به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ [۱۹ ژوئیه ۱۸۴۸ برابر با ۲۸ تیر ۱۳۲۷] در کلیسای متدیست «وسلیان» در «سنکا فالز» واقع در ایالت نیویورک، کنوانسیونی برای حقوق زنان — که نخستین نمونه در نوع خود در ایالات متحده بود — با حضور نزدیک به ۲۰۰ زن تشکیل شد. این کنوانسیون توسط «لوکرتیا مات» و «الیزابت کدی استانتون» سازماندهی شد؛ دو فعالِ لغو بردگی که در سال ۱۸۴۰ در کنوانسیون جهانی ضد بردگی در لندن با یکدیگر آشنا شده بودند. به عنوان زن، مات و استانتون از حضور در صحن اصلی کنوانسیون منع شده بودند و خشم مشترکی که این برخورد در هر دوی آنها برانگیخت، انگیزهای برای بنیانگذاری جنبش حقوق زنان در ایالات متحده شد.
در سال ۱۸۴۸، در خانه استانتون در نزدیکی سنکا فالز، این دو زن با همکاری «مارتا رایت»، «مری آن مککلینتاک» و «جین هانت»، فراخوانی برای برگزاری یک کنفرانس زنان در سنکا فالز منتشر کردند. این اطلاعیه که در ۱۴ ژوئیه در نشریه «سنکا کانتی کوریر» به چاپ رسید، چنین بود: «کنوانسیونی برای بحث پیرامون وضعیت و حقوق اجتماعی، مدنی و مذهبی زنان در روزهای چهارشنبه و پنجشنبه، ۱۹ و ۲۰ ژوئیه جاری، در کلیسای وسلیان در سنکا فالز برگزار خواهد شد؛ شروع جلسه ساعت ۱۰ صبح خواهد بود. در روز اول، جلسه منحصراً مختص زنان است که مشتاقانه به حضور در آن دعوت میشوند. در روز دوم، از عموم مردم دعوت میشود که حضور یابند؛ جایی که لوکرتیا مات از فیلادلفیا و سایر بانوان و آقایان سخنرانی خواهند کرد.»
در ۱۹ ژوئیه، ۲۰۰ زن در کلیسای وسلیان گرد هم آمدند و استانتون «اعلامیه احساسات و شکایات» را قرائت کرد؛ رسالهای که در طول چند روز گذشته تنظیم کرده بود. اعلامیه استانتون بهدقت از «اعلامیه استقلال» الگوبرداری شده بود و مقدمهاش شامل این بیانیه بود: «ما این حقایق را بدیهی میدانیم: که همه مردان و زنان برابر خلق شدهاند؛ که آنها توسط آفریدگارشان از حقوقی سلبنشدنی برخوردار شدهاند…» سپس «اعلامیه احساسات و شکایات» بیعدالتیهای تحمیلشده بر زنان در ایالات متحده را برشمرد و از زنان آمریکایی خواست تا برای احقاق حقوق خود سازماندهی کنند و دادخواست بدهند.
در روز دوم کنوانسیون، از مردان نیز برای شرکت در جلسه دعوت به عمل آمد و حدود ۴۰ نفر، ازجمله فعالِ معروف لغو بردگیِ سیاهپوستان، «فردریک داگلاس»، در آن شرکت کردند. در آن روز، «اعلامیه احساسات و شکایات» توسط مجمع تصویب و امضا شد. کنوانسیون همچنین ۱۲ قطعنامه را تصویب کرد — که ۱۱ مورد آن به اتفاق آرا بود — و خواهان حقوق برابرِ مشخصی برای زنان شد. نهمین قطعنامه که اعلام میکرد «وظیفه زنان این کشور است که حق مقدس خود برای مشارکت در انتخابات (حق رأی) را تضمین کنند»، تنها موردی بود که با مخالفت روبهرو شد. پس از بحثی طولانی که در آن داگلاس با استانتون در مورد اهمیتِ حق رأی زنان همصدا شد، این قطعنامه نیز به تصویب رسید. به دلیل اعلام حق رأی برای زنان، کنوانسیون سنکا فالز مورد تمسخر عمومی قرار گرفت و برخی از حامیان حقوق زنان، حمایت خود را پس گرفتند. با این حال، این قطعنامه نقطه آغاز جنبش حق رأی زنان در آمریکا بود.
دو هفته پس از کنوانسیون سنکا فالز، نشست بزرگتری در روچسترِ نیویورک برگزار شد. پس از آن، کنوانسیونهای ملی حقوق زنان بهطور سالانه برگزار شد و کانون مهمی را برای جنبش روبهرشد حق رأی زنان فراهم کرد. پس از سالها مبارزه، اصلاحیه نوزدهم در سال ۱۹۲۰ تصویب شد و حق رأیِ تحت حمایت قانون اساسی را به زنان آمریکایی اعطا کرد.
منبع: history.com
۲۵۹
نظر شما