به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، کوکب پرنیان، نخستین گوینده زن رادیو ایران، چهار سال پس از آغاز به کار این رسانه، در سال ۱۳۲۳ پشت میکروفون قرار گرفت؛ اتفاقی که در آن روزگار، با توجه به محدودیت حضور زنان در عرصه‌های عمومی، تجربه‌ای تازه و کم‌سابقه به شمار می‌رفت. او که از نوجوانی به شعر و ادبیات علاقه داشت، پیش از حضور در رادیو، بارها در اتاقی دربسته صدای خود را تمرین می‌کرد تا بتواند درباره کیفیت آن قضاوت کند. پرنیان با حمایت پدر و مادرش در آزمون گویندگی شرکت کرد و پذیرفته شد؛ پدرش نیز با افتخار به او گفت که به عنوان نخستین گوینده زن ایران به او افتخار می‌کند.
پرنیان در گفت‌وگویی که آبان ۱۳۴۹ با مجله «جوانان امروز» انجام داد، از روزهایی یاد کرده است که رادیو هنوز رسانه‌ای نوپا بود و داشتن دستگاه رادیو در خانه‌ها نوعی تجمل محسوب می‌شد. در آن سال‌ها، مردم برای شنیدن برنامه‌ها به خانه همسایگان و آشنایانی می‌رفتند که رادیو داشتند و صدای برنامه‌ها گاهی از دستگاه‌های رادیویی منازل در محله می‌پیچید. اداره رادیو نیز در ساختمانی قدیمی در خیابان لاله‌زار مستقر بود و برنامه‌ها از طریق بی‌سیم پهلوی پخش می‌شد.
شرایط کار گویندگان نیز با امروز تفاوت زیادی داشت. در سال ۱۳۲۳ هنوز امکان ضبط و پخش برنامه‌ها روی نوار وجود نداشت و زمان آغاز برنامه‌ها به حضور گوینده در محل بستگی داشت؛ بنابراین گاهی برنامه‌ای که قرار بود ساعت پنج صبح شروع شود، با نیم ساعت تأخیر روی آنتن می‌رفت. پرنیان هر روز ساعت سه‌ونیم بامداد از خواب بیدار می‌شد تا خود را برای اجرای برنامه‌های صبحگاهی آماده کند. او با وجود دشواری رفت‌وآمد در تاریکی سحر و بیدار شدن اهالی محل با صدای بوق خودروی اداره، سال‌ها با علاقه و پشتکار به کارش ادامه داد.
روایت پرنیان تصویری از نخستین سال‌های فعالیت رادیو در ایران و دشواری‌های ورود زنان به عرصه گویندگی به دست می‌دهد؛ زنی که با علاقه شخصی، حمایت خانواده و پشتکار، راهی تازه در تاریخ رسانه ایران گشود.
متن کامل این گفت‌وگو را از این‌جا بخوانید.
۲۵۹
نظر شما