به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، محمد مهدی محمدی در یادداشتی نوشت: شرایط حساس امنیتی و نظامی کشور، ضرورت تسریع در انتخاب وزیر دفاع را دوچندان کرده است؛ انتخابی که افزون بر سوابق مدیریتی، باید بر شناخت عمیق از ساختار دفاعی، تجربه عملی، مقبولیت در بدنه نیروهای مسلح و توانایی حفظ انسجام سازمانی استوار باشد.
به روایت فارس، متن این یادداشت به شرح زیر است:
وزارت دفاع؛ فراتر از یک انتصاب مدیریتی
در شرایطی که کشور در یکی از حساسترین مقاطع امنیتی و نظامی خود قرار دارد، انتخاب وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح را نمیتوان صرفاً بر اساس معیارهای معمول انتصابات مدیریتی سنجید.در چنین شرایطی، شناخت عمیق از ساختار دفاعی، تجربه عملی، مقبولیت در بدنه نیروهای مسلح و توانایی حفظ انسجام سازمانی از اهمیت ویژهای برخوردار است.از این منظر، سردار ابنالرضا، سرپرست کنونی وزارت دفاع، دارای ویژگیهایی است که او را از یک گزینه معمول در شرایط عادی برای وزارت دفاع متمایز میکند.
سه دهه حضور در ساختار دفاعی
او نزدیک به ۳۰ سال در وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح حضور داشته و در مسئولیتهای مختلف در این مجموعه، از نزدیک با ساختار، نیروها و مأموریتهای این وزارتخانه حساس کار کرده است.این سابقه طولانی باعث شده شناخت او از وزارت دفاع، صرفاً شناختی نظری و مدیریتی نباشد؛ بلکه دریافت و نوع نگاه مدیریتی او، حاصل سه دهه حضور عملیاتی در متن این مجموعه است.در کنار سابقه سازمانی، ارتباط مناسب با ارتش جمهوری اسلامی ایران و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و شناخت و همکاری عمیق و متقابل میان او و بدنه نظامی کشور نیز یک مزیت مهم محسوب میشود؛ بهویژه در شرایطی که هماهنگی کامل میان وزارت دفاع و نیروهای مسلح اهمیتی مضاعف یافته است.
مقبولیت در بدنه وزارت دفاع
از سوی دیگر، سرپرست وزارت دفاع در داخل این وزارتخانه نیز از مقبولیت قابلتوجهی برخوردار است. توجه او به مسائل کارکنان، بهویژه بازنشستگان وزارت دفاع، در کنار ارتباط نزدیک با بدنه بخشهای مختلف علمی، صنعتی و دفاعی این وزارتخانه، به سبب سالها حضور در معاونت منابع انسانی، برای مدیری که قرار است در رأس چنین مجموعه بزرگی قرار گیرد، یک سرمایه مهم است.مجموع این عوامل یک تفاوت اساسی ایجاد میکند: تصدی وزارت دفاع برای او نیازمند «دوره شناخت» و «آزمون و خطا» نیست؛ او در سه دهه اخیر در این وزارتخانه حضور داشته و بخش مهمی از مسیر مدیریتی خود را در همین ساختار طی کرده است.به همین دلیل، در شرایط فعلی شاید پرسش اصلی این نباشد که «آیا سرپرست کنونی گزینه مناسبی برای وزارت دفاع است؟»؛ بلکه گزاره دقیقتر این است:وقتی یک مدیر، سه دهه تجربه در یک وزارتخانه کلیدی، سابقه مسئولیتهای متعدد، ارتباط مناسب با ارتش و سپاه، مقبولیت درونسازمانی و تجربه مدیریت این وزارتخانه در مقطع حساس جنگ فعلی را همزمان در اختیار دارد، منطقیترین تصمیم، حفظ و استمرار مدیریت او در این جایگاه است.
استمرار مدیریت؛ ضرورت شرایط حساس
از دیگر سو، اگرچه در شرایط عادی، دولتها معمولاً به دنبال برنامههای جدید، تیمهای تازه و تغییر رویکرد هستند، اما در شرایطی که کشور با تهدیدهای امنیتی، فشارهای خارجی و ضرورت حفظ آمادگی مواجه است، استمرار مسیر مدیریتی، یک تصمیم عقلانی و مزیتی مهم برای اداره امور حساس تلقی میشود.بر این اساس، این انتخاب، معرفی به مجلس و کسب رأی اعتماد نمایندگان را نباید در ردیف روالهای معمول معرفی وزرای دفاع در دورههای اخیر قرار داد. شرایط کشور، حساسیت دوران کنونی و عملکرد سنجیدهشده در میدان، شاید مهمترین دلایل انتخاب وزیر دفاع آینده از سوی رئیسجمهور خواهد بود.حال آنکه کمتر از دو سال به پایان دولت چهاردهم باقی مانده و همین مسئله، ضرورت تسریع در انتخاب وزیر دفاع را دوچندان میکند.از این زاویه، معرفی سرپرست فعلی وزارت دفاع بهعنوان وزیر را میتوان نه یک انتخاب از میان گزینههای متعدد، بلکه تثبیت مدیری دانست که هم ساختار را میشناسد، هم بدنه او را میشناسد و هم در شرایط واقعی، توانایی خود را به آزمون گذاشته است.
نظر شما