پورشه بهتر است یا لامبورگینی؟ / وقتی قدرت بیشتر، پیروزی نمی‌آورد!

امیرمسعود عابدین: پیشتازی پورشه و تعقیب لامبورگینی، داستانی است که هم در صفحات تاریخ ثبت شده و هم روی اسفالت جاده‌ها رخ می‌دهد. پورشه از همان ابتدا با معرفی ایده «ابرخودروی روزمره» مسیر را باز کرد؛ اما در این تعقیب و گریز جاده‌ای، دلیل دیگری هم برای پیشتازی پورشه وجود دارد: اگر خودرویی پشت سر این لامبورگینی حرکت کند، سنگ‌ریزه‌های پرتاب‌شده از چرخ‌های عقب آن، در همان چند صد متر اول شیشه جلوی ماشین پشتی را به نقشه‌ای از کهکشان تبدیل می‌کنند! (خرد می کند)

طراحی عقب تمراریو به‌گونه‌ای است که بخش زیادی از تایرهای عریض آن بدون هیچ پوششی رها شده‌اند. این طراحی، ماشین را شبیه به یک قلاب ماهی در جاده کرده است؛ طعمه‌ای بصری که علاقه‌مندان به ماشین را به سمت خود می‌کشد و به محض اینکه به فاصله نزدیکی می‌رسند، سنگ‌ریزه و گرد و خاک را به صورتشان می‌پاشد. در تمام طول مسیر تا اسکاتلند، بارها دیده شد که ماشین‌های پشت سر، برای دیدن نمای نزدیک‌تر جلو می‌آمدند و بلافاصله با عقب‌نشینی سریع، به فاصله‌ای امن بازمی‌گشتند.

رویارویی جدید: برقی‌سازی و ساختار تازه

نام «تمراریو» این بار از هیچ گاو خشمگینی گرفته نشده و در زبان ایتالیایی به معنی «بی‌باک» یا «جسور» است؛ نامی که کاملا به چهره‌اش می‌آید. اگرچه این ماشین رقیب مستقیم پورشه ۹۱۱ توربو S محسوب نمی‌شود، اما قرار گرفتنشان در کنار هم نکات جالبی را روشن می‌کند. هر دو خودرو چهارچرخ محرک هستند، به سیستم‌های کمکی برقی مجهز شده‌اند و برای استفاده روزمره توسعه یافته‌اند.

لامبورگینی اولین بار در سال ۲۰۰۳ با مدل گالاردو وارد دنیای ابرخودروهای روزمره شد و سپس با هوراکان در سال ۲۰۱۴ این فرمول را به اوج رساند. اما حالا همه‌ چیز تغییر کرده است. دوران موتورهای ۱۰ سیلندر تنفس طبیعی به پایان رسیده؛ موتورهای ۱۲ سیلندر شاید در مدل روئلتو زنده مانده باشند، اما در این رده، کاهش حجم و توربوشارژرها غلبه کرده‌اند. این تغییرات در کنار موتورهای الکتریکی، باتری‌ها و پریزهای شارژ، برای مشتریان سنتی لامبورگینی یک جنجال تمام‌عیار است؛ ریسکی که می‌تواند کشتی «گاو خشمگین» را متلاطم کند.

در این میان، پورشه مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است. تنها سهم برقی‌سازی در پورشه جدید، استفاده از فناوری توربوشارژرهای برقی است. این کار بدون اضافه کردن وزن یا پیچیدگی‌های بی‌مورد، لگ توربو را به شکل چشمگیری کاهش داده و عملکرد را ارتقا داده است. در طول مسیر ۱۰۰۰ کیلومتری تا اسکاتلند، پورشه ثابت کرد که سریع‌ترین و کارآمدترین ابزار سبقت‌گیری است که تاکنون ساخته شده. حتی جاده‌های باریک و پررفت‌ و آمد اسکاتلند هم نتوانستند جلودار گشتاور ۸۰۰ نیوتن‌متری آن باشند. پورشه حتی حجم موتور ۳٫۶ لیتری توربو S را کمی کاهش داده، اما ۵۰ اسب بخار به قدرت آن اضافه کرده تا با وزنی حدود ۱٫۷ تن، مرز ۷۰۰ اسب بخار را رد کند.

در مقابل، تمراریو روی کاغذ یک غول بی‌شاخ‌ و دم است: یک موتور V۸ دو توربو با قدرت ۹۰۷ اسب بخار که تا ۱۰,۲۵۰ دور بر دقیقه می‌چرخد و شتاب صفر تا صد ۲٫۷ ثانیه‌ای دارد. اما مشخصات روی کاغذ همه‌ چیز نیست. ما این دو ماشین را برای پیست نیاورده‌ایم؛ آن‌ها ساخته شده‌اند تا در دنیای واقعی و جاده‌های شهری زندگی کنند.

جاده‌های رویایی و راحتی در سفر

رانندگی در جاده‌های کوهستانی اسکاتلند حس و حالی رویایی دارد. وقتی ترافیک عصرگاهی تمام می‌شود و جاده‌های کنار دریاچه‌ها خلوت می‌شوند، مناظر اطراف دیگر صرفا یک تصویر عبوری نیستند، بلکه بخشی از تجربه رانندگی می‌شوند. پورشه ۹۱۱ در تمام مسیر فوق‌العاده عمل کرد. سواری آن، نسبت به نسل قبل نرم‌تر و آرام‌تر است، صدای داخل کابین کمتر شده و آنقدر فرمان‌پذیری دقیق و پایداری دارد که رانندگی با آن هیچ خستگی به همراه ندارد. مصرف سوخت آن هم در این مسیر بسیار اقتصادی و مطلوب بود.

اما اوضاع برای راننده لامبورگینی کمی متفاوت است. صندلی‌های تمراریو بعد از یک ساعت رانندگی، واژّه سفت را معنا می‌کنند! اگرچه نسبت به لامبورگینی‌های قدیمی یک گام به جلو به شمار می‌رود، اما خستگی راننده نشان می‌دهد که تمراریو هنوز فاصله زیادی با آسایش پورشه دارد.

زبان طراحی و کیفیت کابین

از نظر طراحی، هیچ‌کدام از این دو خودرو شاهکار بی‌نقص زیبایی‌شناسی نیستند. پورشه در بخش عقب کمی سنگین و افتاده به نظر می‌رسد و برخی جزئیات بدنه آن از ظرافت همیشگی فاصله‌گرفته‌اند. در تمراریو نیز طراحان آنقدر در جزئیات و اشکال شش‌ضلعی غرق شده‌اند که کل طرح اولیه کمی شلوغ به نظر می‌رسد. به خصوص پوشش موتور تمراریو که انبوهی از سیم‌ها، قطعات عایق حرارتی و مخازن را نشان می‌دهد، فاقد آن جلوه مکانیکی جذاب و درخشان خودروهای اسپرت قدیمی است.

با این حال، به محض ورود به کابین، تفاوت‌ها پررنگ‌تر می‌شود. کابین پورشه از نظر ارگونومی، دکمه‌های کنترلی، وضعیت صندلی و دید اطراف بی‌نظیر است، اما شاید حس و حال یک خودروی بسیار گران‌قیمت را القا نکند.

در مقابل، کابین تمراریو دقیقا حس یک سوپرکار چندصد هزار دلاری را منتقل می‌کند؛ کابینی که شباهت زیادی به مدل روئلتو دارد، خشن است و رسما حس سرعت را قبل از حرکت به راننده تزریق می‌کند.

سوپرکار در برابر ماشین کاربردی

از نظر کاربردی بودن، پورشه در کلاسی جداگانه قرار می‌گیرد. فضای بار پورشه اجازه می‌دهد حتی وسایل بزرگ سفر را در آن جا دهید. البته شاید یک سوپرکار نیازی به این حجم از کاربردی بودن نداشته باشد و همین ویژگی باعث شده برخی پورشه را یک سوپرکار واقعی ندانند و آن را زیادی عقلانی بنامند.

