به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ طی سه ماه از تابستان ۱۹۳۶ [۱۳۱۵ خورشیدی]، ایالات متحده و کانادا درگیر موجی بیسابقه و طاقتفرسا از گرمای شدید شدند. در روزی که دمای آلتوس در اوکلاهما به ۱۲۰ درجه فارنهایت رسید، ساکنان فکر کردند جاسپر پندلتن هنگام دوچرخهسواری شلوارک پوشیده است. خوشبختانه اشتباه میکردند، او فقط برای فرار از گرمای تاریخی اواسط اوت، پاچههای شلوارش را بالا زده بود. این [پوشیدن شلوارک] تقریباً یک اشتباه بزرگ اجتماعی بود؛ بسته به اینکه در سال ۱۹۳۶ کجای کشور بودید.
قاره در مجموعهای از گنبدهای گرمایی بیسابقه میسوخت که به موج گرمای آمریکای شمالی ۱۹۳۶ معروف شد.
جف ویلیامز، نویسنده کتاب «تابستان مرگ: موج گرمای بزرگ ۱۹۳۶ و شکلگیری آمریکای امروز» (منتشرشده در ۲۰۲۶) میگوید: «خیلی از شهرها در سراسر کشور قوانین ضد شلوارک داشتند، هرچند اغلب اینطور اسمش را نمیگذاشتند.»
با معیارهای امروز، عجیب به نظر میرسد که آمریکاییهای عرقریزان به حجاب و پوشش فکر میکردند، اما شرایط خطرناک، استانداردهای مد دیرینه را در برابر میل سوزان به خنک شدن به هر قیمتی قرار داد.
از سرمای شدید تا گرمای شدید
سال ۱۹۳۶ با یکی از سردترین زمستانهای تاریخ آمریکا آغاز شد. جامعه لنگدون در داکوتای شمالی، ۴۱ روز متوالی دمای زیر صفر را تجربه کرد. در سوی دیگر ایالت، ساکنان پارشال سرمای ۶۰ درجه زیر صفر را تحمل کردند.
تا ماه مه، آمریکاییها از گرم شدن سریع دما چندان متعجب نبودند. اواسط دهه ۱۹۳۰ اوج سالهای گردوغبار (Dust Bowl) و گرمتر از میانگین بود و کشور در سال ۱۹۳۴ موج گرمایی را تجربه کرده بود که نزدیک به ۱۵۰۰ نفر را فقط در ماه اوت کشته بود.
آنچه مردم را شگفتزده کرد، بدتر شدن اوضاع بود. ویلیامز میگوید: «واقعاً یک گنبد گرمایی روی کل کشور نشسته بود. ژوئن بدتر بود، ژوئیه جهنم بود و اوت واقعاً خیلی بد. مردم فکر میکردند تا اوت کمی بهتر میشود، اما واقعاً بهتر نشد.»
میانه غرب بالایی و دشتهای بزرگ بهویژه ضربه خوردند. تا سال ۱۹۳۶، خشکسالی چندساله همراه با زمینهای کشاورزی بیش از حد بهرهبرداریشده، طوفانهای گردوغبار شدید را در دشتهای بزرگ به راه انداخت. خاک خشک و کمبود پوشش گیاهی، زمینه را برای تابستانی فوقالعاده سخت فراهم کرد. سرویس ملی هواشناسی اعلام کرد: «آبوهوای آن منطقه ویژگیهای بیابانی به خود گرفت.»
موجهای گرمای پیاپی باعث شد میانگین دمای ایالات متحده قارهای در آن تابستان به ۷۴ درجه فارنهایت برسد؛ رقمی که تنها در سال ۲۰۲۱ با یکصدم درجه بیشتر شکسته شد. بسیاری از شهرهای میانه غرب روزهای بسیار گرمتری را تجربه کردند و رکوردهایی بالای ۱۰۵ درجه فارنهایت ثبت کردند که هنوز هم پابرجاست. بلومینگتون در ایلینوی در ۶ ژوئیه [۱۵ تیر ۱۳۱۵] به ۱۱۲ درجه رسید. ابردین در داکوتای جنوبی در ۱۰ ژوئیه [۱۹ تیر ۱۳۱۵] به ۱۱۴ درجه رسید. سالینا در کانزاس در ۱۸ ژوئیه [۲۷ تیر ۱۳۱۵] ۱۱۶ درجه را تحمل کرد؛ تابش خورشید آنقدر قوی بود که پرتوهای عبوری از پنجره یک خانه را به آتش کشید.
