چرا اهل‌بیت(ع) بر قنوت تأکید داشتند؟ روایت‌هایی درباره یک لحظه ویژه در نماز

قنوت، آن لحظه کوتاه و معنوی در نماز است که دست‌ها به سوی آسمان بلند می‌شود و بنده با خدا به راز و نیاز می‌پردازد. در روایات پیامبر(ص) و اهل‌بیت(ع)، برای این بخش از نماز جایگاه ویژه‌ای بیان شده و بر خواندن دعا در قنوت تأکید شده است؛ از توصیه به ترک نکردن این سنت تا سفارش به دعا، استغفار و طلب فرج.

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، قنوت در رکعت دوم نمازهای واجب و مستحب، یکی از سنت های نبوی و مستحبات مؤکد مذهب تشیع است.

امام صادق علیه السلام می فرمایند:

هر نماز واجب و مستحب قنوت دارد و ترک آن را موجب کامل نبودن نماز می داند. مَنْ تَرَک الْقُنُوتَ رَغْبَةً عَنْهُ فَلَا صَلَاةَ لَهُ؛ کسی که از روی بی میلی قنوت را رها کند، نمازش کامل نیست ( الکافی، ج 3، ص 340 )

امام باقر علیه السلام در مورد فراموش کردن قنوت فرمودند:

کسی که قنوت را فراموش کرد؛ حتی اگر در راه باشد رو به قبله بایستد و آن را به جا آورد.

سپس فرمودند:

من خوش ندارم کسی از سنت رسول الله (ص) روی گردان و آن را ترک نماید ( الکافی، ج 3، ص 340 )

پیامبر (ص) می فرمایند:

هر کس در دنیا قنوتش طولانی تر باشد در قیامت آسایش طولانی تری دارد. (من ‏لا یحضره ‏الفقیه، ج 1، ص 487)

دیگر روایات درباره قنوت نماز

در روایتی آمده است که در قنوت روز جمعه، تمجید خدا و صلوات بر پیامبر و اهل بیت (ع) و دعا برای فرج باشد و در روایتی دیگر از امام صادق (ع) میخوانیم که فرمودند:

در قنوت نمازهای واجب، دعا کنید و در نماز وتر نافله شب، استغفار نمایید.(الکافی، ج 3، ص 339)

منبع:شیعه نیوز

کد مطلب 2261897

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
8 + 4 =

آخرین اخبار