به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، شیمیدانِ کشاورزی، جورج واشینگتن کارور، رئیسِ مؤسسه نامدار تاسکیگی در آلاباما، به دعوت هنری فورد، بنیانگذار شرکت فورد موتور، وارد دیربورنِ میشیگان میشود.
کارور که در دوران جنگ داخلی آمریکا در ایالت میزوری و در بردگی به دنیا آمده بود، توانست در اواخر دهه بیست عمر خود، در حالی که به عنوان کارگر مزرعه کار میکرد، تحصیلات دبیرستانیاش را در کانزاس به پایان برساند. او ب هدلیل آمریکایی-آفریقاییتبار بودنش از سوی یکی از دانشگاههای کانزاس رد شد، اما بعدها به نخستین دانشجوی سیاهپوستِ کالج کشاورزی ایالتی آیووا در ایمز تبدیل شد و در همانجا مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد.
در سال ۱۸۹۶، کارور آیووا را ترک کرد تا ریاست دپارتمان کشاورزیِ مؤسسه نرمال و صنعتی تاسکیگی را برعهده گیرد؛ مدرسهای که بوکر تی. واشینگتن، از برجستهترین آموزگاران سیاهپوست آمریکا، آن را بنیان نهاده بود. کارور با متقاعد کردن کشاورزان جنوب به کشت بادامزمینی به عنوان جایگزینی برای پنبه، به احیای کشاورزی این منطقه کمک کرد و در این فرایند، به یکی از محترمترین و اثرگذارترین دانشمندان کشور بدل شد.
مانند کارور، فورد نیز بهشدت به خواص احیاگرِ خاک و ظرفیتِ محصولات جایگزینی مانند بادامزمینی و سویا برای تولید پلاستیک، رنگ، سوخت و دیگر فرآوردهها علاقهمند بود. فورد مدتها بر این باور بود که جهان سرانجام به جایگزینی برای بنزین نیاز خواهد داشت و از تولید اتانول (یا الکل غلات) به عنوان یک سوخت جایگزین حمایت میکرد. او در سال ۱۹۴۲ خودرویی را به نمایش گذاشت که بدنهای سبکوزن از پلاستیکِ ساختهشده از سویا داشت. فورد و کارور از سال ۱۹۳۴ از طریق نامهنگاری با یکدیگر در ارتباط بودند و این ستایش متقابل پس از سفر کارور به میشیگان در سال ۱۹۳۷ ژرفتر شد. همانگونه که داگلاس برینکلی در «چرخها برای جهان»، تاریخ خود از فورد، مینویسد، این خودروساز کمکهای مالی چشمگیری به مؤسسه توسکیگی کرد و بدینسان به تأمین مالی آزمایشهای کارور یاری رساند؛ کارور نیز در مقابل، مدتی را صرف نظارت بر کشتوکار در مزرعه فورد در وِیزِ جورجیا کرد.
تا زمانی که جنگ جهانی دوم آغاز شد، فورد بارها به توسکیگی سفر کرده بود تا کارور را متقاعد کند به دیربورن بیاید و به او در توسعه لاستیک مصنوعی برای جبران کمبودهای لاستیکِ زمان جنگ کمک کند. کارور در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۲ [۲۸ تیر ۱۳۲۱] رسید و در ساختمان قدیمیِ تأسیسات آبرسانی در دیربورن آزمایشگاهی برپا کرد. او و فورد روی محصولات گوناگون، ازجمله سیبزمینی شیرین و قاصدک، آزمایش کردند و سرانجام روشی برای ساختِ جایگزینِ لاستیک از «گلدنراد» (سردهای از گیاهان علفی) ابداع کردند. کارور در ژانویه ۱۹۴۳ درگذشت و فورد در آوریل ۱۹۴۷، اما رابطه میان دو نهادِ وابسته به آنان همچنان به شکوفایی ادامه داد.
منبع: www.history.com
۲۵۹
نظر شما