امیرمسعود عابدین: ترکیب دنیای لاستیکسازی با پروژههای دیوانهوار خودروسازی، همیشه نتایج شگفتانگیزی به همراه داشته است. وقتی غولهای تایر جهان به دنبال راهی برای اثبات کیفیت محصولات جدیدشان بودند، دست به دامن طراحان بزرگ میشدند تا وسایلی خلق کنند که هر بینندهای را میخکوب کند.
براساس گزارش Autoevolution، در ادامه، نگاهی به پنج نمونه از جذابترین و عجیبترین خودروهایی میاندازیم که دقیقا با همین هدف راهی جادهها شدند.
گلدن ساهارا ۲
جورج باریس، طراح و سازنده افسانهای آمریکایی، یکی از تاثیرگذارترین چهرهها در فرهنگ خودروهای سفارشی است که بیشتر شاهکارهایش را برای ثروتمندان یا استودیوهای هالیوودی میساخت، اما یک استثنا هم وجود داشت: گلدن ساهارا ۲. این خودرو که بر اساس یک لینکلن کاپری آسیبدیده ساخته شد، با همکاری گودیر برای نمایش تایرهای پروتوتایپ و شفاف «نئوتن» توسعه یافت. این تایرها از درون نورپردازی میشدند تا جلوهای شبیه به جریان گدازه ایجاد کنند. هرچند آن تایرها هیچوقت به خط تولید نرسیدند، اما گلدن ساهارا ۲ به یکی از ماندگارترین آثار باریس تبدیل شد.
شلبی GT۵۰۰ سوپر اسنیک
کارل شلبی خیلی طرفدار موستانگ نبود و آن را «خودروی منشیها» مینامید، اما قرارداد سودآور با فورد، او را وادار کرد تا نسخههای قدرتمندی از این پونیکار محبوب بسازد. در سال ۱۹۶۷ و در جریان معرفی GT۵۰۰، شلبی که توزیعکننده محصولات گودیر در سواحل غربی آمریکا بود، مدل بسیار خاصی را برای تبلیغ تایرهای اقتصادی «تاندر بولت» ساخت. ظاهر این خودرو کاملا استاندارد به نظر میرسید، اما زیر کاپوت آن یک پیشرانه ۷ لیتری V۸ مشابه خودروی مسابقهای قهرمان لمانز یعنی فورد GT۴۰ قرار داشت که توانی بین ۵۰۰ تا ۶۰۰ اسببخار تولید میکرد و سوپر اسنیک را به یک موشک تمامعیار تبدیل کرده بود.
میشلن PLR
یکی از وحشیترین وسایل نقلیه آزمایشی تاریخ در سال ۱۹۷۲ توسط میشلن ساخته شد. فرانسویها که آن زمان بخشی از سیتروئن را در اختیار داشتند، یک خودروی غولپیکر ۱۰ چرخ بر اساس استیشن سیتروئن DS ساختند که ۲٫۴ متر عرض، ۷٫۲ متر طول داشت و از دو موتور ۵٫۷ لیتری شورولت بهره میبرد. یک موتور خودرو را حرکت میداد و موتور دوم وظیفه چرخاندن تایر آزمایشی را داشت که در مرکز شاسی تعبیه شده بود. این هیولای ملقب به «هزارپا»، تا دهه ۱۹۸۰ برای تست تایر کامیونها و اتوبوسها کار کرد و اکنون در موزه میشلن نگهداری میشود.
گمبالا اکسترمو بایتوربو
در دهه ۱۹۹۰ میلادی، تیونرهای آلمانی با پروژههای افراطی خود، جهان را شگفتزده کردند و گمبالا یکی از بدنامترین آنها بود. در سال ۱۹۹۶، شرکت تایروسازی فولدا از گمبالا خواست تا برای تبلیغ تایرهای فوقالعاده باکیفیت اکسترمو، خودرویی سفارشی و دیوانهوار بسازد. گمبالا یک پورشه ۹۱۱ نسل ۹۹۳ را برداشت و با بدنه پهن، تغییرات آیرودینامیک و یک پیشرانه ۶ سیلندر تخت توینتوربوی ۵۰۰ اسببخاری به یک شاهکار تبدیل کرد؛ خودرویی که استقبال از آن باعث شد نمونه دوم با قدرت ۶۰۰ اسببخار برای یک کلکسیونر خاورمیانه ساخته شود.
میباخ اکسلرو
گمبالا اکسترمو تنها پروژه فولدا نبود. در سال ۲۰۰۴، این برند برای معرفی تایرهای «کارات اکسلرو» دست به کار بزرگتری زد و از یک کانسپت خیرهکننده رونمایی کرد. میباخ اکسلرو که بر اساس پلتفرم سدان لوکس مایباخ ۵۷ شکل گرفته بود، بدنهای کاملا اختصاصی داشت و از یک موتور ۱۲ سیلندر ۶ لیتری توینتوربو با قدرت سرسامآور ۶۹۰ اسببخار نیرو میگرفت. این خودرو توسط راننده افسانهای آلمانی، کلاوس لودویگ، در پیست پرسرعت ناراردو در ایتالیا تست شد و توانست به سرعت شگفتانگیز ۳۵۱ کیلومتر بر ساعت دست پیدا کند.
۳۲۲
نظر شما