در تاریخ ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۶ [۲۴ تیر ۱۳۸۵]، شرکت پادکستسازی «اودیو» (Odeo) که در سانفرانسیسکو مستقر بود، به طور رسمی «تویتر» (Twttr) — که نامش بعداً به توییتر (Twitter) تغییر یافت — را به عنوان سرویس پیامکوتاه (SMS) گروهی برای عموم عرضه کرد.
این برنامه که در ابتدا به عنوان یک پروژه جانبی در کنار پلتفرم اصلی پادکست اودیو متولد شده بود، به کاربران اجازه میداد با ارسال تنها یک پیام متنی به یک شماره واحد («۴۰۴۰۴»)، وضعیتشان را با گروههای دوستان خود به اشتراک بگذارند. در طول سالهای پس از آن، همزمان با تغییر نام «تویتر» (Twttr) به «توییتر» (Twitter)، این سرویس «میکروبلاگنویسی» ساده، با رشدی انفجاری در محبوبیت مواجه شد و به یکی از پلتفرمهای پیشروی شبکههای اجتماعی در جهان بدل گشت.
ایوان ویلیامز، همبنیانگذار توییتر، نخستینبار با تأسیس «بلاگر» (Blogger) — سرویس انتشار خاطرات وب — نام خود را در دنیای فناوری «سیلیکونولی» مطرح کرد؛ سرویسی که آن را در سال ۲۰۰۳ به مبلغی چند میلیون دلاری به گوگل فروخت. در سال ۲۰۰۵، ویلیامز به همراه کارآفرین دیگری به نام نوآ گلس، شرکت «اودیو» (Odeo) را همبنیانگذاری کردند. با این حال، در پاییز همان سال، با رونمایی اپل از «آیتونز» (iTunes) (که شامل یک پلتفرم پادکست داخلی بود)، سرویس اصلی اودیو عملاً منسوخ شد.
پس از آنکه ویلیامز از تیم ۱۴ نفرهی کارمندانش خواست تا بهترین ایدههای خود را برای این استارتاپِ در حال شکست ارائه دهند، جک دورسی، یکی از مهندسان شرکت، ایده سرویسی را مطرح کرد که به کاربران اجازه میداد وضعیت شخصی خود را از طریق پیامک برای گروههایی از افراد به اشتراک بگذارند. تا مارس ۲۰۰۶، آنها یک نمونه اولیه کارآمد داشتند و نامی انتخاب کردند: «تویتر» (Twttr)؛ نامی که تا حدی از صدای پرندگان الهام گرفته شده بود و پس از رد شدن گزینههای دیگر (از جمله FriendStalker) برگزیده شد. دورسی (@Jack) نخستین توییت تاریخ («فقط دارم توییترم را تنظیم میکنم») را در ۲۱ مارس [1 فروردین 1385] ارسال کرد.
در زمانی که «توییتر» در ژوئیه ۲۰۰۶ به صورت عمومی راهاندازی شد، همچنان پروژهای جانبی از شرکت اودیو محسوب میشد، در حالی که محصول اصلی شرکت، یعنی پلتفرم پادکست، به جایی نمیرسید. طبق گزارشی از «بیزنس اینسایدر»، در پاییز همان سال، ویلیامز سهام سرمایهگذاران شرکت را خریداری کرد، نام اودیو را به «آبویوس کورپوریشن» (Obvious Corporation) تغییر داد و گلس را اخراج کرد؛ کسی که نقش او در تولد توییتر (ازجمله انتخاب نام آن) تا سالها بعد برملا نشد.
طی شش ماه پس از آغاز به کار، «تویتر» (Twttr) به توییتر (Twitter) تغییر یافت. زمانی که این سرویس عمومی شد، بنیانگذارانش براساس حداکثر طول پیامکهای آن زمان، محدودیت ۱۴۰ کاراکتری برای پیامها اعمال کردند؛ محدودیتی که بعدها به ۲۸۰ کاراکتر افزایش یافت.
استفاده از توییتر در همایش «جنوب از جنوب غربی» (SXSW) در آستینِ تگزاس در مارس ۲۰۰۷ به طور ناگهانی اوج گرفت؛ زمانی که روزانه بیش از ۶۰ هزار توییت ارسال میشد و پس از آن، روند رشدش بهسرعت ادامه یافت. تا سال ۲۰۱۳، «نیویورک تایمز» گزارش داد که این شرکت بیش از ۲ هزار کارمند و بیش از ۲۰۰ میلیون کاربر فعال دارد. در نوامبر همان سال، زمانی که شرکت سهامی عام شد، ارزش آن کمی بیش از ۳۱ میلیارد دلار برآورد گردید.
برجستگی این شرکت با انتخاب دونالد ترامپ به ریاستجمهوری در سال ۲۰۱۶ افزایش یافت؛ کسی که در تمام دوران مبارزات انتخاباتیاش در توییتر رکگو بود و در دوران ریاستجمهوریاش نیز اغلب تصمیمات سیاستی یا سایر اطلاعیهها را در قالب توییت منتشر میکرد. (این رئیسجمهور پیشین در سال ۲۰۲۱ به دلیل استفاده از این سرویس برای تحریک به خشونت، مسدود شد، هرچند بعداً تحت مالکیت ایلان ماسک، حساب کاربریاش بازگردانده شد). مانند دیگر شرکتهای رسانههای اجتماعی، توییتر نیز با فشار شدیدی برای نظارت دقیقتر بر محتوای سایت به منظور جلوگیری از آزار، سخنان نفرتانگیز و اطلاعات نادرست، و همچنین حفاظت بهتر از حریم خصوصی کاربرانش مواجه بوده است.
منبع: www.history.com
۲۵۹
نظر شما