مهندسی پورشه به‌ قدری یکپارچه و هماهنگ عمل می‌کند که همه اجزا روی یک موج حرکت می‌کنند. تعویض دنده‌ها، چسبندگی بی‌نظیر و فرمان‌پذیری دقیق آن به قدری هموار انجام می‌شوند که ممکن است راننده آن‌ها را بدیهی فرض کند. پورشه جدید شاید کمی از آن رفتار خشن نسل قبل فاصله گرفته و صیقلی‌تر شده باشد، اما برای جاده‌های واقعی، ترکیب قدرت و پاسخ‌دهی سریع توربوشارژرهای برقی آن بی‌نظیر است.

در سمت دیگر، تمراریو در دورهای بالا (بین ۸,۰۰۰ تا ۱۰,۰۰۰ دور بر دقیقه) یک فریاد خشن و جذاب سرمی‌دهد و حس و حال واقعی یک لامبورگینی را بازسازی می‌کند. اما مشکل اینجاست که دستیابی به این دور موتور در جاده‌های معمولی تقریبا غیرممکن است. در دورهای پایین‌تر، صدا و رفتار موتور V۸ آن چندان هیجان‌انگیز نیست و گاهی بی‌روح به نظر می‌رسد. علاوه بر این، هماهنگی شاسی و فرمان تمراریو در پیچ‌ها به اندازه پورشه حس اعتماد به‌ نفس و اتصال کامل به جاده را منتقل نمی‌کند.

کلام آخر: پیروزی کیفیت بر ظاهر

تمراریو خودرویی است که در صورت رفتن به دورهای بالای موتور، شوک و هیجان زیادی تولید می‌کند، اما دسترسی به این هیجان در زندگی روزمره سخت است و در رانندگی عادی، حس هماهنگی کامل را منتقل نمی‌کند. در مقابل، پورشه ۹۱۱ توربو S مجموعه‌ای کامل، دقیق و بی‌نقص است. تنها نقطه ضعف پورشه شاید این باشد که فوق‌العاده بودن را معمولی و آسان جلوه می‌دهد.

اگر خروجی یک رانندگی هیجان‌انگیز، فقط جلب توجه و پرتاب سنگ‌ریزه به ماشین‌های پشت سر باشد، لامبورگینی برنده است؛ اما در دنیای واقعی، پورشه همچنان در جلو می‌راند و لامبورگینی به دنبال آن حرکت می‌کند.

مشخصات فنی پورشه ۹۱۱ توربو S

• قیمت: ۱۹۹,۱۰۰ پوند (نسخه تست شده: ۲۱۸,۷۹۷ پوند)

• پیشرانه: ۳٫۶ لیتری ۶ سیلندر تخت دو توربو

• قدرت / گشتاور: ۷۰۱ اسب بخار / ۸۰۰ نیوتن‌متر

• جعبه‌دنده: ۸ سرعته PDK، چهارچرخ محرک

• عملکرد: ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر در ۲٫۵ ثانیه، حداکثر سرعت ۳۲۱ کیلومتر بر ساعت

• وزن: ۱,۷۲۵ کیلوگرم

مشخصات فنی لامبورگینی تمراریو

• قیمت: ۲۵۹,۵۷۰ پوند (نسخه تست شده: ۴۱۶,۹۳۸ پوند)

• پیشرانه: ۴٫۰ لیتری V۸ دو توربو + ۳ موتور الکتریکی

• قدرت / گشتاور: ۹۰۷ اسب بخار / ۸۰۰ نیوتن‌متر

• جعبه‌دنده: ۸ سرعته دوکلاچه، چهارچرخ محرک

• عملکرد: ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر در ۲٫۷ ثانیه، حداکثر سرعت ۳۴۲ کیلومتر بر ساعت

• وزن: حدود ۱,۸۸۰ کیلوگرم

منبع: Topgear

۳۲۲