به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حجتالاسلام والمسلمین استاد قرائتی در سخنانی معرفتی، با بهرهگیری از تمثیل ساده و قابل فهم «پدر و فرزند»، به اهمیت اخلاص در بندگی خداوند پرداخت و گفت: خدایی که تمام سرمایه وجود، تواناییها و امکانات زندگی را در اختیار انسان قرار داده و برای انجام کارهای نیک، پاداشی چند برابر در نظر گرفته است، شایستهترین کسی است که انسان باید عمر و توان خود را برای او صرف کند.
بنابر روایت حوزه، استاد قرائتی برای توضیح مفهوم اخلاص، ماجرای یک پدر و فرزند را مثال میزند؛ اگر پدری زمینی در اختیار فرزندش قرار دهد و علاوه بر آن، آهن، سیمان، گچ و دیگر مصالح مورد نیاز برای ساخت خانه را نیز فراهم کند و هزینه ساخت بنا را بپردازد، فرزند با همان امکانات خانهای بسازد و سپس پدر اعلام کند حاضر است آن خانه را حتی با قیمتی ده برابر دیگران خریداری کند، اما دوستان فرزند پیشنهاد خرید آن را بدهند، عاقلانه نیست که فرزند خانه را به دوستانش بفروشد و پیشنهاد پدر را نادیده بگیرد.
چنین فرزندی اگر خانه را به دیگران بفروشد، طبیعی است که مورد سرزنش قرار گیرد؛ زیرا همه سرمایه اولیه از پدر بوده، زمین را او داده، هزینه ساخت را تأمین کرده و مصالح را در اختیار فرزند گذاشته است. حتی پس از ساخته شدن خانه نیز پدر حاضر شده آن را با قیمتی بسیار بالاتر از دیگران خریداری کند. بنابراین، فروختن خانه به دوستان و چشمپوشی از پیشنهاد پدر، رفتاری ناسپاسانه و دور از عقل است.
قرائتی با استفاده از این مثال، به رابطه انسان با خداوند اشاره میکند و میگوید: اصل وجود ما از خداست؛ مغز، فکر، قدرت، توانایی و استعدادهای ما را خداوند در اختیارمان قرار داده است. زمین و آسمان، ابر و باران و نور خورشید نیز همه از نعمتهای الهی هستند.
با این حال، خداوند از انسان میخواهد که از همین سرمایههایی که خودش در اختیار او قرار داده، در مسیر خیر و نیکی استفاده کند و در برابر آن پاداشی چند برابر عطا میکند.
قرآن کریم در این باره میفرماید:
«مَن جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثَالِهَا»
یعنی: «هر کس کار نیکی بیاورد، ده برابر آن پاداش خواهد داشت.»
بنابراین، وقتی خداوند تمام سرمایه وجودی انسان را در اختیار او قرار داده و در برابر کار نیک، چنین پاداشی وعده کرده است، منطقی نیست که انسان عمر، توان و سرمایههای الهی خود را برای جلب رضایت دیگران مصرف کند.
منطق اخلاص همین است؛ انسان بداند صاحب اصلی همه آنچه در اختیار دارد، خداوند است و بهترین معامله آن است که عمر و توان خود را در راه او به کار گیرد.
از نگاه این تمثیل، کار کردن برای غیر خدا و صرف کردن سرمایه عمر برای جلب رضایت دیگران، مانند آن است که فرزندی خانهای را با سرمایه پدر بسازد، اما در نهایت آن را به دیگران بفروشد؛ معاملهای که در برابر پیشنهاد بهتر پدر، چیزی جز زیان و ناسپاسی نخواهد بود.
برای دانلود فایل صوتی اینجا را کلیک کنید.
نظر شما