خط تولید کارخانه فورد با الهام از سلاخ‌خانه‌های شیکاگو آغاز به کار کرد؛ ۱۵ مهر ۱۲۹۲

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، [۷ اکتبر ۱۹۱۳ برابر با ۱۵ مهر ۱۲۹۲] برای نخستین بار، کل کارخانه خودروسازی «هایلند پارک» هنری فورد در میشیگان، با استفاده از یک خط تولید متحرکِ پیوسته به کار افتاد. در این تکنیک انقلابی صنعتی، شاسی خودرو (بدنه اصلی) روی یک نوار نقاله قرار گرفت و با کشیده شدن توسط موتور و طناب، از مقابل کارگران و قطعات عبور می‌کرد؛ این امر باعث کاهش چشمگیر ساعات کاری لازم برای تکمیل یک «مدل تی» (Model T) شد. ظرف یک سال، بهبودهای بیشتر در خط تولید، زمان ساخت را به ۹۳ دقیقه کارِ انسانی کاهش داد. این جهش خیره‌کننده در بهره‌وری، به فورد اجازه داد تا قیمت «مدل تی» را به‌شدت کاهش دهد و به رویای خود برای تولید خودرویی مقرون‌به‌صرفه برای عموم مردم جامه عمل بپوشاند.

هنری فورد هنگام معرفی «مدل تی» در اکتبر ۱۹۰۸ اعلام کرده بود: «من یک خودرو برای توده‌های مردم خواهم ساخت.» تا پیش از آن، صنعت یک‌دهه‌نوپای خودروسازی، محصولات خود را عمدتاً تنها به ثروتمندترین آمریکایی‌ها عرضه می‌کرد؛ چراکه هزینه تولید این ماشین‌ها بسیار بالا بود. «مدل تی» فورد، نخستین خودرویی بود که برای پاسخ‌گویی به نیازهای طبقه متوسط طراحی شد؛ بادوام، اقتصادی و با کاربری و نگهداری آسان. با این حال، قیمت اولیه ۸۵۰ دلاری آن همچنان خارج از توان مالی اکثر آمریکایی‌ها بود. شرکت فورد دریافت که برای کاهش هزینه واحد، باید بهره‌وری را افزایش دهد؛ روشی که برای دستیابی به این هدف به کار گرفته شد، صنعت را برای همیشه دگرگون کرد.

پیش‌نمونه‌های خط تولید را می‌توان در روزگار باستان نیز ردیابی کرد، اما پیش‌درآمد مستقیمِ روش صنعتی فورد، کشتارگاه‌ها و مراکز بسته‌بندی گوشت شیکاگو و سینسیناتی در قرن نوزدهم بود؛ جایی که لاشه گاوها و خوک‌ها به کمک ریل‌های آویزانِ سقفی از کارگری به کارگر دیگر منتقل می‌شد تا ذبح، پاک و بسته‌بندی شوند. شرکت خودروسازی فورد با الهام از همین سلاخ‌خانه‌ها، روش‌های نوین خط تولید را ابداع کرد و در اوایل سال ۱۹۱۳ میلادی، نخستین خط تولید متحرک خود را در کارخانه هایلند پارک برای ساخت مگنتوی فلایویل (تولیدکننده برق موتور) راه‌اندازی نمود. به‌ جای آن‌که هر کارگر مگنتوی مجزایی را به‌تنهایی سرهم کند، فرایند مونتاژ به ۲۹ مرحله تقسیم شد که توسط ۲۹ کارگر در فواصل مشخص در امتداد یک تسمه نقاله متحرک انجام می‌گرفت. میانگین زمان ساخت از ۲۰ دقیقه به ۱۳ دقیقه و دیری نپایید که به ۵ دقیقه کاهش یافت.

با موفقیت این آزمون، مهندسان فورد موتورِ «مدل تی» و سپس جعبه‌دنده را نیز به خطوط تولید متحرک منتقل کردند. در هفتم اکتبر ۱۹۱۳، شاسی خودرو نیز روی خط تولید متحرک قرار گرفت تا بدین ترتیب تمام قطعات اصلی مدل تی با همین روش مونتاژ شوند. فورد به‌سرعت خطوط تولید خود را ارتقا داد؛ چنان‌که تا سال ۱۹۱۶ میلادی قیمت مدل تی به ۳۶۰ دلار سقوط کرد و آمار فروش به بیش از سه برابرِ سال ۱۹۱۲ رسید. سرانجام سرعت ساخت به تولید یک دستگاه مدل تی در هر ۲۴ ثانیه رسید و قیمت آن حتی به زیر ۳۰۰ دلار افتاد. تا سال ۱۹۲۷ که تولید آن متوقف شد، بیش از ۱۵ میلیون دستگاه مدل تی ساخته شد که رقمی نزدیک به نیمی از کل خودروهای فروخته‌شده در جهان تا آن تاریخ را تشکیل می‌داد. خودروی مقرون‌به‌صرفه مدل تی، چشم‌انداز جغرافیایی و اجتماعی آمریکا را دگرگون کرد و روند مهاجرت از روستا به شهر را شتاب بخشید؛ و از سوی دیگر، خط تولید متحرک جرقه‌بخش انقلابی صنعتی در کارخانه‌های سراسر جهان شد.

۲۵۹