به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، دعای عبرات یکی از دعاهای معروف است. درکتاب «الطاف امام عصر ارواحنا فداه» جریانی از کتاب «صحیفهٔ مهدیه» درباره سفارش امام عصر ارواحنا فداه به خواندن دعای عبرات و نجات یافتن از دست ستمگران و ظالمان، بیان شده است.
علامه حلی رحمه الله در کتاب “منهاج الصلاح” در شرح دعای عبرات فرموده است: آن مروی است از جناب صادق، جعفر بن محمّد علیهما السلام و از برای این دعا از طرف سیّد سعید رضی الدین محمّد بن محمّد بن محمّد آوی دو حکایت معروف است و به خطّ بعضی از فضلا در حاشیه این موضع از منهاج.
بنابر روایت صداوسیما، آن حکایت را چنین نقل کرده: از مولی السعید فخر الدین محمّد پسر شیخ اجل جمال الدین (یعنی علاّمه) که او از والدش روایت نموده از جدّش شیخ فقیه سدیدالدین یوسف از سیّد رضی مذکور که:
او مدّت طویلی در نهایت سختی و تنگی در نزد امیری از امرای سلطان جرماغون محبوس بود. پس در خواب خود خلف صالح منتظر صلوات اللّه علیه را دید. پس گریست و گفت: ای مولای من! در خلاص شدن من از این گروه ظلمه شفاعت کن.
پس حضرت فرمود: دعای عبرات را بخوان.
سیّد گفت: دعای عبرات کدام است؟
فرمود: آن دعا در مصباح تو است.
سیّد گفت: ای مولای من! دعا در مصباح من نیست.
فرمود: در مصباح نظر کن، دعا را در آن خواهی یافت.
پس از خواب بیدار شده، نماز صبح را کرد و مصباح را باز نمود. پس ورقه ای در میان اوراق آن یافت که آن دعا در آن نوشته بود. پس چهل مرتبه آن دعا را خواند. و آن امیر را دو زن بود یکی از آن دو عاقل و مدبّر و آن امیر بر او اعتقاد داشت. پس امیر در نوبه اش نزد او آمد. پس به امیر گفت: یک از اولاد امیرالمؤمنین علیه السلام را گرفتی؟
امیر گفت: چرا از این مطلب سؤ ال کردی؟
گفت: شخصی را در خواب دیدم و گویا از رخسار او نور آفتاب می درخشید؛ پس حلق مرا میان دو انگشت خود گرفت. آنگاه فرمود که: می بینم شوهر تو را که یکی از فرزندان مرا گرفت و در طعام و شراب بر او تنگ گرفته.
پس من به او گفتم: ای سیّد من! تو کیستی؟
فرمود: علی بن ابیطالب! بگو اگر او را رها نکرد، هر آینه خراب خانه او را خواهم کرد.
پس این خواب منتشر شد و به سلطان رسید. پس گفت: مرا به این مطلب علمی نیست و از نواب خود جستجو کرد و گفت: کی در نزد شما محبوس است؟
گفتند: شیخ علوی که به گرفتن او امر کردی.
گفت: او را رها کنید و اسبی به او بدهید که بر آن سوار شود و راه را به او دلالت کنید. پس به خانه خود برود.
