امیرمسعود عابدین: روی کاغذ، همهچیز به تمایل پورشه برای تمرکز روی پروژههای اصلی خودش مربوط میشود. اما اگر کمی به عقب بازگردیم، این داستان از سال ۱۹۹۸ آغاز شد؛ زمانی که فردیناند پیِش، مدیرعامل وقت فولکسواگن با جاهطلبی بینظیرش حقوق نام بوگاتی را خرید.
پیِش تنها به دنبال افزودن یک لوگوی گرانقیمت به کلکسیون برندهایش نبود؛ او رویای ساخت خودرویی را داشت که تمام مرزهای دنیای مهندسی را جابهجا کند.
نگین تاج پادشاهی فولکسواگن
پروژه بوگاتی تحت مدیریت پیِش به خشنترین پروژه صنعت خودرو تبدیل شد. نتیجه این زیادهخواهی مهندسی، متولد شدن ویرون ۱۰۰۰ اسببخاری بود؛ هایپرکاری که به نماد دهه ۲۰۰۰ تبدیل شد و تعریف تازهای از سرعت و متمایز بودن ارائه داد. بدون رویای پیِش، بوگاتی هرگز به جایگاه امروز خود نمیرسید. سالها بعد و در سال ۲۰۲۱، پورشه گام جدیدی برداشت و با همکاری ریماک، شرکت مشترک «بوگاتی ریماک» را تاسیس کرد تا اصالت موتورهای احتراقی بوگاتی را با تکنولوژی پیشرفته الکتریکی ریماک پیوند بزند.
از شاهکارهای ۱۶ سیلندر تا مسیرهای جداگانه
شراکت پورشه و ریماک به خلق ماشینهای فوقالعادهای مثل میسترال و توربیون انجامید. توربیون با موتور ۱۶ سیلندر تنفس طبیعی و سیستم هیبریدیاش نشان داد که برقیسازی حتما به معنای نابودی موتورهای بنزینی نیست. اما حالا پورشه تصمیم گرفته تا مسیرش را جدا کند و سهام خود را به کنسرسیومی از سرمایهگذاران جدید واگذار کند. از این پس، گروه ریماک سهامدار عمده باقی میماند و مت ریماک، علاوه بر مدیریت کل، هدایت مستقیم بوگاتی را هم بر عهده خواهد داشت.
برنامههای پورشه و آینده روشن بوگاتی
دلیل این تصمیم برای پورشه بسیار روشن است؛ آنها میخواهند تمام منابع خود را روی توسعه محصولات بعدی نظیر جایگزین جدید ماکان، نسخههای برقی و بنزینی بوکستر و کیمن، یک شاسیبلند سه ردیفه بزرگ و حتی شاید یک هایپرکار تازه متمرکز کنند. برای بوگاتی هم این جدایی اصلا به معنی پایان راه نیست، بلکه آغاز فصلی تازه است. با مدیریت ماته ریماک و جذب سرمایهگذاران جدید، این برند اصیل تا سال ۲۰۲۹ ظرفیت فروش تمام محصولاتش پر شده و چشمانداز بسیار روشنی برای ادامه این دهه دارد.
منبع: Motor۱
۳۲۲
نظر شما