چرا بازیگر محبوب آلمان نازی به بزرگ‌ترین دشمن آن‌ها تبدیل شد؟

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ مارلنه دیتریش که به‌ عنوان یکی از جسورترین ستارگان هالیوود اولیه در خاطره‌ها مانده است، شهرت خود را به سلاحی علیه آلمان نازی تبدیل کرد. با وجود تلاش‌های هیتلر برای بازگرداندن او به وطن به‌ عنوان چهره سینمای نازی، دیتریش شهروند آمریکا شد و برای فروش اوراق قرضه جنگی به سراسر ایالات متحده سفر کرد. او دستمزدهای هالیوودی‌اش را برای کمک به پناهندگان یهودی اهدا کرد و موسیقی تبلیغاتی ضبط کرد تا روحیه آلمانی‌ها را تضعیف کند. مبارزه او حتی به خطوط مقدم نیز کشیده شد، جایی که شرایط سخت را به جان خرید تا برای هزاران سرباز متفقین، از شمال آفریقا تا انگلستان، اجرا کند.

از کاباره‌های برلین تا ستارگی در هالیوود

دیتریش در سال ۱۹۰۱ در برلین آلمان به دنیا آمد و دوران رشد او با خشونت جنگ جهانی اول رقم خورد. او نیز مانند بسیاری دیگر، به صحنه هنری پرشور و پرجنب‌وجوش پس از جنگ در برلین روی آورد. او خیلی زود به‌ عنوان خواننده، بازیگر و رقصنده‌ای بااستعداد در کاباره‌ها، مخاطبان را مسحور خود کرد. سبک زندگی جنجالی او به‌ عنوان یک زن دوجنس‌گرا، در آمیزش با جذابیت افسونگر و سبک مردانه‌ترش، او را به پدیده‌ای در جمهوری وایمار تبدیل کرد. پس از موفقیت فیلم «فرشته آبی» (۱۹۳۰)، دیتریش توجه کمپانی پارامونت پیکچرز و هالیوود را به خود جلب کرد. ظرف چند سال، او یکی از پردرآمدترین و تحسین‌شده‌ترین بازیگران زن جهان بود.

رد کردن هیتلر و خواسته‌های سینمای نازی

وزارت روشنگری و تبلیغات رایش به‌شدت می‌خواست دیتریش به آلمان بازگردد و به چهره پرزرق‌وبرق تبلیغات نازی و فرهنگ فاشیستی تبدیل شود. مقامات بلندپایه نازی مانند یواخیم فون ریبنتروپ به او پیشنهادهای پرسودی دادند تا بزرگ‌ترین ستاره سینمای آلمان شود. آدولف هیتلر به‌ویژه مشتاق حمایت دیتریش بود. او طرفدار پروپاقرص فیلم‌های وی بود و ظاهراً می‌خواست او معشوقه‌اش شود. اما درعوض، دیتریش رایش سوم را علناً رد و محکوم کرد. او حتی در یک برنامه رادیویی بریتانیایی هیتلر را احمق خواند. در پاسخ، رژیم نازی او را خائن نامید و تمام فیلم‌ها و ترانه‌هایش را ممنوع کرد.

کنار گذاشتن تابعیت آلمانی برای تأمین مالی فرار پناهندگان

دیتریش پیش از جنگ جهانی دوم نیز نازی‌ها را تضعیف می‌کرد. در سال ۱۹۳۷، تابعیت آلمانی خود را کنار گذاشت و به همراه بیلی وایلدر فیلم‌ساز، صندوقی تأسیس کرد تا به هنرمندان یهودی و دیگر هنرمندان تحت آزار کمک کند از آلمان نازی بگریزند. او دستمزد خود از فیلم «شوالیه بدون زره» (۱۹۳۷) را برای تأمین هزینه‌های تخلیه، مهاجرت و زندگی تازه آن‌ها در خارج از کشور اهدا کرد.

پس از حمله به پرل هاربر در سال ۱۹۴۱، دیتریش یکی از نخستین چهره‌های مشهوری بود که برای مشارکت در تلاش‌های جنگی متفقین داوطلب شد. او در سراسر آمریکا در تورهای فروش اوراق قرضه جنگی اجرا کرد. تا سال ۱۹۴۳، او بیش از هر ستاره دیگری در این تورها اوراق قرضه جنگی فروخته بود.

پخش تبلیغات رادیویی OSS برای تضعیف روحیه سربازان متحدین

اداره خدمات راهبردی (OSS) نیز دیتریش را برای تولید موسیقی تبلیغاتی به کار گرفت. این نهاد که پیش‌درآمد سازمان سیا بود، طرحی به نام «پروژه موزاک» تدوین کرد که در آن ترانه‌های محبوب با پیام‌ها و سخنرانی‌های ضدنازی درهم آمیخته می‌شد. دیتریش پذیرفت که برای این برنامه‌ها، ترانه‌های مشهوری را به زبان آلمانی که با سربازان نیروهای متحدین ارتباط برقرار می‌کرد، ضبط کند. او ترانه‌هایی مانند «لیلی مارلن» و دیگر قطعات محبوب چون «Mean to Me» و «Time on My Hands» را بازضبط کرد. این برنامه‌ها به سرزمین‌های اشغالی پخش می‌شد تا روحیه سربازان آلمانی و ایتالیایی را تضعیف کند و آنان را نسبت به وفاداری‌شان به قدرت‌های متحدین به تردید بیندازد.

به خطر انداختن جان در خطوط مقدم طی تورهای USO متفقین

از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵، دیتریش به یکی از فعال‌ترین، مصمم‌ترین و پرخطرترین هنرمندان تورهای USO تبدیل شد. او در کنار بینگ کرازبی و خواهران اندروز، برای صدها هزار سرباز آواز خواند تا روحیه آنان را از شمال آفریقا تا خطوط مقدم فرانسه بالا ببرد. حتی فرماندهان نظامی‌ای مانند ژنرال جورج پاتن از این‌که او با وجود آن‌که در آلمان خائن شناخته شده بود، حاضر بود تا این اندازه به خط مقدم نزدیک شود، شگفت‌زده شده بودند.

دیتریش که عنوان افتخاری سرهنگی به او اعطا شده بود، با اجراهای کمدی گستاخانه، لباس‌های خیره‌کننده و آوازخوانی‌هایش دل نظامیان را می‌برد. دیگر هنرمندان به شوخی می‌گفتند «او همیشه در تلاش بود ما را به کشتن بدهد»، چون بی‌توجه به گلوله‌باران‌های نزدیک، سرمازدگی یا آنفلوآنزا، نزدیک خط مقدم می‌ماند. او روی صحنه‌های موقتی و بدون برق می‌رقصید، پوتین نظامی می‌پوشید، در چادر می‌خوابید، همراه سربازان غذا می‌خورد، در تمرین‌های آن‌ها شرکت می‌کرد و اغلب به دیدار مجروحان می‌رفت.

در سال ۱۹۴۷، هری ترومن رئیس‌جمهور آمریکا مدال آزادی را به‌ خاطر خدمات دوران جنگ به دیتریش اعطا کرد. او گفت که این افتخارآمیزترین دستاورد و مهم‌ترین کاری بوده که در تمام عمرش انجام داده است.

منبع: thecollector.com

۲۵۹