به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در اواخر دهه ۱۳۴۰، زمانی که حضور زنان در مشاغلی که پیشتر عمدتاً مردانه تلقی میشدند رو به گسترش بود، شهربانی کل کشور نیز تجربه تازهای را آغاز کرد: آموزش و بهکارگیری دختران جوان در اداره آگاهی. گزارش مجله «سپید و سیاه» در ۵ شهریور ۱۳۴۸، از گروهی از نخستین کارآگاهان زن ایران روایت میکند؛ دخترانی که پس از گذراندن دورههای آموزش پلیسی، فنون کشف جرم، جودو، دفاع شخصی، تیراندازی، دو و پرش، وارد مأموریتهای میدانی شدند.
چهار زن جوانی که در این گزارش معرفی شدهاند، در کشف جرایم و دستگیری متهمان نقش داشتند؛ از تعقیب رمالها و فالگیرها و کلاهبرداران گرفته تا شناسایی سارقان فروشگاهها و کشف جواهرات مسروقه. آنها برای انجام برخی مأموریتها لباس پلیس را کنار میگذاشتند و با تغییر ظاهر و پوشیدن لباسهای معمولی، گاه در نقش زنی گدا و گاه در هیئت مشتریای مرفه، به سراغ متهمان میرفتند. یکی از کارآگاهان توضیح میداد که فروشندگان اجناس مسروقه ممکن بود به مشتری مرد مشکوک شوند، اما حضور یک زن در نقش خریدار میتوانست راه کشف جرم را هموار کند.
این زنان در کنار مأموریتهای میدانی، با بایگانی پروندهها و دستگاه IBM، که در گزارش از آن با عنوان «مغز الکترونیک» یاد شده، نیز کار میکردند. با این همه، حضور زنان در چنین حرفهای هنوز برای همه پذیرفتهشده نبود و برخی خانوادهها نگران خطراتی بودند که ممکن بود فرزندانشان در جریان مأموریتها با آن روبهرو شوند.
متن کامل این گزارش و گفتوگو با نخستین کارآگاهان زن ایرانی را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
نظر شما