سیّد اجلّ، علی بن طاووس در آخر “مهج الدعوات” فرموده: و از این جمله است دعایی که مرا صدیق من و برادر و دوست من، محمّد بن محمّد قاضی آوی ضاعف اللّه جلّ جلاله سعادته و شرف خاتمته خبر داد. از برای او حدیث عجیبی و سبب غریبی نقل کرد و آن، این بود که:
برای او حادثه ای روی داد. پس این دعا را در اوراقی یافت که آن دعا را در آن در میان کتب خود نگذاشته بود. پس از آن نسخه نسخه برداشت. چون آن نسخه را برداشت، آن اصل که در میان کتب خود یافته بود، مفقود شد. آنگاه سیّد دعا را نقل کرد و پس از آن سند دیگر برای دعا ذکر نمود با اصل دعا و میان آن دو نسخه اختلاف بسیار است چنانچه میان نسخه سیّد و علاّمه نیز اختلاف بسیار است و ما تیمنا به ذکر نسخه اولی سیّد قناعت می کنیم:
دعای عبرات:
اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ یَا رَاحِمَ الْعَبَرَاتِ وَ یَا کَاشِفَ الْکُرُبَاتِ أَنْتَ الَّذِی تَقْشَعُ سَحَابَ الْمِحَنِ وَ قَدْ أَمْسَتْ ثِقَالًا وَ تَجْلُو ضَبَابَ الْإِحَنِ وَ قَدْ سَحَبَتْ أَذْیَالًا وَ تَجْعَلُ زَرْعَهَا هَشِیماً وَ عِظَامَهَا رَمِیماً وَ تَرُدُّ الْمَغْلُوبَ غَالِباً وَ الْمَطْلُوبَ طَالِباً إِلَهِی فَکَمْ مِنْ عَبْدٍ نَادَاکَ إِنِّی مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ فَفَتَحْتَ لَهُ مِنْ نَصْرِکَ أَبْوابَ السَّماءِ بِماءٍ مُنْهَمِرٍ وَ فَجَّرْتَ لَهُ مِنْ عَوْنِکَ عُیُوناً فَالْتَقَی مَاءُ فَرَجِهِ عَلی أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ وَ حَمَلْتَهُ مِنْ کِفَایَتِکَ عَلی ذاتِ أَلْواحٍ وَ دُسُرٍ یَا رَبِّ إِنِّی مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ یَا رَبِّ إِنِّی مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ یَا رَبِّ إِنِّی مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ فَصَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ افْتَحْ لِی مِنْ نَصْرِکَ أَبْوابَ السَّماءِ بِماءٍ مُنْهَمِرٍ وَ فَجِّرْ لِی مِنْ عُیُونِکَ لِیَلْتَقِیَ مَاءُ فَرَجِی عَلی أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ وَ احْمِلْنِی یَا رَبِّ مِنْ کِفَایَتِکَ عَلی ذاتِ أَلْواحٍ وَ دُسُرٍ یَا مَنْ إِذَا وَلَجَ الْعَبْدُ فِی لَیْلٍ مِنْ حَیْرَتِهِ یَهِیمُ وَ لَمْ یَجِدْ صَرِیخاً یَصْرُخُهُ مِنْ وَلِیٍّ حَمِیمٍ وَجَدَ یَا رَبِّ مِنْ مَعُونَتِکَ صَرِیخاً مُغِیثاً وَ وَلِیّاً یَطْلُبُهُ حَثِیثاً یُنَجِّیهِ مِنْ ضِیقِ أَمْرِهِ وَ حَرَجِهِ وَ یُظْهِرُ لَهُ الْمُهِمَّ مِنْ أَعْلَامِ فَرَجِهِ اللَّهُمَّ فَیَا مَنْ قُدْرَتُهُ قَاهِرَةٌ وَ نَقِمَاتُهُ قَاصِمَةٌ لِکُلِّ جُبَارٍ دَامِغَةٌ لِکُلِّ کَفَوْرٍ خَتَّارٍ صَلِّ یَا رَبِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ- وَ انْظُرْ إِلَیَّ یَا رَبِّ نَظْرَةً مِنَ نَظَرَاتِکَ رَحِیمَةً تَجْلُ بِهَا عَنِّی ظُلْمَةً وَاقِفَةً مُقِیمَةً مِنْ عَاهَةٍ جَفَّتْ مِنْهَاالضُّرُوعُ وَ تَلِفَتْ مِنْهُ الزُّرُوعُ وَ اشْتَمَلَ بِهَا عَلَی الْقُلُوبِ الْیَأْسُ وَ جَرَتْ وَ سَکَنَتْ بِسَبَبِهَا الْأَنْفَاسُ. اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَسْأَلُکَ حِفْظاً حِفْظاً لِغَرَائِسَ غَرَسَتْهَا یَدُ الرَّحْمَنِ وَ شِرْبُهَا مِنْ مَاءِ الْحَیَوَانِ أَنْ تَکُونَ بِیَدِ الشَّیْطَانِ تُحَزُّ وَ بِفَأْسِهِ تُقْطَعُ وَ تُجَزُّ إِلَهِی مَنْ أَوْلَی مِنْکَ أَنْ یَکُونَ عَنْ حَرِیمِکَ دَافِعاً وَ مَنْ أَجْدَرُ مِنْکَ أَنْ یَکُونَ لَهُ عَنْ حِمَاکَ حَارِساً وَ مَانِعاً إِلَهِی إِنَّ الْأَمْرَ قَدْ هَالَ فَهَوِّنْهُ وَ خَشُنَ فَأَلِنْهُ فَإِنَّ الْقُلُوبَ کَاعَتْ فَطَمِّنْهَا وَ النُّفُوسَ ارْتَاعَتْ فَسَکِّنْهَا إِلَهِی تَدَارَکْ أَقْدَاماً زَلَّتْ وَ أَفْهَاماً فِی مَهَامِهِ الْحَیْرَةِ ضَلَّتْ أَجْحَفَ الضُّرُّ بِالْمَضْرُورِ فِی دَاعِیَةِ الْوَیْلِ وَ الثُّبُورِ فَهَلْ یَحْسُنُ مِنْ فَضْلِکَ أَنْ تَجْعَلَهُ فَرِیسَةَ الْبَلَاءِ وَ هُوَ لَکَ رَاجٍ أَمْ هَلْ یَجْمُلُ مِنْ عَدْلِکَ أَنْ یَخُوضَ لُجَّةَ النَّقِمَاتِ وَ هُوَ إِلَیْکَ لَاجٍ مَوْلَایَ لَئِنْ کُنْتُ لَا أَشُقُّ عَلَی نَفْسِی فِی التُّقَی وَ لَا أَبْلُغُ فِی حَمْلِ أَعْبَاءِ الطَّاعَةِ مَبْلَغَ الرِّضَا وَ لَا أَنْتَظِمُ فِی سِلْکِ قَوْمٍ رَفَضُوا الدُّنْیَا فَهُمْ خُمْصُ الْبُطُونِ مِنَ الطَّوَی عُمْشُ الْعُیُونِ مِنَ الْبُکَاءِ بَلْ أَتَیْتُکَ یَا رَبِّ بِضَعْفٍ مِنَ الْعَمَلِ وَ ظَهْرٍ ثَقِیلٍ بِالْخَطَاءِ وَ الزَّلَلِ- وَ نَفْسٍ لِلرَّاحَةِ مُعْتَادَةٍ وَ لِدَوَاعِی التَّسْوِیفِ مُنْقَادَةٍ أَ مَا یَکْفِیکَ یَا رَبِّ وَسِیلَةً إِلَیْکَ وَ ذَرِیعَةً لَدَیْکَ أَنَّنِی لِأَوْلِیَائِکَ مُوَالٍ وَ فِی مَحَبَّتِهِمْ مُغَالٍ أَ مَا یَکْفِینِی أَنْ أَرُوحَ فِیهِمْ مَظْلُوماً أَوْ أَغْدُوَ مَکْظُوماً وَ أَقْضِیَ بَعْدَ هُمُومٍ هُمُوماً وَ بَعْدَ وُجُومٍ وُجُوماً أَ مَا عِنْدَکَ یَا رَبِّ بِهَذِهِ حُرْمَةٌ لَا تَضِیعُ وَ ذِمَّةٌ بِأَدْنَاهَا یَقْتَنِعُ فَلِمَ تَمْنَعُنِی نَصْرَکَ یَا رَبِّ وَ هَا أَنَا ذَا غَرِیقٌ وَ تَدَعُنِی بِنَارِ عَدُوِّکَ حَرِیقٌ أَ تَجْعَلُ أَوْلِیَاءَکَ لِأَعْدَائِکَ طَرَائِدَ وَ لِمَکْرِهِمْ مَصَایِدَ وَ تُقَلِّدُهُمْ مِنْ خَسْفِهِمْ قَلَائِدَ وَ أَنْتَ مَالِکُ نُفُوسِهِمْ أَنْ لَوْ قَبَضْتَهَا جَمَدُوا وَ فِی قَبْضَتِکَ مَوَادُّ أَنْفَاسِهِمْ لَوْ قَطَعْتَهَا خَمَدُوا فَهَا یَمْنَعُکَ یَا رَبِّ أَنْ تَکُفَّ بَأْسَهُمْ وَ تَنْزِعَ عَنْهُمْ مِنْ حِفْظِکَ لِبَاسَهُمْ وَ تُعْرِیَهُمْ مِنْ سَلَامَةٍ بِهَا فِی أَرْضِکَ یَفْرَحُونَ وَ فِی مَیَدَانِ الْبَغْیِ عَلَی عِبَادِکَ یَمْرَحُونَ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَدْرِکْنِی وَ لَمْ یُدْرِکْنِی الْغَرَقُ وَ تَدَارَکْنِی وَ لَمَّا غَیَّبَ شَمْسِی الشَّفَقُ إِلَهِی کَمْ مِنْ عَبْدٍ خَائِفٍ الْتَجَأَ عَلَی سُلْطَانٍ فَآبَ عَنْهُ مَحْفُوفاً بِأَمْنٍ وَ أَمَانٍ أَ فَأَقْصِدُ یَا رَبِّ أَعْظَمَ مِنْ سُلْطَانِکَ سُلْطَاناً أَمْ أَوْسَعَ مِنْ إِحْسَانِکَ إِحْسَاناً أَمْ أَکْثَرَ مِنِ اقْتِدَارِکَ اقْتِدَاراً أَمْ أَکْرَمَ مِنِ انْتِصَارِکَ انْتِصَاراً اللَّهُمَّ أَیْنَ أَیْنَ کِفَایَتُکَ الَّتِی هِیَ نُصْرَةُ الْمُسْتَغِیثِینَ مِنَ الْأَنَامِ وَ أَیْنَ أَیْنَ عِنَایَتُکَ الَّتِی هِیَ جُنَّةُ الْمُسْتَهْدَفِینَ لِجَوْرِ الْأَیَّامِ إِلَیَّ إِلَیَّ بِهَا یَا رَبِّ نَجِّنِی مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ إِنِّی مَسَّنِیَ الضُّرُّ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ مَوْلَایَ تَرَی تَحَیُّرِی فِی أَمْرِی وَ تَقَلُّبِی فِی ضُرِّی وَ انْطِوَایَ عَلَی حُرْقَةِ قَلْبِی وَ حَرَارَةِ صَدْرِی فَصَلِّ یَا رَبِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ جُدْ لِی یَا رَبِّ بِمَا أَنْتَ أَهْلُهُ فَرَجاً وَ مَخْرَجاً یَسِّرْ لِی یَا رَبِّ نَحْوَ الْبُشْرَی مَنْهَجاً وَ اجْعَلْ یَا رَبِّ مَنْ نَصَبَ لِی حِبَالًا لِیَصْرَعَنِی بِهَا صَرِیعاً فِیمَا مَکَرَ وَ مَنْ حَفَرَ لِی بِئْراً لِیُوقِعَنِی فِیهَا أَنْ یَقَعَ فِیمَا حَفَرَ وَ اصْرِفِ اللَّهُمَّ عَنِّی مِنْ شَرِّهِ وَ مَکْرِهِ وَ فَسَادِهِ وَ ضُرِّهِ مَا تَصْرِفُهُ عَمَّنْ قَادَ نَفْسَهُ لِدِینِ الدَّیَّانِ وَ مُنَادٍ یُنَادِی لِلْإِیمَانِ إِلَهِی عَبْدُکَ عَبْدُکَ أَجِبْ دَعْوَتَهُ وَ ضَعِیفُکَ ضَعِیفُکَ فَرِّجْ غَمَّهُ فَقَدِ انْقَطَعَ کُلُّ حَبْلٍ إِلَّا حَبْلُکَ وَ تَقَلَّصَ کُلُّ ظِلٍّ إِلَّا ظِلُّکَ- إِلَهِی دَعْوَتِی هَذِهِ إِنْ رَدَدْتَهَا أَیْنَ تُصَادِفُ مَوْضِعَ الْإِجَابَةِ وَ مَخِیلَتِی إِنْ کَذَّبْتَهَا أَیْنَ تلافی [تُلَاقِی] مَوْقِعَ الْإِخَافَةِ فَلَا تَرُدَّ دَاعِیَ بَابِکَ مَنْ لَا یَعْرِفُ غَیْرَهُ بَاباً وَ لَا تَمْنَعُ دُونَ جَنَابِکَ مَنْ لَا یَعْرِفُ سِوَاهُ جِنَاناً [جَنَاباً].
