به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، مرحوم حضرت آیت‌الله شبیری زنجانی در بیان خاطراتی از زندگی خانوادگی خود و برخی بزرگان، بر تأثیرگذاری قابل توجه همسر بر سرنوشت، آرامش و موفقیت انسان تأکید کرده و همراهی فکری و اخلاقی همسر را یکی از عوامل مهم در شکل‌گیری زندگی موفق دانسته است.
بنابر روایت حوزه، همسر تنها همراه انسان در زندگی مشترک نیست؛ بلکه می‌تواند در شکل‌گیری مسیر زندگی، تصمیم‌ها و حتی آینده او نقش مهمی داشته باشد. تجربه زندگی برخی بزرگان دین نیز نشان می‌دهد که همراهی و هم‌فکری میان زن و شوهر می‌تواند بر انتخاب‌ها، موفقیت‌ها و مسیر سعادت انسان اثرگذار باشد. خاطره‌ای که آیت‌الله شبیری زنجانی از زندگی خانوادگی خود و برخی بزرگان نقل کرده، نمونه‌ای از همین تأثیر عمیق را نشان می‌دهد.
آیت‌الله شبیری زنجانی درباره تأثیر همسر بر سرنوشت انسان می‌گوید:
«همسر در سرنوشت انسان خیلی خیلی مؤثر است. والده ما در سرنوشت حاج آقای ما خیلی مؤثر بود. همسر من در سرنوشت من خیلی مؤثر بوده است. همسر مرحوم آقای طباطبایی هم همین جور بود. ایشان با والده ما مربوط بود. رفیق بودند. خیال می‌کنم با خانواده ما هم مربوط بودند. همسر اگر موافق باشد، خیلی مؤثر است.»
وی در ادامه به ازدواج نخست پدرش اشاره کرده و می‌گوید: همسر اول حاج‌آقای ما دختر دایی او بود و از این ازدواج نیز فرزندی داشتند که در شش سالگی در حمام غرق شد. پس از آن، حاج‌آقای ما با والده ما ازدواج کرد. البته همسر نخست را طلاق داده بود.
آیت‌الله شبیری زنجانی توضیح می‌دهد که پدرش در ابتدا تمایلی به طلاق نداشت، اما همسرش علاقه‌ای به زندگی با یک طلبه نداشت. از این رو، پدرش با این استدلال که وقتی همسرش چنین زندگی‌ای را نمی‌خواهد، نمی‌توان او را مجبور به ادامه آن کرد، با جدایی موافقت کرد.
به گفته وی، همسر نخست بعدها از این تصمیم بسیار پشیمان شد، اما حاج‌آقای ما از انتخاب خود پشیمان نبود؛ چراکه والده ما را از جهات مختلف بر همسر اول ترجیح می‌داد. وی توضیح می‌دهد که مادرش از طرف پدر و مادر سید بود و چند نسل از خانواده او نیز سید بودند. همچنین پدر همسر دوم از شخصیت‌های معتبر بود، در حالی که پدر همسر نخست در آن سطح قرار نداشت. از نظر روحی و اخلاقی نیز میان همسر دوم و همسر نخست تفاوت‌های زیادی وجود داشت و همسر دوم از جهات مختلف برتری‌هایی داشت.
نکته قابل توجه اینکه همسر نخست نیز با والده آیت‌الله شبیری زنجانی ارتباط داشت و نسبت به او بی‌علاقه نبود. حتی از طریق والده ایشان، از حاج‌آقای ما طلب حلالیت کرده بود.
آیت‌الله شبیری زنجانی در ادامه خاطره‌ای را که از پدرش شنیده بود، نقل می‌کند. به گفته او، پس از ازدواج یا عقد، زنی از محله‌ای که با محل زندگی والده آنها فاصله داشت و هیچ نسبت خانوادگی نیز با آنها نداشت، نزد جدّه ایشان می‌رود و درباره وضعیت زندگی دو خانواده صحبت می‌کند.
آن زن با اشاره به شرایط زندگی خانواده مقابل می‌گوید: «وضع زندگی شما با آنها تطبیق نمی‌کند. اینها نخود آب‌گوشت را با شماره می‌ریزند. ولی وضع شما بهتر است.»
جدّه آیت‌الله شبیری، یعنی والده والده او، بانویی بسیار متین، وزین و مورد احترام بود. به گفته ایشان، هر جا که او در جمعی حضور داشت و برنامه ساز و آواز برگزار می‌شد، آن برنامه را تعطیل می‌کردند؛ چراکه جایگاه و شخصیت او برای اطرافیان بسیار محترم بود.
او در پاسخ به آن زن از او می‌پرسد: «اینها عیب دیگری هم دارند؟»
زن پاسخ می‌دهد: «نه، ندارند.»
جدّه آیت‌الله شبیری در پاسخ می‌گوید: «این حُسن آنهاست. تاجر که نیست. او روحانی است. معلوم می‌شود که حساب دارد. این عیب روحانی نیست؛ این حُسن روحانی است. بله، اگر تاجر بود، عیب بود.»
آیت‌الله شبیری زنجانی در پایان این خاطره، از جدّه خود نیز با احترام یاد می‌کند و می‌گوید حاج‌آقای ما همیشه از او تعریف می‌کرد و او را بانویی «جاافتاده و وزین» می‌دانست. وی اضافه می‌کند که جدّه‌اش، عمه مرحوم آقای فاضلی بود و خودش در دوران کودکی او را دیده بود؛ هرچند خاطره‌اش از آن دوران، همچون تصویری در ذهنش باقی مانده است.
منبع: جرعه‌ای از دریا، ج ۱، صص ۶۰۳ و ۶۰۴
نظر شما