ظهور فرهنگ پیاده نشدن از ماشین در آمریکا؛ از همبرگر تا مراسم ترحیم

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، هیچ کشوری همچون ایالات متحده، فرهنگِ  «درایو - ثرو» یا «پیشخوان خودرویی» را به کمال نرسانده است. هنگامی که در اواسط قرن بیستم، آمار مالکیت خودرو رو به فزونی نهاد، آمریکایی‌ها شیوه‌هایی را ابداع کردند تا امور روزمره خود را بی‌آن‌که نیازی به ترک صندلی راننده باشد، به انجام رسانند. بانک‌ها، داروخانه‌ها و رستوران‌های مجهز به پیشخوان خودرویی، چنان احساسی به مصرف‌کنندگان می‌بخشیدند که گویی گامی به سوی آینده نهاده‌اند.

مارشیا شاتلین، نویسنده کتاب «فرانچایز: طاق‌های طلایی در آمریکای سیاه»، چنین توضیح می‌دهد که پس از جنگ جهانی دوم، «پیشرفت‌های فناورانه برای مصرف‌کنندگان بسیار جذاب بود؛ آن‌ها مسحور و شیفته‌ سازوکارهای طراحی و کارایی [این فناوری‌ها] بودند، چراکه آن را نشانه‌ای از نوآوری می‌دانستند.»

آدام چندلر، نویسنده کتاب «رؤیاهای پیشخوان خودرویی: سفری به قلب قلمروی فست‌فود در آمریکا» می‌گوید: «تمامی این ماشین‌های شگفت‌انگیز، زندگی روزمره را سریع‌تر و آسان‌تر می‌ساختند. پیشخوان خودرویی، گویای آن آرمانِ آمریکایی است که بر پایه‌ انتخابِ سرنوشتِ خویش بنا شده است.»

اما به‌راستی چه شد که آمریکا تا بدین پایه، شیفته و دلبسته‌ «پیشخوان خودرویی» شد؟

پیش از ظهور پیشخوان‌های خودرویی

سنتِ فروشِ خوراک توسط دست‌فروشان از دکه‌های سیار، قدمتی چندصدساله دارد. در روم باستان، غذاها و نوشیدنی‌های آماده‌مصرف، همچون خوراک‌های مقوی، شیرینی‌های عسلی و شراب‌های ادویه‌دار، در غذاخوری‌های کنارِ خیابان که «ترمُپولیوم» (Thermopolia) نامیده می‌شدند، عرضه می‌گردید.

پیش از آن‌که «پیشخوان‌های خودرویی» پدید آیند، آمریکایی‌ها در دهه‌های بیست و سی میلادی، از «رستوران‌های خودرویی» (Drive-in) استقبال کردند. در این مکان‌ها، رانندگان خودروی خود را در بیرون از محوطه رستوران پارک می‌کردند و پیش‌خدمت‌ها با اسکیت یا پای پیاده به سمت خودرو می‌آمدند تا سفارش بگیرند و غذا را تحویل دهند. غذاها اغلب بر روی سینی‌هایی سرو می‌شد که قابلیت نصب بر لبه‌ پنجره‌های بازِ خودرو را داشتند. گمان می‌رود که نخستین رستورانِ خودرویی، «کیربی‌ز پیگ استند» (Kirby’s Pig Stand) باشد که در سال ۱۹۲۱ در بزرگراه دالاس-فورت ورث تأسیس شد.

شاتلین توضیح می‌دهد: «رستوران‌های خودرویی این فرصت را به مردم می‌دادند که از خودروهای‌شان به‌ عنوان فضایی برای صرف غذا استفاده کنند. مصرف‌کنندگان از این رستوران‌ها استقبال می‌کردند، زیرا [برای صاحبان کسب‌وکار] بسیار به‌صرفه بود که نیازی به نگهداری و اداره‌ یک سالنِ غذاخوری نداشته باشند.»

ظهورِ پیشخوان خودرویی

چندلر توضیح می‌دهد که پیشخوان خودرویی، تنها پس از جنگ جهانی دوم و هم‌زمان با اوج‌گیری خرید خودرو و گسترش حومه‌نشینی بود که پا به عرصه‌ ظهور گذاشت.

در سال ۱۹۴۷، «ردز جاینت همبرگر» (Red’s Giant Hamburg) که به گمانِ بسیاری نخستین رستورانِ مجهز به پیشخوان خودرویی شناخته می‌شود، در «جاده ۶۶» در شهر اسپرینگفیلدِ ایالت میسوری گشایش یافت. شاتلین می‌گوید: «فست‌فود و رانندگی چنان با یکدیگر پیوند خوردند که شمارِ روزافزونی از مردم، هنگام سفر و استفاده از بزرگراه‌های بین‌ایالتی، به آن روی می‌آوردند. این مکان‌ها توقف‌گاه‌هایی هستند که مسافران می‌توانند در آن‌جا استراحت کنند؛ وجودِ آن‌ها در تجربه‌ سفر، نقشی حیاتی دارد.»