وَ تَسْجُدُ وَ تَقُولُ:
إِلَهِی إِنَّ وَجْهاً إِلَیْکَ بِرَغْبَتِهِ تَوَجَّهَ خَلِیقٌ بِأَنْ تُجِیبَهُ وَ إِنَّ جَبِیناً لَکَ بِابْتِهَالِهِ سَجَدَ حَقِیقٌ أَنْ یَبْلُغَ مَا قَصَدَ وَ إِنَّ خَدّاً لَدَیْکَ بِمَسْأَلَتِهِ تَعَفَّرَ جَدِیرٌ بِأَنْ یَفُوزَ بِمُرَادِهِ وَ یَظْفَرَ وَ هَا أَنَا ذَا یَا إِلَهِی قَدْ تَرَی تَعَفُّرَ خَدِّی وَ ابْتِهَالِی وَ اجْتِهَادِی فِی مَسْأَلَتِکِ وَ جَدِّی فَتَلَّقَ یَا رَبِّ رَغَبَاتِی بِرَأْفَتِکَ قَبُولًا وَ سَهِّلْ إِلَیَ طَلِبَاتِی بِعِزَّتِکَ وُصُولًا وَ ذَلِّلْ لِی قُطُوفَ ثَمَرَةِ إِجَابَتِکَ تَذْلِیلًا إِلَهِی لَا رُکْنَ أَشَدَّ مِنْکَ فَآوِیَ إِلی رُکْنٍ شَدِیدٍ وَ قَدْ أَوَیْتُ وَ عَوَّلْتُ فِی قَضَاءِ حَوَائِجِی عَلَیْکَ وَ لَا قَوْلٌ أَسَدُّ مِنْ دُعَائِکَ فَأَسْتَظْهِرَ بِقَوْلٍ سَدِیدٍ وَ قَدْ دَعَوْتُکَ کَمَا أَمَرْتَ فَاسْتَجِبْ لِی بِفَضْلِکَ کَمَا وَعَدْتَ فَهَلْ بَقِیَ یَا رَبِّ إِلَّا أَنْ تُجِیبَ وَ تَرْحَمَ مِنِّی الْبُکَاءَ وَ النَّحِیبَ یَا مَنْ لَا إِلَهَ سِوَاهُ یَا مَنْ یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ رَبِّ انْصُرْنِی عَلَی الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ وَ افْتَحْ لِی وَ أَنْتَ خَیْرُ الْفاتِحِینَ وَ الْطُفْ بِی یَا رَبِّ وَ بِجَمِیعِ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ بِرَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِین.