دماهای خطرناک و مرگبار
کمبود تهویه مطبوع در آن دوران (چیزی که بیشتر خانهها، هتلها و حتی بیمارستانها نداشتند) جان میلیونها آمریکایی را به خطر انداخت. برآوردهای رایج تعداد کشتهشدگان ملی را حدود ۵۰۰۰ نفر میدانند، اما ویلیامز که با دقت سوابق روزنامهها را بررسی کرده و با انجمنهای تاریخی متعددی همکاری کرده، تخمین میزند حداقل ۱۱۰۰۰ آمریکایی و حدود ۷۸۰ کانادایی به طور مستقیم یا غیرمستقیم در این موج گرما جان باختند.
جالب اینجاست که موج گرما آمریکاییها را به هم نزدیکتر کرد. مردم به سینماها هجوم میبردند (۴۰ درصد آنها در آن زمان تهویه مطبوع داشتند) و گاهی همانجا میخوابیدند. بسیاری دیگر در پارکها و چمنهای ساختمانهای دادگستری میخوابیدند — اگر میتوانستند.
ویلیامز میگوید: «اگر در پارکی با ۲۰۰ نفر دیگر باشی، شاید سرگرمکننده به نظر برسد، اما مردم قبل از خواب حرف میزنند. در خواب حرف میزنند. خوابیدن در میان جمعیت خیلی سخت بود.»
علاوه بر ایجاد گرمازدگی و حمله قلبی، گرمای شدید و کمخوابی باعث میشد مردم تصمیمهای عجولانه بگیرند و اشتباهات سادهای مرتکب شوند که به همان اندازه مرگبار بود. مردم در رودخانههای آلوده شنا میکردند و با تیوب روی آب شناور میشدند، حتی اگر شنا بلد نبودند. گودالهای شنای شندار در کنار رودخانهها محبوب بودند، اما مردم را کامل میبلعیدند. مردی میانسال در نبراسکا هنگام تلاش برای خوابیدن روی پشتبام از سقف سقوط کرد.
در برخی موارد، داراییهای خود مردم به آنها خیانت کرد. خانهای با سقف حلبی در نیویورک پس از داغ شدن بیش از حد فلز سوخت. ترکیدن لاستیکها باعث تصادفهای متعدد شد. پنکههای برقی که قفس حفاظتی مدرن نداشتند، در سراسر کشور مردم را مجروح و معلول کردند.
ویلیامز میگوید: «گرما میتواند به روشهای بسیار خلاقانهای تو را بکشد.»
قانونی کردن شلوارک در یونکرز
در ژوئیه، روزنامه دسموینز تریبیون تیتر زد: «اگر دوست دارید لباس کم بپوشید — قانونی است.» این یادآوری به اهالی آیووا درباره حقوق پوشششان، نهتنها هنجارهای مد آن دوران را نشان میداد، بلکه لیبرال بودن دسموینز در این موضوع را برجسته میکرد.
اما در یونکرز نیویورک چنین نبود؛ آنجا قانون ضد شلوارک وجود داشت. در ۱۰ ژوئیه [۱۹ تیر ۱۳۱۵]، رز اوگورمن و ویلیام ماتیاس هر کدام ۱۰ دلار (حدود ۲۲۰ دلار در سال ۲۰۲۶) جریمه شدند چون قانون ممنوعیت پوشیدن شلوارک در مکان عمومی را نقض کرده بودند. هرچند قاضی دلسوز جریمه آنها را تعلیق کرد، اوگورمن و ماتیاس — که عمداً شلوارک پوشیده بودند تا دستگیر شوند — پرونده را به دادگاه استیناف نیویورک بردند. در سال ۱۹۳۷ پیروز شدند و پاهای برهنه را در حومه شهر نیویورک تا امروز آزاد کردند.
با این حال، موج گرمای ۱۹۳۶ انقلاب مدی پایدار و گستردهای ایجاد نکرد. ویلیامز میگوید: «درکل، جامعه به کلاه و دستکش برگشت، اما فکر میکنم راه را هموار کرد. تابستان موج گرمای ۱۹۳۶ ذهن خیلیها را تغییر داد.»
در دهههای بعد، مردم بیشتری شلوارک را پذیرفتند و تا دهه ۱۹۵۰، شلوارک ماندگار شد.
منبع: history.com
۲۵۹
نظر شما