بله حتی جنگ و جنگاوری هم اعتیادآورند اما برای ادامه دادن به آن توجیه و بهانهای مردم پسند لازم است تا متهم به جنگ طلبی نشوی.
233 سال جنگ از عمر 250 ساله!
بعنوان مثال آمریکا از 250 سال عمر خود 233 سال آن را درگیر ِجنگ و مداخله نظامی بوده! لذا به همان اندازه هم نیاز دارد برای متقاعد کردن افکار عمومی دلائلی برای جنایات و تجاوزاتش فراهم کند. دلائلی که هر از گاهی نیاز به تایید سازمان ملل هم دارد که البته آنجا هم آمادهاند با تشکیل یک نشست فوری سفره محکومیت را برای شان پهن کنند. چیزی مانند قانونی کردن و بخشیدن کارت قرمز تیم آمریکا در فوتبال توسط تایید فیفا! هر قدر هم همه بدانند تمامی این جنگها دلائلی به جز چیزهایی که گفته میشوند دارند مهم نیست حرف آمریکا یک کلام است ما همیشه حقیم و پیروزیم و خوبیم و دیگران متقلب و بد و زشت! بله؛ دوران استعمار و شلاق و بردهداری خودش را در قرن حاضر اینگونه جذاب نشان میدهد.
ما رکوردار بهانه به دست دشمن دادنیم!
حال اصل حرفمان این است که لااقل باید با این کشور معتاد به جنگ و همیشه در حال اعمال قدرت و کسب ثروت کمتر بهانه داد که متاسفانه ما با اختلاف زیادی رکوردار این بهانه بدست دشمن دادنهاییم! چه آنزمان که با گروگانگیری و تسخیر سفارتشان تدارک حمله به طبس و زمینه چینی برای خصومت های بعدی را فراهم کردیم و چه زمانی که با افشای اسرار نظامی، سیاسی و اهداف خود برای نابودی کشورها و طلب مرگ برای این و آن... خط و نشان کشیدیم و بهانههایی مانند سرکوب مخالفان؛ حمایت از حقوق بشر، جلوگیری از ساخت بمب هستهای و موشک؛ بستن و باز نکردن تنگه هرمز و... به آنها دادیم.
آش نخورده و دهن سوخته!
بعبارتی وضعیت جنگ و جدال همیشه بوده فقط هر بار ما برایشان بهانهها را عوض کردیم و شدیم بز قربانی. کشورهای دیگری مانند کره شمالی در سکوت کارشان را کردند و تمام کردند و کسی هم به آنها سرجنگ ندارد. شدیم حکایت آش نخورده و دهن سوخته ... اینکه ما را مجازات به دلیل جرمی میکنند که هنوز مرتکب نشدیم و احتمالا خواهیم شد بیشتر از آنکه نشانه بلاهت و خوی وحشیگری ذاتی و بی انصافی دشمن باشد حکایت از عدم اتخاذ راه و روش درست مدیران ما در صحنه سیاست بینالملل را دارد که همه چیزمان بر های و هوی و هیاهو و شعار و هیجان و دادار دودور استوار است.
سیاست وسط لحاف خوابیدن خوب یا بد؟!
چرا فکر میکنیم در وسط لحاف خوابیدن همیشه بد است؟ چرا فکر میکنیم مانند آن کسی که در خیابان زمین خورد تا خانه و تا آخر عمر باید سینه خیز برویم؟ آیا کشوری مانند ترکیه که به ظاهر ادعای دشمنی با اسرائیل را هم دارد با تاکتیک وسط لحاف خوابیدن، نتواست هم سامانۀ اس 400 از روسیه بخرد و هم جنگنده اف35 از آمریکا!؟ مردم کشورش را هم دور از جنگ و تشویش سل و مل و گندهاند.
دوستانی از نوع فیلمهای کیمیایی!
