به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، از دعاهای امام سجاد(ع) در پناه خواستن از خداوند متعال در برابر سختیها، ناملایمات، خصلتهای ناپسند و رفتارهای نکوهیده، دعایی است که مجموعهای گسترده از آسیبهای اخلاقی و گرفتاریهای زندگی را دربرمیگیرد.
بنابر روایت موسسه نشر معارف اهل بیت(ع)؛ امام سجاد(ع) در این دعا از خداوند میخواهد انسان را از آفتهایی که میتوانند روح، رفتار و سرانجام او را تحت تأثیر قرار دهند، محفوظ بدارد.
«اَللَّهُمَّ إِنیِّ أَعُوذُ بِکَ مِنْ هَیَجَانِ الْحِرْصِ وَ سَوْرَةِ الْغَضَبِ وَ غَلَبَةِ الْحَسَدِ وَ ضَعْفِ الصَّبْرِ وَ قِلَّةِ الْقَنَاعَةِ وَ شَکَاسَةِ الْخُلْقِ وَ إِلْحَاحِ الشَّهْوَةِ وَ مَلَکَةِ الْحَمِیَّةِ»
خدایا، از شدت گرفتن حرص و آزمندی، فوران خشم، چیره شدن حسد، ناتوانی در شکیبایی، کمبود قناعت، بداخلاقی، پافشاری شهوت و غلبه تعصب و حمیت به تو پناه میآورم.
«وَ مُتَابَعَةِ الْهَوَی وَ مُخَالَفَةِ الْهُدَی وَ سِنَةِ الْغَفْلَةِ وَ تَعَاطِی الْکُلْفَةِ وَ إِیثَارِ الْبَاطِلِ عَلَی الْحَقِ»
پروردگارا، به تو پناه میبرم از پیروی خواهشهای نفسانی، سرپیچی از راه هدایت، فرو رفتن در خواب غفلت، گرفتار شدن در تکلف و ترجیح دادن باطل بر حق.
«وَ الْإِصْرَارِ عَلَی الْمَأْثَمِ وَ اسْتِصْغَارِ الْمَعْصِیَةِ وَ اسْتِکْبَارِ الطَّاعَةِ»
از اصرار ورزیدن بر گناه، کوچک شمردن معصیت و بزرگ دیدن طاعت و عبادت خویش نیز به تو پناه میبرم.
«وَ مُبَاهَاةِ الْمُکْثِرِینَ وَ الْإِزْرَاءِ بِالْمُقِلِّینَ وَ سُوءِ الْوِلاَیَةِ لِمَنْ تَحْتَ أَیْدِینَا وَ تَرْکِ الشُّکْرِ لِمَنِ اصْطَنَعَ الْعَارِفَةَ عِنْدَنَا»
خدایا، به تو پناه میبرم از فخرفروشی و مباهات به فراوانی مال و امکانات، تحقیر و خوار شمردن کمبرخورداران، بدرفتاری با کسانی که تحت سرپرستی ما هستند و ناسپاسی در برابر کسی که به ما نیکی کرده است.
«أَوْ أَنْ نَعْضُدَ ظَالِماً أَوْ نَخْذُلَ مَلْهُوفاً أَوْ نَرُومَ مَا لَیْسَ لَنَا بِحَقٍّ أَوْ نَقُولَ فِی الْعِلْمِ بِغَیْرِ عِلْمٍ»
و پناه میبرم به تو از اینکه ستمگری را یاری کنیم، انسان گرفتار و ستمدیدهای را تنها بگذاریم، چیزی را طلب کنیم که حقی در آن نداریم یا درباره دانش، بدون آگاهی و علم سخن بگوییم.
«وَ نَعُوذُ بِکَ أَنْ نَنْطَوِیَ عَلَی غِشِّ أَحَدٍ وَ أَنْ نُعْجِبَ بِأَعْمَالِنَا وَ نَمُدَّ فِی آمَالِنَا»
خدایا، به تو پناه میبریم از اینکه در دل، نیرنگ و فریب کسی را پنهان کنیم، اعمال خود را بزرگ و شایسته ستایش ببینیم و در آرزوهای دور و دراز گرفتار شویم.
«وَ نَعُوذُ بِکَ مِنْ سُوءِ السَّرِیرَةِ وَ احْتِقَارِ الصَّغِیرَةِ وَ أَنْ یَسْتَحْوِذَ عَلَیْنَا الشَّیْطَانُ أَوْ یَنْکُبَنَا الزَّمَانُ أَوْ یَتَهَضَّمَنَا السُّلْطَانُ»
و به تو پناه میآوریم از بدی و ناپاکی درون، کوچک انگاشتن گناهان کوچک، چیره شدن شیطان بر ما، گرفتار شدن در سختیهای روزگار و ستم و فشار حاکمان.
«وَ نَعُوذُ بِکَ مِنْ تَنَاوُلِ الْإِسرَافِ وَ مِنْ فِقْدَانِ الْکَفَافِ»
پروردگارا، از اسراف و زیادهروی در مصرف و همچنین از فقدان امکانات ضروری زندگی و بیکفایتی در تأمین معاش، به تو پناه میبریم.
«وَ نَعُوذُ بِکَ مِنْ شَمَاتَةِ الْأَعْدَاءِ وَ مِنْ الْفَقْرِ إِلَی الْأَکْفَاءِ وَ مِنْ مَعِیشَةٍ فِی شِدَّةٍ وَ مِیتَةٍ عَلَی غَیْرِ عُدَّةٍ»
از شادی و سرخوشی دشمنان به سبب گرفتاری ما، نیازمند شدن به همتایان و همسطحان، زندگی در تنگنا و دشواری و مرگ در حالی که برای سفر آخرت توشهای فراهم نکردهایم، به تو پناه میآوریم.
«وَ نَعُوذُ بِکَ مِنْ الْحَسْرَةِ الْعُظْمَی وَ الْمُصِیبَةِ الْکُبْرَی وَ أَشْقَی الشَّقَاءِ وَ سُوءِ الْمَآبِ وَ حِرْمَانِ الثَّوَابِ وَ حُلُولِ الْعِقَابِ»
خدایا، به تو پناه میبریم از بزرگترین حسرت، سنگینترین مصیبت، سختترین نوع بدبختی، سرانجام ناخوشایند، محروم ماندن از پاداش آخرت و گرفتار شدن در عذاب روز قیامت.
«اَللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ أَعِذْنِی مِنْ کُلِّ ذَلِکَ بِرَحْمَتِکَ وَ جَمِیعَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ»
خداوندا، بر محمد و خاندان پاک او درود فرست و به رحمت خود، من و همه مردان و زنان مؤمن را از تمامی این آفتها و گرفتاریها محفوظ بدار؛ ای مهربانترین مهربانان.
این دعا، در حقیقت مجموعهای جامع از پناهجویی انسان به خداوند است؛ از آفتهای درونی مانند حرص، خشم، حسد، شهوت، غفلت و خودپسندی گرفته تا آسیبهای اجتماعی همچون یاری ستمگر، بیتوجهی به مظلوم، تحقیر نیازمندان و ناسپاسی. در پایان نیز امام سجاد(ع) همه این درخواستها را در پناه رحمت الهی قرار میدهد و برای تمامی مؤمنان و مؤمنات نیز طلب مصونیت میکند.
نظر شما