به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در نشست تخصصی «چرا جنگ ایران و عراق هشت سال طول کشید؟» که به مناسبت چهلوششمین سالگرد آغاز جنگ تحمیلی در با حضور محمد درودیان (نویسنده و پژوهشگر تاریخ جنگ)، جهانگیر کرمی (استاد روابط بینالملل دانشگاه تهران) و سهند ایرانمهر (پژوهشگر و نویسنده) در خبرآنلاین برگزار شد، جهانگیر کرمی با بیان اینکه در تاریخ جنگ هشتساله سه مقطع عمده برای امکان پایان درگیری شامل «پس از فتح خرمشهر در خرداد ۱۳۶۱»، «پس از تصرف فاو در زمستان ۱۳۶۴» و «پس از تصویب قطعنامه ۵۹۸ در تیر ۱۳۶۶» شناخته میشود، یادآور شد که تا پیش از فتح خرمشهر اساساً هیچ زمینهای برای پذیرش آتشبس و توافق در جامعه وجود نداشت. «اساساً تا فتح خرمشهر، ما در داخل تقریباً هیچ فرد یا جریانی نداشتیم که این را مطرح کند که بیاییم آن قطعنامه را جدی بپذیریم، آتشبس را بپذیریم یا مذاکره کنیم؛ چون اصلاً زمینهاش وجود نداشت. لذا در ایران کسی اساساً این را جدی نمیگرفت.»
این استاد روابط بینالملل دانشگاه تهران درباره دلیل رد قطعنامه ۴۷۹ از سوی ایران که یک هفته پس از آغاز رسمی جنگ از سوی شورای امنیت سازمان ملل صادر شد و از دو طرف میخواست درگیری را هرچه سریعتر متوقف کنند، گفت: عراق حمله سراسری داشته، تمرکز این حملات عمدتا در خطوط مرزی حدود ۵۰۰ کیلومتری جنوب کشور، و در بخش مهمی از این مرز؛ از قصرشیرین تا مصب اروندرود پیشرویهایی داشته است. اگرچه دو کشور حدود ۱۶۰۰ کیلومتر مرز مشترک دارند، اما تمرکز حملات دشمن در استان های خوزستان، ایلام و کرمانشاه بود. در این شرایط، شورای امنیت سازمان ملل متحد، بدون اینکه مشخص کند اساساً تجاوزی صورت گرفته و بدون احراز تجاوز، و اشاره به اینکه چه کسی متجاوز و آغازگر جنگ است، میگوید بیایید آتشبس کنید. در نتیجه اصلاً در این بازه زمانی، زمینه چنین موضوعی نبود.
متن کامل گزارش این نشست را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
نظر شما