بله؛ بدون شک ما به آمریکای زورگو و قلدر بیشترین کمک را برای یافتن بهانه جنگ و تامین منافع خود از همین راه کردیم. ما بنوعی تمامی کشورهای منطقه و حتی کشوری دوست همچون عمان را متقاعد کردیم که دوست و همسایگانی مانند فیلمهای مسعود کیمایی هستیم و همین غیر قابل اطمینان بودنمان باعث شده که همهشان دلایل و بهانه های احمقانه حملات نظامی ترامپ و آمریکا به کشورمان را قانونی و کمک به صلح منطقه تلقی کنند!
محو کشورهای منطقه بجز اسراییل!
آیا جالب نیست که قصد ما محو اسراییل بود و الان داریم همه کشورهای منطقه را به جز اسراییل را محو میکنیم؟ آیا حال که جنوب کشورمان شده حکایت جنوب لبنان به این خاطر نیست که در یارگیری مارادونا و غضنفر کمی اشتباه کردیم؟
امنیت داریم!
اصولا سران کشورها اولین دغدغهشان حفظ امنیت و تامین آرامش کشورشان است اما در کشور ما برخی از شعارهای ارزشی و هیجانی الویت بیشتری یافتند و چه زود فراموش کردیم شعار « عوضش کشورمان امنیت دارد» را؟! بهتر است مسئولین کمی با خود فکر کنند که در نیم قرن گذشته چه زمانی توانستند یک شادی ملی را به این کشور تزریق کنند؟ آیا لیاقت مردم ما در اضطرابِ جنگ و تحریم و تورم و گرانی و محکومیتهای بینالمللی ماندن است؟
تعریف تروریسم جدید دولتی توسط آمریکا
چرا اصولا دیوانهای مانند ترامپ باید دیواری کوتاه تر از ما پیدا نکند و به راحتی بتواند مدرسه و مراکز علمی ما را بمباران کرده و در عین حال هم به ترورهای علمی و سیاسی خود آنهم در کنار خانوادهها و همسایههای بی گناهشان افتخار کند و در این وسط نه تنها کک هیچیک از مجامع جهانی نگزد بلکه چندین بار هم کشورمان را با عناوینی از قبیل تروریسم ، جنگ طلب و سازنده بمب هستهای محکوم کنند؟
خلاصه آنکه ما هم گویی بنوعی به دام این بهانهسازیها برای ادامه جنگ افتادیم و بجای خنثی کردن بهانههای آنها، خودمان هم هر بار به بهانهای این جنگ را ادامه میدهیم. کاری که امپراطور ژاپن در جنگ جهانی دوم کرد و ...
چرا خبری از انیمشن ها لگویی نیست؟!
کافیست که بپذیریم عصر راکی و رمبو به سرآمده و واقعا نمیتوان همزمان با تمامی کشورها جنگید.
طعم خوش پیروزی را که بدست آوردیم خراب نکنیم در آنزمان جهان به شجاعت ما افتخار می کرد به روی ایران و ایرانی حساب ویژه باز میکرد. اما با ادامه جنگ نگرش جهان هم رفته رفته در حال عوض شدن است و حتی دیگر کمتر انیمیشن های لگویی هم ساخته می شود!
انشالله این جنگ صرفا با هدف و نشانه گیری انتخابات کنگره امریکا ادامه پیدا نکند. برای چزاندن آمریکا و ترامپ و حزب جمهوری خواه و.... راه های بهتری به جز جنگ در منطقه هست.
در فیلم «شکارچی گوزن» رابرت دنیرو، اسیر سربازان ویتنامی میشود و آنها از وی برای یک سرگرمی مرگبار بنام «رولت روسی» استفاده میکنند. رابرت دنیرو بعد از پایان جنگ به شکل جنونآمیزی به این کار ادامه میدهد و از کلوپهایی که به همین شکل سرِ جان انسانها قمار میکنند با به خطر انداختن جانش کسب درآمد میکند. گویا او دیگر نتوانسته این بازی خطرناک را رها کند.
کد مطلب 2245114
نظر شما