به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، اسلام، دین زندگی است و آموزه‌های حیات‌بخش و راهگشایی را برای انسان ارائه کرده است تا بتواند در سطوح مختلف زندگی، روابط و مناسبات خود را به‌درستی تنظیم و استوار کند. بندگی و عبودیت نیز در تمام عرصه‌های زندگی انسان جریان دارد و تنها زمانی معنا و تحقق واقعی پیدا می‌کند که انسان این تعالیم را بپذیرد و در زندگی خود به آن‌ها عمل کند.
بنابر روایت ایکنا، کتاب ارزشمند «مفاتیح‌الحیاة» اثر آیت‌الله جوادی آملی، با تکیه بر منابع وحیانی، مجموعه‌ای از اصول، مبانی و آموزه‌های مورد نیاز زندگی انسان را از میان احادیث و روایات استخراج و ارائه کرده است؛ آموزه‌هایی که می‌توانند در مسیر معنا بخشیدن به زندگی انسان و سامان دادن به ابعاد گوناگون آن، از جمله حوزه‌های اخلاقی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی، راهگشا و مؤثر باشند.
در همین زمینه، امام کاظم(ع) می‌فرمایند:
«اساس پرهیز [و رژیم غذایی]، مدارا کردن با بدن است.»
این روایت، بر اهمیت توجه به بدن و رعایت اعتدال در شیوه زندگی تأکید دارد؛ به این معنا که پرهیز و مراقبت از جسم، زمانی می‌تواند نتیجه‌بخش باشد که همراه با شناخت و مدارا با نیازها و توانایی‌های بدن صورت گیرد.
منبع: بحارالانوار، جلد ۵۹، صفحه ۱۴۱
نظر شما