به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیات ۹۴ و ۹۵ سوره بقره، ادعای برخی از یهودیان درباره اختصاص سرای آخرت به خودشان را به چالش می‌کشد. خداوند به پیامبر اسلام(ص) فرمان می‌دهد:
«قُلْ إِنْ کَانَتْ لَکُمُ الدَّارُ الْآخِرَةُ عِنْدَ اللَّهِ خَالِصَةً مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ کُنْتُمْ صَادِقِینَ» (بقره، ۹۴).
مضمون آیه این است که اگر سرای آخرت نزد خداوند تنها به شما اختصاص دارد و دیگران از آن محروم‌اند، پس اگر در ادعای خود صادق هستید، آرزوی مرگ کنید.
در آیه بعد، قرآن تأکید می‌کند که آنان به دلیل اعمالی که پیش‌تر انجام داده‌اند، هرگز چنین آرزویی نخواهند کرد: «وَلَنْ یَتَمَنَّوْهُ أَبَدًا بِمَا قَدَّمَتْ أَیْدِیهِمْ».
ادعای بهشت اختصاصی؛ چرا از مرگ سخنی به میان می‌آید؟
بنابر روایت فارس، در تفسیر المیزان، این استدلال نوعی احتجاج برای آشکار کردن ناسازگاری میان ادعای برخورداری انحصاری از سعادت اخروی و رفتار واقعی انسان است. از این منظر، انتساب خود به یک آیین یا ادعای منزلت ویژه نزد خداوند، نمی‌تواند پیامد اعمال انسان را نادیده بگیرد.
چرا عمر هزارساله هم تضمین‌کننده نجات نیست؟
آیه ۹۶ سوره بقره، بحث را به دلبستگی شدید به زندگی دنیا پیوند می‌دهد. خداوند می‌فرماید:
«وَلَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَی حَیَاةٍ».
در ادامه، شدت این دلبستگی با این تعبیر بیان می‌شود:
«یَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ یُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ»؛ یعنی هر یک از آنان دوست دارد هزار سال عمر کند.
بااین‌حال، قرآن تصریح می‌کند که طول عمر به‌خودی‌خود انسان را از عذاب دور نمی‌کند: «وَمَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذَابِ أَنْ یُعَمَّرَ».
نکته محوری آیه این است که زندگی طولانی، بدون اصلاح رفتار و توجه به سرنوشت اخروی، تضمینی برای رستگاری نیست. مسئله، اصل علاقه به زندگی نیست؛ بلکه دلبستگی‌ای است که انسان را از مسئولیت اعمال و فرصت اصلاح غافل می‌کند.
دشمنی با جبرئیل؛ مخالفت با پیام‌آور یا پیام الهی؟
آیات ۹۷ و ۹۸ سوره بقره، موضوع دشمنی با جبرئیل را مطرح می‌کنند. در آیه ۹۷ آمده است:
«قُلْ مَنْ کَانَ عَدُوًّا لِجِبْرِیلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلَیٰ قَلْبِکَ بِإِذْنِ اللَّهِ».
خداوند در این آیه تأکید می‌کند که جبرئیل قرآن را به فرمان او بر قلب پیامبر اسلام(ص) نازل کرده است؛ کتابی که کتاب‌های آسمانی پیشین را تصدیق می‌کند و برای مؤمنان هدایت و بشارت است.
در گزارش‌های تفسیری، مخالفت برخی از یهودیان با جبرئیل به‌عنوان یکی از زمینه‌های نپذیرفتن پیامبر اسلام(ص) مطرح شده است. پاسخ قرآن این است که جبرئیل به‌صورت مستقل از اراده الهی عمل نمی‌کند، بلکه مأمور ابلاغ وحی است. بنابراین، مخالفت با او به دلیل آوردن پیام الهی، در این استدلال به مخالفت با فرمان خداوند بازمی‌گردد.
آیه ۹۸ این مضمون را گسترش می‌دهد و می‌فرماید:
«مَنْ کَانَ عَدُوًّا لِلَّهِ وَمَلَائِکَتِهِ وَرُسُلِهِ وَجِبْرِیلَ وَمِیکَالَ فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِلْکَافِرِینَ».
این آیات بر پیوند میان پذیرش پیام الهی و برخورد درست با پیام‌آوران آن تأکید دارند. از این منظر، معیار پذیرش حق، نام و جایگاه پیام‌آور نیست، بلکه حقیقت پیامی است که از سوی خداوند آورده می‌شود.
