد رنگ سبز-آبی امروزی آن شد.
در سال ۱۸۹۲، جزیره «الیس» (Ellis Island) که در نزدیکی جزیره بدلو (که در سال ۱۹۵۶ به جزیره آزادی تغییر نام یافت) قرار داشت، به عنوان اصلیترین ایستگاه مهاجرتی آمریکا افتتاح شد. طی ۶۲ سال بعد، «بانو آزادی» (لقب مجسمه) ناظر بر ورود بیش از ۱۲ میلیون مهاجری بود که با کشتی وارد لنگرگاه نیویورک میشدند. در سال ۱۹۰۳، لوحی که غزل «غول جدید» (The New Colossus) اثر شاعر آمریکایی «اما لازاروس» بر آن حک شده بود - غزلی که ۲۰ سال پیش از آن برای جمعآوری کمک مالی جهت ساخت پایه مجسمه سروده شده بود - بر دیواره داخلی پایه نصب شد. کلماتِ اکنون مشهورِ لازاروس که شامل این عبارت است: «خستگانت، فقیرانت / تودههای بههمفشردهات که مشتاقِ تنفس در هوای آزادند را به من بده»، به نمادی از دیدگاه آمریکا نسبت به خودش به عنوان سرزمین فرصتها برای مهاجران تبدیل شد.
حدود ۶۰ سال پس از آنکه رئیسجمهور «کالوین کولیج» در سال ۱۹۲۴ این مجسمه را به عنوان یک بنای یادبود ملی تعیین کرد، این اثر تحت یک پروژه بازسازی چند میلیون دلاری قرار گرفت (که شامل مشعلی نو و شعلهای با روکش طلا بود) و در ۴ ژوئیه ۱۹۸۶ [۱۳ تیر ۱۳۶۵] طی مراسمی باشکوه توسط رئیسجمهور «رونالد ریگان» بازگشایی شد. پس از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ [۲۰ شهریور ۱۳۸۰]، مجسمه تعطیل شد؛ پایه و سکوی بازدید آن در سال ۲۰۰۴ بازگشایی گردید، در حالی که تاج آن در ۴ ژوئیه ۲۰۰۹ [۱۳ تیر ۱۳۸۸] به روی عموم باز شد. (به دلایل ایمنی، بازدید از مشعل از سال ۱۹۱۶ و پس از حادثهای موسوم به «انفجارهای بلک تام» تعطیل شده است؛ در آن حادثه، کرجیها و واگنهای راهآهنِ مملو از مهمات در اسکله شهر جرسیِ نیوجرسی توسط مأموران آلمانی منفجر شدند و به مجسمه نزدیکِ آن آسیب رساندند.)
امروزه، مجسمه آزادی یکی از مشهورترین نمادهای آمریکاست. این مجسمه در طول سالها محل برگزاری تجمعات و اعتراضات سیاسی (از فعالان حق رأی زنان گرفته تا فعالان ضد جنگ) بوده، در فیلمهای بیشمار و عکسهای بیتعدادی به تصویر کشیده شده و میزبان میلیونها بازدیدکننده از سراسر جهان بوده است.
منبع: www.history.com
۲۵۹
نظر شما