ترجمه:
خداوندا بدرستی که من سؤال می کنم ترا ای رحم کننده اشکهای چشم و ای برطرف کننده اندوه ها توئی آنکه پراکنده میکنی ابرهای محنت ها را و به تحقیق که گردیده اند آنها گران و میشکافی ابرهای سیاه کینه ها را و به تحقیق که پوشانیده است دامنهای آسمان را و می گردانی تو زراعت آن کینه ها را گیاه خشک شده و استخوانهای آن را پوسیده و برمی گردانی تو غلبه کرده شده بر او را غلبه کننده و طلب کرده شده را طلبک ننده و خشم کرده شده بر او را خشم کننده و قدرت داشته شده بر او را قدرت دارنده ای خدای من پس بسا از بندهای که خوانده است ترا به آنکه من غلبه کرده شده ام پس انتقام کش پس گشودهای تو برای او از یاری خود درهای آسمان را به آبی بغایت ریزان و روان ساختهای تو برای او از یاری کردن خود چشمه ها پس رسید آب نجات و خلاصی او بر نهجی که به تحقیق مقدر شده بود و سوار کردی تو او را از جهت محافظت کردن تو او را بر کشتی صاحب تخته ها و میخ ها ای پروردگار من بدرستی که من مغلوب دشمنان شده ام پس انتقام کش از ایشان ای پروردگار من بدرستی که مغلوب گشته ام پس بستان داد مرا ای پروردگار من بدرستی که من مغلوب شدم پس بکش انتقام مرا ای پروردگار من پس رحمت فرست بر محمّد و بر آل محمّد و بگشای برای من
از یاری خود درهای آسمان را به آبی بسیار ریزان و روان کن برای من از مدد خود چشمه ها را تا آنکه برسد آب خلاصی من بر نهجی که تقدیر کرده شده است و سوار کن مرا ای پروردگار من از نگاه داشتن تو مرا بر کشتی نجات صاحب تخته ها و میخ ها ای کسی که هر گاه داخل شود بنده تو در شبی که از حیرانی خود متحیّر و سرگردان باشد و نیابد برای خود فریادرسی را که برسد به فریاد او از دوستی نزدیک مییابد آن بنده ای پروردگار من از اعانت تو فریادرس را و غوررسی را و دوستی را که طلب نماید آن بنده را شتابان و نجات دهد او را از تنگی امر او و از دلگیری او و ظاهر سازد برای او مراد او را مراد او را از نشانه های نجات او خداوندا پس ای کسی که قدرت و توانائی او قهرکننده است (و علامتهای او ظاهر است) و عقوبت های او شکننده است پشت هر صاحب جبروتی را و هلاک کننده است هر کافر محیلی را رحمت فرست ای پروردگار من بر محمّد و بر آل محمّد و نظر کن بسوی من ای پروردگار من نظری از نظرهای خود را در حالی که رحم کننده باشد آن نظر و برطرف کنی تو به سبب آن نظر از من تاریکی ثابت پاینده را که آن عبارت است از آفتی که خشک شده است از جهت آن پستانهای حیوانات و تلف شده است از آن جهت زراعتها و شامل گشته است به سبب آن آفت بر دلها ناامیدی و روان شده است به سبب آن خون ها خداوندا رحمت فرست بر محمّد و بر آل محمّد و طلب می کنم از تو نگاه داشتنی و حفظ را برای درختانی که کاشته است آنها را دست قدرت خدا و آب داده است آنها از آب حیات از آنکه باشند آنها آنکه به دست شیطان قطع شوند و به تبر او بریده و از بیخ شکسته شوند ای خدای من کیست بهتر از تو اینکه باشد از حرام تو منع کننده و کیست سزاوارتر از تو به اینکه باشد از قورق تو پاسبان و منع کننده ای خدای من بدرستی که امر من به تحقیق که به هول انداخته است مرا «۶» پس آسان کن آن را و درشت و سخت است آن پس نرم گردان آن را و بدرستی که دلها ترسیده اند پس تسلّی ده آنها را و نفسها