در کالیفرنیای آفتابی، یعنی همان‌جایی که «جاده ۶۶» به پایان می‌رسد، بود که پیشخوان خودرویی به رواجِ همگانی دست یافت. چندلر می‌گوید: «کالیفرنیا از جاده‌ها، خودروها و آب‌وهوایی چهارفصل برخوردار بود که شرایط را برای شکوفاییِ پیشخوان خودرویی بسیار مساعد می‌ساخت.»

در سال ۱۹۴۸، «این-اِن-اوت برگر» (In-N-Out Burger) نخستین رستورانی بود که برای سفارش‌های پیشخوان خودرویی، از سیستم ارتباط صوتیِ دوطرفه (اینترکام) بهره برد. تا سال ۱۹۵۱، رستوران‌های مجهز به پیشخوان خودرویی چنان محبوبیتی یافتند که وقتی «جک این د باکس» (Jack in the Box) در کالیفرنیای جنوبی آغاز به کار کرد، تنها به ارائه‌ خدمات از طریقِ پیشخوان خودرویی بسنده کرد.

رونق و شکوفاییِ پیشخوان‌های خودرویی

با گسترش فرهنگِ خودرو در دهه ۱۹۵۰ میلادی، آمریکایی‌ها برای کار، انجام امور روزمره، تفریح و معاشرت، وابستگیِ فزاینده‌ای به خودروهای خود یافتند و درنتیجه، محبوبیتِ «پیشخوان‌های خودرویی» به‌شدت افزایش یافت.

چندلر می‌گوید: «این شیوه‌ای است برای آن‌که دادوستد را با سرعتی بسیار به انجام رساند. پیشخوان خودرویی، پیامدِ طبیعیِ رفاه، [دورانِ] انفجار جمعیت، پیدایش حومه‌نشینی، فرهنگِ خودرو و تلاشی است که مردم برای انجام هم‌زمانِ همه‌چیز دارند.»

رستوران‌های بیشتری به گشایش پیشخوان‌های خودرویی روی آوردند، زیرا این، کار آن‌ها را راحت می‌کرد. چندلر در این باره می‌گوید: «این بدان معنا بود که آن‌ها به کارکنان کمتری نیاز داشتند، چراکه دیگر نیازی به پیش‌خدمت نبود. به‌علاوه، مشتریان عملاً خود مسئولِ جمع‌آوری و نظافتِ وسایلِ پذیرایی همچون بشقاب، لیوان و کارد و چنگال بودند؛ این [امر] باعث می‌شد که آن‌ها بتوانند قیمت غذا را نیز ارزان‌تر نگاه دارند.»

اگرچه امروزه نامِ «مک‌دونالد» با فرهنگِ پیشخوان خودرویی پیوند خورده است، اما این مجموعه نخستین پیشخوان خود را تا ۲۴ ژانویه ۱۹۷۵ [۴ بهمن ۱۳۵۳] افتتاح نکرد. نخستین پیشخوان خودرویی مک‌دونالد در «سیرا ویستا» در ایالت آریزونا، چنان موفقیتی کسب کرد که تا پایان دهه ۱۹۷۰ میلادی، نیمی از شعبِ آن‌ها به پیشخوان خودرویی مجهز شده بودند.

چندلر می‌گوید: «در اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی، [میزانِ خدماتِ] پیشخوان‌های خودرویی از پذیراییِ حضوری در رستوران‌های فست‌فود پیشی گرفت. اکنون، ۶۵ تا ۷۰ درصد از تمامی رستوران‌های فست‌فودی که دارای پیشخوان خودرویی هستند، بخش عمده‌ کسب‌وکار خود را نه از طریق مراجعه‌ حضوری، بلکه از طریق همان پیشخوانِ خودرویی انجام می‌دهند.»

پیشخوان‌های خودروییِ عجیب و شگفت‌انگیز

آمریکایی‌ها چنان دلبسته‌ خودروهای‌شان شده بودند که بسیاری از کسب‌وکارهای جالب و نامتعارف نیز اقدام به گشایش پیشخوان‌های خودرویی کردند. نخستین بانکِ مجهز به پیشخوان خودرویی حتی پیش از «ردز جاینت همبرگر» آغاز به کار کرده بود. «اکسچینج نشنال بانک» در ۱۲ نوامبر ۱۹۴۶ [۲۱ آبان ۱۳۲۵] در منطقه‌ «لوپ» شیکاگو، ۱۰ باجه‌ تحویل‌دارِ ضدگلوله با درب‌های کشوییِ خودکار افتتاح کرد.

