این بزرگواران، در کنار خادمان موکبها و در میان خیل عظیم زائران و عاشقان سیدالشهدا(ع)، در مسیرهای پیادهروی کربلا حضور مییابند تا نشان دهند که اربعین تنها یک حرکت عظیم انسانی و عاطفی نیست؛ بلکه مدرسهای جهانی برای شناخت حسین(ع)، اندیشهٔ او، آرمانهای نهضت او و رسالت انسان در برابر حق و حقیقت است.
در این مسیر، اقامهٔ نماز یومیه به شیوهٔ جماعت و برگزاری برنامههای عبادی، تنها بخشی از این تلاش ارزشمند است؛ پس از آن، علما و اساتید حوزه با حضور در میان زائران، به ایراد سخنرانی، پاسخگویی به پرسشها، تبیین معارف اسلامی و بازخوانی اهداف قیام حضرت اباعبدالله الحسین(ع) میپردازند و میکوشند این اقیانوس بیکران عشق را با معرفت، بصیرت و آگاهی همراه سازند.
چه زیباست که در این مسیر، در کنار آب و غذا و استراحتگاه و خدمات رفاهی، غذای جان و توشهٔ معرفت نیز به زائران عرضه میشود؛ چرا که حسین(ع) تنها برای آنکه بر او بگرییم، قیام نکرد؛ بلکه قیام کرد تا انسان را از جهل به معرفت، از غفلت به بیداری و از اسارت نفس و ظلم به آزادگی و کرامت برساند.
از همین رو، این حرکت فرهنگی و علمی، تنها به منبر و سخنرانی محدود نمیشود؛ بلکه با پاسخگویی به شبهات، گفتوگوهای چهرهبهچهره با زائران، نشستهای علمی و معرفتی، تبیین سیره و کلمات امام حسین(ع)، معرفی اندیشه و میراث اهلبیت(ع)، ارتباط با نسل جوان، پاسخ به پرسشهای اعتقادی و اجتماعی و ایجاد فضای گفتوگو میان زائران و عالمان دینی، تلاش میشود پیام عاشورا از سطح احساس به عمق اندیشه و رفتار انسان راه یابد.
و چه باشکوهتر آنگاه که میبینیم چهرههای علمی و حوزوی و خاندانهای شناختهشدهٔ مرجعیت و علم نجف اشرف، در این ایام، حضور خود را به گوشهای خاص محدود نکردهاند؛ بلکه در گسترهٔ مواکب و مسیرهای منتهی به کربلا، با برنامهریزی و سازماندهی گسترده، در خدمت زائران قرار گرفتهاند.
این مجموعهٔ ارزشمند، به مدیریت و هدایت آیتالله اشکوری، سالهاست که تلاش کرده است از ظرفیت بینظیر اربعین برای یک حرکت عمیق علمی، فرهنگی، دینی و اجتماعی بهره گیرد؛ حرکتی که در آن، عالم دینی از جایگاه رسمی و معمول خود فاصله میگیرد، در میان مردم و در متن جامعه حضور پیدا میکند و در همان جادهای که میلیونها انسان با پای پیاده به سوی حسین(ع) میروند، با آنان همقدم میشود.
این حضور، خود پیام بزرگی دارد؛ پیامی که میگوید حوزه در کنار مردم است، عالم در میان مردم است و علم و معرفت، قرار نیست در دیوارهای مدرسه و حجره محصور بماند.
در این ایام، لحظاتی را غنیمت شمردم تا در میان این جمع نورانی حضور یابم و از نزدیک، گوشهای از این تلاش خالصانه و ارزشمند را ببینم؛ تلاشی که شاید در هیاهوی عظمت ظاهری اربعین کمتر دیده شود، اما بیتردید در ساختن آیندهٔ فکری و فرهنگی این حرکت عظیم، نقشی ماندگار دارد.
بر خود لازم دانستم که این اقدام بزرگ و این جهاد علمی، فرهنگی و معرفتی در مسیر حسین(ع) را پاس بدارم و به همهٔ آن بزرگوارانی که در این راه، بخشی از دانش، عمر، آبرو و توان خویش را وقف خدمت به زائران و تبیین مکتب اهلبیت(ع) کردهاند، ادای احترام کنم.
خوشا به حال آن عالمی که در مسیر کربلا، چراغ معرفت به دست گرفته است؛
خوشا به حال آن سخنوری که کلامش، زائر را یک قدم به حسین(ع) نزدیکتر میکند؛
و خوشا به حال آن خادمی که در کنار خدمت به جسم زائر، روح او را نیز با معارف اهلبیت(ع) سیراب میسازد.
اربعین، تنها راه رفتن نیست؛ راه یافتن است.
تنها رسیدن به کربلا نیست؛ رسیدن به معرفت کربلاست.
تنها اشک بر مصیبت حسین(ع) نیست؛ شناختن راه حسین(ع) و پیمودن آن است.
و چه زیباست که در این اقیانوس خروشان عاشقان، گروهی از عالمان و خادمان مکتب اهلبیت(ع)، چراغی در دست گرفتهاند تا این کاروان عظیم، در کنار شور و محبت، با شعور و معرفت نیز همراه شود.
از خداوند متعال برای همهٔ این عالمان، فضلا، اساتید، خطبا، خادمان و دستاندرکاران این حرکت نورانی، توفیق روزافزون مسئلت دارم و امیدوارم این تلاشهای خالصانه، در محضر حضرت سیدالشهدا(ع) پذیرفته و در دفتر خدمتگزاران آن حضرت ثبت و ماندگار شود.
خداوند بر توفیقشان بیفزاید،قدمهایشان را استوار بدارد،چراغ علم و معرفتشان را روشنتر کندو نامشان را در شمار خادمان مکتب حسین(ع) جاودانه سازد.
یا حسین(ع)این راه، هرچه بیشتر پیموده میشود،بیشتر میفهمیم که کربلا فقط یک مقصد نیست؛کربلا یک مکتب است،اربعین یک رسانهٔ جهانی است،و هر قدم در این مسیر، اگر با معرفت همراه باشد،دعوتی است به سوی حقیقت
نظر شما