به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در حوالی ساعت ۸:۴۶ صبحِ یک سهشنبه روشن، پرواز شماره ۱۱ شرکت هواپیمایی امریکن ایرلاینز، یک بوئینگ ۷۶۷ حامل حدود ۱۰,۰۰۰ گالن سوخت جت، با برج شمالی مرکز تجارت جهانی در شهر نیویورک برخورد میکند. شدت ضربه، حفرهای بزرگ در طبقات ۹۳ تا ۹۹ این آسمانخوارِ ۱۱۰ طبقه ایجاد میکند که منجر به مرگ آنی صدها نفر و گرفتار شدن بیش از ۱۳۰۰ نفر در طبقات بالاتر میشود.
همزمان با آغاز عملیات تخلیه برج و برج دوقلوی آن، دوربینهای تلویزیونی تصاویر زندهای را پخش میکردند که در ابتدا شبیه به یک حادثه غیرمنتظره و عجیب به نظر میرسید. اما تنها ۱۷ دقیقه پس از برخورد هواپیمای اول، بوئینگ ۷۶۷ دومی — پرواز شماره ۱۷۵ شرکت یونایتد ایرلاینز — از میان آسمان پدیدار شد، با چرخی تند به سمت مرکز تجارت جهانی تغییر مسیر داد و در حدود طبقه شصتم، به برج جنوبی کوبیده شد. این برخورد باعث انفجاری عظیم شد که بقایای آتشگرفته هواپیما را بر فراز ساختمانهای اطراف و خیابانهای پایین به بیرون پاشید. آمریکا تحت حمله بود.
۱۹ تروریستِ وابسته به القاعده هواپیماربایان این حملات بودند که ۱۵ نفر از آنها اهل عربستان سعودی بودند. سایر آنها از امارات متحده عربی، مصر و لبنان آمده بودند. این حملات توسط القاعده و به رهبری اسامه بن لادن طراحی و سازماندهی شده بود. بن لادن، حمایت آمریکا از اسرائیل، دخالت نظامی این کشور در خاورمیانه و ادامه حضور نظامی آمریکا در عربستان سعودی را ازجمله دلایل نارضایتی خود از ایالات متحده عنوان کرده بود. برخی از این تروریستها بیش از یک سال در آمریکا زندگی کرده و در آموزشگاههای پرواز آمریکایی آموزش دیده بودند. برخی دیگر نیز در ماههای پیش از ۱۱ سپتامبر به طور مخفیانه وارد آمریکا شده و در عملیات، نقش «نیروی عملیاتی» یا همان افرادی را برعهده داشتند که مأموریتشان غلبه بر مقاومت و تحت کنترل گرفتن هواپیماها بود.
در ۱۱ سپتامبر [۲۰۰۱ برابر با ۲۰ شهریور ۱۳۸۰]، تروریستها بهراحتی کاترهای کوچک و چاقوها را از بازرسیهای امنیتی در سه فرودگاه ساحل شرقی آمریکا عبور دادند و سوار چهار پرواز به مقصد کالیفرنیا شدند؛ پروازهایی که به دلیل طولانی بودن مسیر بینقارهای، سوخت زیادی حمل میکردند. اندکی پس از برخاستن هواپیماها، هواپیماربایان کنترل هر چهار هواپیما را به دست گرفتند و هدایت آنها را در اختیار گرفتند و هواپیماهای مسافربری را به موشکهای هدایتشونده تبدیل کردند.
در حالی که میلیونها نفر با وحشت شاهد وقایعی بودند که در نیویورک در حال رخ دادن بود، پرواز ۷۷ خطوط هوایی امریکن ایرلاینز در ساعت ۹:۳۷ صبح بر فراز مرکز شهر واشنگتن دیسی چرخید و به ضلع غربی ساختمان نظامی پنتاگون، مقر وزارت دفاع آمریکا، برخورد کرد. سوخت هواپیمای بوئینگ ۷۵۷ آتشسوزی مهیبی ایجاد کرد که درنهایت به فروریختن بخشی از سازه عظیم بتنی ساختمان انجامید. درمجموع، ۱۲۵ نظامی و غیرنظامی در پنتاگون کشته شدند و هر ۶۴ سرنشین هواپیما نیز جان باختند.
بیش از ۱۵ دقیقه پس از آنکه تروریستها به مرکز فرماندهی ارتش آمریکا حمله کردند، فاجعه در نیویورک ابعاد هولناکتری پیدا کرد؛ برج جنوبی مرکز تجارت جهانی در میان ابری عظیم از گردوغبار و دود فرو ریخت. برخورد پرواز ۱۷۵ خطوط هوایی یونایتد ایرلاینز به ستونهای سازهای برج آسیب زده و پوششهای ضدحریق آنها را از جا کنده بود؛ در ادامه، آتشسوزیهای ناشی از برخورد، سازه فولادی ساختمان را تضعیف کردند. در ساعت ۱۰:۲۸ صبح، برج شمالی نیز فروریخت.