داروخانه‌ها نیز به بخشی از تبِ «پیشخوان خودرویی» بدل شدند. گری کلینتون معتقد است که او نخستین کسی بوده که در سال ۱۹۷۱ در «نورمن» ایالت اوکلاهما، یک پیشخوان در داروخانه‌اش گشوده است. مردم در آن‌جا علاوه بر دریافت دارو، می‌توانستند فیلم‌های عکاسی خود را نیز برای چاپ تحویل دهند. در اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی، «وال‌گرینز» استفاده از پیشخوان خودرویی را برای داروخانه‌ها به امری رایج بدل کرد.

در سپتامبر ۱۹۵۵، «کوپر استیل» در هاپکینزویلِ کنتاکی، نخستین فروشگاهِ عرضه‌ نوشیدنی‌های الکلی با خدماتِ خودرویی را افتتاح کرد. فروشگاه‌های نوشیدنی‌فروشیِ خودرویی — که گاه با نام «انبارهای آب‌جو» (Beer Barns) شناخته می‌شدند — در سال‌های پس از آن در سراسر مناطق جنوبی و غرب میانه سر برآوردند. مشتریان می‌توانستند همان‌طور که در خودرو نشسته بودند، شاهد بارگیریِ آب‌جو، بشکه‌ها و دیگر نوشیدنی‌ها در خودروی خود باشند.

در سال ۱۹۸۱، نخستین پیشخوان خودروییِ «دای‌کیری» (نوعی کوکتل) در لافایتِ لوئیزیانا ایجاد شد. کارکنان برای دور زدنِ قوانینِ مربوط به «ظروفِ بازِ نوشیدنی»، با چسباندنِ نی بر روی درِ لیوان، به لحاظِ فنی مدعی می‌شدند که ظرف هنوز باز نشده است.

حتی کلیساها و مؤسساتِ کفن‌ودفن نیز به فرهنگِ پیشخوان خودرویی روی آوردند. «مؤسسه خدمات ترحیم اوونز» در هتیزبرگِ می‌سی‌سی‌پی، در سال ۱۹۶۳ امکانِ ادای احترام به متوفی از طریق پیشخوان خودرویی را فراهم کرد. در کامپتونِ کالیفرنیا نیز «مؤسسه کفن‌ودفن رابرت ال. آدامز» در سال ۱۹۷۴، این ایده را بیش از پیش رواج داد. سازوکارِ آن‌ها به‌ گونه‌ای بود که سوگواران می‌توانستند بدون پیاده شدن از خودرو، دفتر یادبود را امضا کنند، کارت‌های تسلیت خود را تحویل دهند و به متوفی ادای احترام کنند.

لاس‌وگاس به‌ویژه برای «عروسی‌های خودرویی» خود به شهرت رسید. «کلیسای کوچک عروسیِ سفید» (Little White Wedding Chapel) نخستین بار در سال ۱۹۵۱ این خدمت را ارائه داد. جنیفر لوپز و بریتنی اسپیرز تنها دو تن از چهره‌های سرشناسی هستند که در آن‌جا پیمان زناشویی بسته‌اند.

شاتلین می‌گوید: «پیشخوان خودرویی، [در فرهنگ عامه] به نمادی از سهل‌انگاری و سبک‌سری بدل شده است.»

در دورانِ همه‌گیریِ کووید-۱۹، «پیشخوان‌های خودرویی» کارکردی نوین یافتند. بیمارستان‌ها، داروخانه‌ها و نهادهای بهداشت عمومی از این مکان‌ها برای انجام آزمایش‌های کرونا بهره بردند تا بدین‌وسیله از گسترشِ ویروس بکاهند. بسیاری از آن پایگاه‌ها بعدها به مراکزِ واکسیناسیونِ خودرویی بدل گشتند.

اگرچه روندِ ساخت‌وسازِ «پیشخوان‌های خودرویی» پیش از سال ۲۰۲۰ به ثبات رسیده بود — تا بدان‌جا که برخی شهرها حتی ساختِ نمونه‌های جدیدِ آن را محدود یا ممنوع کرده بودند — اما همه‌گیریِ کووید-۱۹ این روند را دگرگون ساخت. هم‌زمان با آن‌که رستوران‌ها، داروخانه‌ها و فروشگاه‌های خرده‌فروشی خود را با قواعدِ فاصله‌گذاری اجتماعی سازگار می‌کردند، «پیشخوان‌های خودرویی» به راهکاری برای خدمت‌رسانی به مشتریان، همراه با به حداقل رساندنِ تماسِ مستقیم میان افراد، تبدیل شدند.

امروزه، «پیشخوان خودرویی» همچنان یک نهادِ آمریکایی است که بازتاب‌دهنده‌ی عشقِ این ملت به فرهنگِ خودرو، فناوری و سهولت است.

منبع: www.history.com

۲۵۹