آیات روشن الهی چرا انکار می‌شوند؟
آیه ۹۹ سوره بقره، بر روشن بودن نشانه‌های الهی تأکید می‌کند:
«وَلَقَدْ أَنْزَلْنَا إِلَیْکَ آیَاتٍ بَیِّنَاتٍ وَمَا یَکْفُرُ بِهَا إِلَّا الْفَاسِقُونَ».
خداوند از نزول آیات روشن بر پیامبر(ص) سخن می‌گوید و انکار آنها را به فسق نسبت می‌دهد. در اینجا، مسئله تنها ناآگاهی از حقیقت نیست؛ گاهی انسان با وجود روشن بودن نشانه‌ها، به دلیل پافشاری بر مواضع نادرست، از پذیرش آنها خودداری می‌کند.
قرار گرفتن این آیه پس از آیات مربوط به دشمنی با جبرئیل، پیوند میان مخالفت با پیام وحی و چگونگی مواجهه انسان با حقیقت را برجسته می‌کند. از این منظر، بررسی موانع پذیرش حق باید علاوه بر دلایل و نشانه‌ها، نگرش و رفتار انسان را نیز در نظر بگیرد.
پیمان‌شکنی و پشت کردن به کتاب خدا
آیات ۱۰۰ و ۱۰۱ سوره بقره، به پیمان‌شکنی و بی‌اعتنایی به کتاب الهی می‌پردازند.
در آیه ۱۰۰ آمده است:
«أَوَکُلَّمَا عَاهَدُوا عَهْدًا نَبَذَهُ فَرِیقٌ مِنْهُمْ».
مضمون آیه این است که هر بار پیمانی بسته می‌شد، گروهی از آنان آن را کنار می‌گذاشتند. آیه سپس می‌افزاید: «بَلْ أَکْثَرُهُمْ لَا یُؤْمِنُونَ».
در این بیان، عهدشکنی رفتاری ناسازگار با ادعای ایمان و پایبندی به تعهدات الهی معرفی می‌شود. در عین حال، خود آیات از «گروهی از آنان» سخن می‌گویند و نباید این توصیف را به همه افراد یک قوم تعمیم داد.
آیه ۱۰۱ نیز به مواجهه گروهی از اهل کتاب با پیامبر اسلام(ص) اشاره می‌کند:
«وَلَمَّا جَاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَهُمْ نَبَذَ فَرِیقٌ مِنَ الَّذِینَ أُوتُوا الْکِتَابَ کِتَابَ اللَّهِ وَرَاءَ ظُهُورِهِمْ».
بر اساس این آیه، پیامبری از سوی خداوند آمد که تصدیق‌کننده حقایق موجود در کتاب‌های پیشین بود؛ بااین‌حال، گروهی از اهل کتاب، کتاب خدا را پشت سر انداختند.
تعبیر «وَرَاءَ ظُهُورِهِمْ» تصویری روشن از بی‌اعتنایی به حقیقت ارائه می‌دهد. این تعبیر نشان می‌دهد که داشتن کتاب آسمانی و آگاهی از تعالیم آن، به‌تنهایی برای پایبندی عملی به آن کافی نیست.
پیام آیات ۹۴ تا ۱۰۱ سوره بقره چیست؟
مجموع این آیات، موضوعاتی چون ادعای برخورداری انحصاری از آخرت، دلبستگی افراطی به زندگی دنیا، دشمنی با فرشته وحی، انکار نشانه‌های الهی و پیمان‌شکنی را در کنار یکدیگر قرار می‌دهد.
در نگاه تفسیری علامه طباطبایی، پیام محوری این مجموعه آن است که ادعای ایمان و برخورداری از جایگاه ویژه نزد خداوند، بدون پذیرش حق و عمل به مقتضای آن، برای رستگاری کافی نیست. ایمان باید در رفتار انسان، وفاداری به عهد و پذیرش حقیقت آشکار شود.
این آیات همچنین یادآوری می‌کنند که برخورداری از میراث دینی و شناخت تعالیم آسمانی، مسئولیت انسان را از میان نمی‌برد؛ بلکه پایبندی عملی به حق است که در کنار ادعای ایمان اهمیت پیدا می‌کند.
تلاوت آیات ۹۴ تا ۱۰۱ سوره بقره را که در صفحه ۱۵ قرآن کریم قرار دارد، ببینید و بشنوید.
نظر شما