خوف و اضطراب نموده اند پس ساکن گردان آنها را ای خدای من تلافی کن قدم هائی را که لغزیده اند و عقل هائی را که در بیابان های حیرت گمراه شدند زیان رسانیده است ضرر و بلا به شخص ضرر رسیده شده و اجابت کرده است خواننده او را به عذاب و هلاکت پس آیا نیکوست از زیادتی احسان تو آنکه بگردانی آن مضرور را طعمه از برای بلا و حال آنکه او از تو امیدوار است یا آنکه آیا نیکوست از عدالت تو آنکه فرو رود او به دریای بزرگ عقوبت ها و حال آنکه او بسوی تو پناه آورنده است ای مولای من هر آینه اگر چه هستم من که تعب قرار نمی دهم بر نفس خود در پرهیزکاری و نمیرسم من در بار کردن بارهای فرمانبرداری را به مرتبه خشنودی تو و نیستم من داخل در میان جماعتی که ترک کردند دنیا را پس ایشان خشکیده شکمهایند از گرسنگی و ضعیف چشمانند از جهت گریه کردن بسیار بلکه هستم من که آمدم ترا ای پروردگار من در حالی که متلبّسم به سستی از کردار و به پشت گرانی به سبب گناهان و لغزشها و به نفسی که مر راحت را عادت کرده شده است و مر خواننده های پس افکندن عبادت را اطاعت کننده است پس آیا نیست کافی ترا ای پروردگار من از جهت وسیله بودن به سوی تو و دست آویز در نزد تو آنکه من برای دوستان تو دوستدارم و در دوستی ایشان از حدّ تجاوزکننده ام آیا نیست کافی مرا آنکه روز را به شب می کنم در میان ایشان در حالی که ستم رسیده ام من و شب را به صباح می آورم در حالی که خشم فرو برده ام من و می گذرانم من بعد از اندوه ها اندوه های دیگر را و بعد از دلگیری دلگیری دیگر را آیا نیست نزد تو ای پروردگار من به سبب اینها احترامی که ضایع و بیاجر نباشد و حقّی که به پستتر از آن قناعت کرده می شود پس چرا منع می کنی تو از من یاری خود را ای پروردگار من و حال آنکه اینک من غرق شده ام و وامی گذاری مرا در آتش دشمن تو در حالی که سوخته شده ام من آیا می گردانی تو دوستان خود را برای دشمنان خود دور گردانیده شدگان و از برای حیله ایشان صید گردیده شدگان و آیا می اندازی بر گردن دوستان از هلاک کردن دشمنان آنها را طوقها و قلاده ها را و حال آنکه توئی صاحب نفسهای ایشان اگر میستانی آنها را می گرداند جماد بیشعور و در دست قدرت تو است اصل های نفسهای ایشان اگر قطع کنی آنها را هلاک می شوند ایشان و چه چیز منع می کند ترا ای پروردگار من از آنکه باز داری و منع کنی تو بدی ایشان را از من و بیرون آوری از ایشان از حفظ خود جامه ایشان را و از آنکه برهنه کنی تو ایشان را از سلامتی که به سبب آن در زمین تو خوشحالی می کنند و در میدان ستم کردن بر بندگان تو نشاط و جولان می کنند خداوندا رحمت فرست بر محمّد و بر آل محمّد و دریاب مرا و هنوز در نیافته باشد مرا غرق شدن و تلافی کن مرا و هنوز پنهان نکرده باشد آفتاب عمر مرا شفق مرگ ای خدای من بسا از ترسنده ای که پناه برده باشد بسوی پادشاهی پس برگشته است از نزد او در حالی که فرو گرفته شده است به امنیّت و امان از ترس آیا پس اراده می توانم نمود ای پروردگار من بزرگتر از پادشاهی تو پادشاهی یا فراختر از نیکوئی تو نیکوئی را یا بیشتر از توانائی تو توانائی را یا بخشنده تر
