در تاریخ ۲۲ ژوئیه ۱۸۶۲ [۳۱ تیر ۱۲۴۱]، پرزیدنت آبراهام لینکلن به مشاوران ارشد و اعضای کابینه خود اطلاع داد که قصد دارد فرمانی برای آزادی بردگان صادر کند، اما افزود که برای اعلام عمومی آن، تا زمان کسب یک پیروزی نظامی چشمگیر توسط ارتش اتحادیه صبر خواهد کرد.
آبراهام لینکلن که در تلاش برای پیوند دوباره ملتی بود که در منجلاب یک جنگ داخلی خونین گرفتار شده بود، تصمیمی اجرایی – هرچند دیرهنگام اما با محاسباتی دقیق – درباره نهاد بردگی در آمریکا گرفت. در زمان برگزاری این جلسه با کابینه، اوضاع برای نیروهای اتحادیه چندان مساعد نبود. ارتش کنفدراسیون در نبردهای مهمی بر نیروهای اتحادیه چیره شده بود و بریتانیا و فرانسه نیز در آستانه به رسمیت شناختن رسمی کنفدراسیون به عنوان کشوری مستقل قرار داشتند.
صدور «اعلامیه آزادی بردگان» بیش از آنکه به پایان دادن بردهداری مربوط باشد، با هدف نجات اتحاد رو به فروپاشی آمریکا صورت گرفت. لینکلن در نامهای که در اوت ۱۸۶۲ به هوراس گریلی، سردبیر نیویورک تریبون نوشت، اعتراف کرد: «هدف اصلی من در این کشمکش، نجات اتحادیه است و نه نجات یا نابودی بردهداری.» او امیدوار بود که یک بیانیه قاطع مبنی بر اعلام سیاست ملی آزادی بردگان، باعث هجوم بردگان جنوب به صفوف ارتش اتحادیه شود و بدین ترتیب، نیروی کار کنفدراسیون را که برای پیشبرد جنگ علیه شمال به آن وابسته بود، تهی سازد.
همانطور که وعده داده بود، لینکلن رونمایی از این اعلامیه را به تأخیر انداخت تا بتواند آن را بلافاصله پس از یک پیشروی نظامی موفقیتآمیزِ اتحادیه مطرح کند. در ۲۲ سپتامبر ۱۸۶۲ [۲۱ شهریور ۱۲۴۱]، پس از پیروزی در نبرد «انتیتام»، او به طور علنی پیشنویس اعلامیه آزادی بردگان را منتشر کرد و طبق آن، تمام بردگان در ایالتهای شورشی را از اول ژانویه ۱۸۶۳ [۱۱ دی ۱۲۴۱] آزاد اعلام نمود. با این حال، لینکلن و مشاورانش دامنه عبارات اعلامیه را تنها به بردهداری در ایالتهایی محدود کردند که تا سال ۱۸۶۲ تحت کنترل دولت فدرال نبودند. از سوی دیگر، این اعلامیه به مسئله بحثبرانگیز بردهداری در ایالتهای مرزیِ درونِ مرزهای کشور نپرداخت. لینکلن در تلاش خود برای جلب رضایت تمامی طرفها، راه گریزهای بسیاری باقی گذاشت که مدافعان حقوق مدنی در آینده ناچار شدند با آنها دستوپنج نرم کنند.
منبع: www.history.com
۲۵۹
نظر شما