در خلال جستوجوهای همیشگیام در نشریات و مطبوعات به دنبال نشانههایی مرتبط با ادبیات کودک و نوجوان، به طور اتفاقی به مطلبی در مجله وزین یغما شماره هشتم سال ۲۱ مورخ آبان ۱۳۴۸ برخوردم که بیمناسبت ندیدم، امروز و در آستانه هزار و پانصدویکمین سالروز ولادت حضرت ختمی مرتبت روحی فداه آن را بهانه نگارش این یادداشت و عرض ارادتی به آن ساحت مقدس و متعالی قرار دهم.
سال ۱۳۸۸ ق معادل ۱۳۴۷ شمسی مصادف با آغاز پانزدهمین قرن بعثت پیغمبر اسلام علیه صلوه و السلام بوده است. به همین مناسبت فراخوان مسابقه شعری به همت مرحوم حبیب یغمایی و احتمالاً در همراهی با مجموعه تازه تأسیس حسینیه ارشاد و مدیر آن مرحوم مرتضی مطهری اعلام شده است. بنا بر اطلاعات مندرج در مجله یغما جمعی از بزرگان فرهنگ و ادب فارسی به عنوان داوران این مسابقه تعیین شدهاند تا بر وجاهت و وزانت آن بیفزایند. این داوران عبارت بودهاند از: احمد آرام، حسین پژمان بختیاری، احمد راد، سیدجعفر شهیدی، لطفعلی صورتگر، سیدمحمد فرزان، مظاهر مصفا، مرتضی مطهری، نصرتالله کاسمی، محمدعلی ناصح، احمد ناظرزاده کرمانی و حبیب یغمایی.
بنابر گزارش مندرج در یغما، 120 شاعر آثار خود را در این مسابقه شرکت میدهند و آثار برگزیده طی مراسمی در حسینیه ارشاد معرفی میشوند و جوایز نقدی خود را دریافت میکنند.
نکته جالب برای من در خصوص مراسم شب شعر نبوی در حسینیه ارشاد و اختتامیه این مسابقه که جمعه ۲۶ مهر ۱۳۴۷ مطابق ۲۵ رجب برپا شده و گزارش آن در روزنامه کیهان شماره ۷۰۷۲ مورخ ۲۸ مهر ۱۳۴۷ هم درج شده توجه به کودکان در این برنامه است. مطابق این گزارش گروه سرودی از دانشآموزان دبیرستان پسرانه قدس و دبستان دخترانه دین و دانش شعری از اقبال لاهوری را در وصف پیامبر اجرا کردهاند. گویا اقبال این شعر را به اردو سروده بود و شاعری به نام سیدمحمدعلی صفیر از روی ترجمه عربی شعر، آن را به فارسی منظوم کرده تا کودکان و نوجوانان اجرا کنند. هرچند که شعر اصلی و ترجمه آن چندان کودکانه یا نوجوانانه نبوده است. به گزارش کیهان آن سرود چنین آغاز میشده است:
«فروغ فروزان توحید حق / گرفته مکان در دل و جان ما
بپا پرچم دین اسلامیان / به بام زمان زیب عنوان ما»
مطابق گزارشهای مندرج در یغما و کیهان برندگان رتبههای اول تا سوم این مسابقه اینان بودند: سیدکریم امیری فیروزکوهی، سید محمدعلی ریاضی یزدی و عباس شهری. البته یغمایی توضیح میدهد شعرهای خوبی هم پس از پایان مهلت فراخوان به دستشان رسیده که در مسابقه شرکت داده نشده؛ همچون شعر نعمت میرزاده (م. آزرم).
جالب آنکه گویا برگزارکنندگان از رسیدن تعدادی شعرنو یا به قول ایشان «قطعه نثر مانند» بسیار شگفتزده شده بودند و پس از بحث و اختلاف بسیار به این نتیجه میرسند که جایزهای معادل رتبه سوم به بهترین این آثار که نوشته جوانی به نام موسوی (منظور سیدعلی موسوی گرمارودی) بوده است، اهدا کنند.
سعی و تلاش روحانیون، شعرا، نشریات و حتی چهرههایی که به مذهبی بودن شهره نبودهاند، در برپایی این مسابقه و پاسداشت آن مناسبت قابل توجه و درخور تقدیر است و بیش از پیش ما را به این فکر میاندازد که چطور ما امروز چنین نکردهایم.
5959
نظر شما