به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در ۱۸ ژوئن ۱۹۸۳ [۲۸ خرداد ۱۳۶۲]، شاتل فضایی «چلنجر» در دومین مأموریت خود به فضا پرتاب شد. در داخل این شاتل، دکتر سالی کی. راید حضور داشت که به عنوان متخصص مأموریت، به اولین زن آمریکایی تبدیل شد که به فضا سفر کرد.
راید که پیش از آن حرفه تنیس را به صورت حرفهای دنبال میکرد، در سال ۱۹۷۷ به آگهی روزنامه ناسا پاسخ داد؛ آگهیای که از دانشمندان جوانِ آشنا به فناوری دعوت میکرد تا به عنوان متخصص مأموریت همکاری کنند.
ایالات متحده در سالهای ۱۹۵۹ و ۱۹۶۰ گروهی از خلبانان زن را برای آموزش احتمالی فضانوردی بررسی کرده بود، اما بعداً تصمیم گرفت صلاحیت فضانوردی را به مردان محدود کند. در سال ۱۹۷۸، ناسا سیاست خود را تغییر داد و اعلام کرد که از میان حدود ۳۰۰۰ متقاضی اولیه، شش زن را برای تبدیل شدن به اولین فضانوردان زن در برنامه فضایی ایالات متحده تأیید کرده است.
راید فارغالتحصیل دانشگاه استنفورد بود (او مدرک کارشناسی علوم در فیزیک، کارشناسی هنر در زبان انگلیسی، و همچنین کارشناسی ارشد و دکترای فیزیک دریافت کرده بود). او در سالهای ۱۹۸۱ و ۱۹۸۲ به عنوان «ارتباطگیرنده کپسول زمینی» (CAPCOM) برای مأموریتهای STS-۲ و STS-۳ ناسا فعالیت کرد و در کنترل بازوی رباتیک شاتل به یک متخصص تبدیل شد.
ناسا در ۳۰ آوریل ۱۹۸۲ [۱۰ اردیبهشت ۱۳۶۱] اعلام کرد که راید بخشی از خدمه STS-۷ خواهد بود؛ او به عنوان متخصص مأموریت در این پرواز تاریخی به فرمانده رابرت ال. کریپن، متخصص مأموریت جان ام. فابیان، پزشک-فضانورد نورمن ای. تاگارد و خلبان فردریک اچ. هاک ملحق شد.
در طول شش روز، وظایف پیچیده خدمه شامل پرتاب ماهوارههای مخابراتی تجاری برای اندونزی و کانادا و همچنین استقرار و بازیابی یک ماهواره با استفاده از بازوی رباتیک شاتل بود. راید که در آن زمان ۳۲ ساله بود، اولین زنی بود که بازوی مکانیکی شاتل را هدایت کرد.
این مأموریت همچنین شامل آزمایشهایی ازجمله مطالعه اثرات بیوزنی بر رفتار اجتماعی یک کلونی مورچهها، تحقیقات پیرامون آلیاژهای فلزی در شرایط ریزگرانش و بررسی بیماری فضایی بود.
راید در سال ۲۰۰۲ به «پروژه تاریخ شفاهی مرکز فضایی جانسونِ ناسا» گفت: «من یکی از چند فضانوردی بودم که بهشدت درگیر کار با شبیهسازها شدیم تا تأیید کنیم که شبیهسازها بازو را بهدقت مدلسازی میکنند: برای توسعه رویههای استفاده از بازو در مدار، و توسعه رویههای نقص فنی تا فضانوردان بدانند در صورت بروز مشکل چه کاری باید انجام دهند.» او افزود: «وقتی کارمان را شروع کردیم هیچ چکلیستی وجود نداشت؛ ما همه آنها را ایجاد کردیم.»
این مأموریت که هفتمین مأموریت ناسا بود، در ۲۴ ژوئن ۱۹۸۳ [۳ تیر ۱۳۶۲] با بازگشت چلنجر به زمین پایان یافت. ازقضا، این رویداد تقریباً همزمان با بیستمین سالگرد پرتاب تاریخی فضاپیمای فضانورد شوروی، «والنتینا وی. ترشکوا» بود که در ۱۶ ژوئن ۱۹۶۳ [۲۶ خرداد ۴۲] به عنوان اولین زن در فضا شناخته شد.
راید بار دیگر در ۵ اکتبر ۱۹۸۴ [۱۳ مهر ۱۳۶۳]، با انجام دومین پرواز فضایی خود در مأموریت شاتل STS-۴۱G، تاریخساز شد؛ جایی که او بخشی از یک خدمه هفتنفره بود که هشت روز را در فضا گذراندند.
مانند پرواز اول، راید در این مأموریت نیز از بازوی رباتیک شاتل استفاده کرد، که این بار برای پاکسازی یخ از بدنه فضاپیما و تنظیم مجدد تجهیزات به کار رفت. یک زن دیگر به نام «کاترین دی. سالیوان»، متخصص مأموریت، نیز در آن خدمه حضور داشت که این پرواز را به اولین مأموریت فضایی ناسا با حضور دو زن تبدیل کرد (سالیوان در جریان همان مأموریت، به اولین زن آمریکایی تبدیل شد که راهپیمایی فضایی انجام داد).
سومین مأموریت راید پس از انفجار شاتل چلنجر در ۲۸ ژانویه ۱۹۸۶ [۸ بهمن ۱۳۶۴] لغو شد؛ حادثهای که در آن تمام هفت خدمه، ازجمله کریستا مکاولیف (معلم)، جان خود را از دست دادند. راید به عضویت «کمیسیون راجرز» درآمد؛ کمیسیونی در ریاستجمهوری که مسئولیت تحقیق درباره این فاجعه را برعهده داشت. او بعداً پیش از ترک ناسا در سال ۱۹۸۷ و بازگشت به محیط دانشگاهی، به عنوان دستیار ویژه مدیر ناسا خدمت کرد.
راید در سال ۲۰۱۲ و در ۶۱ سالگی بر اثر سرطان لوزالمعده درگذشت.
۲۵۹
نظر شما