نزدیک به ۳ هزار نفر در داخل و اطراف مرکز تجارت جهانی جان خود را از دست دادند؛ ازجمله ۳۴۳ عضو سازمان آتشنشانی شهر نیویورک، ۲۳ افسر پلیس نیویورک و ۳۷ افسر پلیس اداره بندر. بسیاری از این نیروها در حال تخلیه ساختمانها و نجات کارکنان اداری گرفتار در طبقات بالاتر بودند. از میان افرادی که هنگام فروریختن برج شمالی در راهپله B آن حضور داشتند، تنها ۱۶ نفر زنده ماندند؛ در حالی که هیچیک از افرادی که داخل برج جنوبی بودند، از فروریختن آن جان سالم به در نبردند.
در همین حال، هواپیمای چهارمی که عازم کالیفرنیا بود، یعنی پرواز ۹۳ خطوط هوایی یونایتد، حدود ۴۰ دقیقه پس از ترک فرودگاه بینالمللی نیوآرک در نیوجرسی ربوده شد. از آنجا که پرواز پیش از برخاستن با تأخیر مواجه شده بود، مسافران و اعضای خدمه هواپیما از طریق تماسهای تلفنی با زمین، با استفاده از سیستم Airfone و تلفن همراه، از وقایعی که در نیویورک و واشنگتن رخ داده بود، مطلع شدند.
پس از آنکه مسافران دریافتند چه بر سر دیگر هواپیماهای ربودهشده آمده است، مسافران و اعضای خدمه باقیمانده تصمیم گرفتند مقاومت کنند. یکی از مسافران، توماس برنت جونیور، در تماس تلفنی با همسرش گفت: «میدانم که همه ما خواهیم مرد. سه نفر از ما هستند که میخواهند کاری درباره این وضعیت انجام دهند. دوستت دارم عزیزم.»
یکی دیگر از مسافران، تاد بیمر، در حالی که خط تلفن باز بود، شنیده شد که میگفت: «بچهها آمادهاید؟ بزن بریم.»
سندی برادشاو، یکی از مهمانداران هواپیما، با همسرش تماس گرفت و توضیح داد که به داخل بخش خدمات هواپیما رفته و در حال پر کردن پارچها با آب جوش است. آخرین کلماتی که به همسرش گفت این بود: «همه دارند به سمت فرستکلاس میروند. باید بروم. خداحافظ.»
مسافران و اعضای خدمه با چهار هواپیماربا درگیر شدند و گفته میشود تلاش کردند با استفاده از یک کپسول آتشنشانی راه خود را به داخل کابین خلبان باز کنند. سپس هواپیما به پشت برگشت و با سرعتی بیش از ۵۰۰ مایل در ساعت به سمت زمین سقوط کرد و در ساعت ۱۰:۰۳ صبح، در مزرعهای در نزدیکی شنکسویل در ایالت پنسیلوانیا سقوط کرد. هر ۴۴ سرنشین هواپیما کشته شدند. هدف مورد نظر هواپیماربایان، یا ساختمان کنگره ایالات متحده (کاپیتول) بود یا کاخ سفید در واشنگتن دیسی.
ساعت ۷ عصر، رئیسجمهور جورج دبلیو. بوش که به دلیل نگرانیهای امنیتی، تمام روز را در حال جابهجایی در نقاط مختلف کشور گذرانده بود، به کاخ سفید بازگشت. او ساعت ۸:۳۰ شب از دفتر بیضیشکل کاخ سفید در یک سخنرانی تلویزیونی خطاب به مردم آمریکا گفت: «حملات تروریستی میتوانند پایههای بزرگترین ساختمانهای ما را به لرزه درآورند، اما نمیتوانند به پایههای آمریکا دست بزنند. این اقدامات فولاد را درهم میشکنند، اما نمیتوانند عزم فولادین مردم آمریکا را خدشهدار کنند.» او همچنین اعلام کرد: «ما میان تروریستهایی که این اقدامات را مرتکب شدند و کسانی که به آنها پناه میدهند، هیچ تفاوتی قائل نخواهیم شد.»
عملیات «آزادی پایدار»؛ تلاش بینالمللی به رهبری آمریکا برای برکناری حکومت طالبان از قدرت در افغانستان و مختل کردن فعالیتهای القاعده در این کشور، در ۷ اکتبر ۲۰۰۱ [۱۵ مهر ۱۳۸۰] آغاز شد. اسامه بن لادن نیز در ۲ مه ۲۰۱۱ [۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۰]، در جریان حمله نیروهای ویژه نیروی دریایی آمریکا (SEALs) به محل اقامتش در ابوتآباد پاکستان، به دست نیروهای آمریکایی کشته شد.
منبع: www.history.com
۲۵۹
نظر شما