از انتقام کشیدن تو انتقام کشیدنی را خداوندا کجاست کجاست کارگذاری تو که آن یاری کردن فریادرس طلبان است از خلایق و کجاست کجاست توجه و شفقت تو که آن سپر نشانه گردیده شدگان است برای ظلم روزگار، توجه نمای به سوی من توجه نمای به سوی من به سبب آن ای پروردگار من خلاص کن مرا از گروه ستمکاران بدرستی که رسیده است به من آزار و تعب و تو رحم کننده ترین رحم کنندگانی ای مولای من می بینی تو حیرت مرا در کار من و تغیّر و برگردیدن حال مرا در آزار و تعب من و مشتمل بودن مرا بر سوختگی دل من و بر گرمی سینه من پس رحمت فرست ای پروردگار من بر محمّد و بر آل محمّد و ببخش به من ای پروردگار من به حقّ آنچه تو سزاوار آنی گشادگی و بیرون آمدن از بلا را و آسان گردان برای من ای پروردگار من به جانب خیر و خوبی راهی را و بگردان ای پروردگار من کسی را که نصب کرده باشد دامی را برای من تا آنکه بیندازد مرا در آن دام افتاده «۲» در آنچه مکر کرده است آن را و کسی که کنده باشد برای من چاهی را تا آنکه بیندازد مرا در آن چاه بگردان تو او را واقع و افتاده در آنچه کنده است آن را و برگردان خداوندا از من از بدی آن شخص و از حیله او و از فساد او و از آزار او آنچه را که برمیگردانی تو آن را از کسی که کشیده است نفس خود را برای اطاعت کردن جزا دهنده و نداکننده که می خواند مردمان را به ایمان ای خدای من این است بنده تو این است بنده تو برآور مطلب او را و این است بنده ضعیف تو و این است بنده ضعیف تو برطرف کن غم او را پس به تحقیق که بریده شده است از او هر وسیله مگر وسیله تو کوتاه شده است از او هر سایه ای مگر سایه مرحمت تو [خدای من تقاضای مرا این که اگر آن را برگردانی کجا مصادف به اجابت خواهد رسید و خیال مرا اگر دروغ بدانی کجا جایگاه ترساندن را تلافی کند، پس باز نگردان درخواست کننده به در خود را کسی که دری دیگر را نمی شناسد و از کنار خود منع مکن کسی را که کنار دیگری را نمی شناسد].
پس به سجده رود و بگوید:
ای خدای من بدرستی که روئی که بسوی تو به رغبت خود آورده است و رغبت دارنده سزاوار است به آنکه اجابت کنی تو او را و بدرستی پیشانیای که از برای تو به زاری خود سجده کرده باشد لایق است آنکه برسد او به آنچه اراده نموده است و آنکه گونه ای که بسوی تو به سؤال خود به خاک مالیده باشد سزاوارست به آنکه برسد به مقصود خود و رستگار شود و اینکه من حاضرم ای خدای من به تحقیق که میبینی خاک مالیدن گونه مرا و زاری کردن مرا و سعی مرا در سؤال کردن از تو و مبالغه مرا پس برسان ای پروردگار من سؤالهای مرا به حقّ شفقت خود به درجه قبول و آسان گردان به سوی خواهش های من به حقّ عزّت خود رسیدن را و میسّر کن برای من چیدن میوه اجابت کردن خود را میسّر کردنی آسان ای خدای من نیست جانب قوی سختتر و قویتر از تو تا آنکه میل کنم به سوی جانب قوی بسیار محکم و به تحقیق که میل کردهام به سوی تو و اعتماد نموده ام در برآوردن حاجتهای من بر تو و نیست گفتاری محکمتر و درستتر از خواندن تو تا آنکه طلب اعانت نمایم به گفتار محکم و درست و به تحقیق که خوانده ام من ترا همچنان که فرموده ای تو پس اجابت کن برای من به احسان خود همچنان که وعده نموده ای تو پس آیا باقی مانده است چیزی ای پروردگار من مگر آنکه اجابت کنی برای من و رحم کنی از من گریه و ناله را ای کسی که نیست خدائی به غیر از او و ای کسی که اجابت می کند بیچاره را هر گاه بخواند او را ای پروردگار من یاری ده مرا بر گروه ستمکاران و بگشای برای من در بسته را و تو بهترین گشایندهگانی و مهربانی کن به من ای پروردگار من و به همه مردان مؤمن و زنان مؤمنه به رحمت خود ای رحم کننده ترین رحم کنندگان.
نظر شما