ازاین‌رو، برخورداری از قدرت نظامی و دیپلماسی، بدون راهبردی منسجم برای مدیریت افکار عمومی، نمی‌تواند تمام ظرفیت‌های بازدارندگی کشور را محقق کند.آنچه امروز در فضای رسانه‌ای و مجازی ایران مشاهده می‌شود، ضرورت توجه به این واقعیت را بیش از گذشته آشکار کرده است.
دشمن صهیونی با بهره‌گیری از ظرفیت‌های رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی، تلاش می‌کند تهدیدهای نظامی، به‌ویژه موضوع بمباران اتمی و جنگ هسته‌ای را به دغدغه‌ای دائمی در ذهن مردم ایران تبدیل کند. هدف این عملیات، صرفاً ایجاد نگرانی مقطعی نیست؛ بلکه تضعیف اعتماد عمومی، القای احساس ناامنی و فرسایش تاب‌آوری روانی جامعه است.
نمونه‌های این جنگ شناختی را می‌توان به وفور در ماههای گذشته و اتفاقات اخیر مشاهده کرد. مسئله فقط جعلی یا قدیمی بودن این محتواها نیست؛ بلکه سرعت انتشار و تأثیرگذاری آنها در فضایی است که فقدان اطلاع‌رسانی دقیق و به‌موقع می‌تواند زمینه باورپذیری اخبار غیرمعتبر را فراهم کند.
نگران‌کننده‌تر آن است که گاهی رسانه‌های داخلی نیز ناخواسته در زمین همین عملیات رسانه‌ای بازی می‌کنند. وقتی در برنامه‌های تلویزیونی و تریبون‌های رسمی، بدون توجه کافی به پیامدهای روانی و رسانه‌ای، از محسنات اتمی شدن ایران یا خروج از NPT سخن گفته می‌شود، عملاً موضوعی در صدر افکار عمومی قرار می‌گیرد که دشمن نیز برای تبدیل آن به منبع اضطراب و نگرانی تلاش می‌کند.
بحث درباره راهبردهای دفاعی و بازدارندگی کشور ضروری و لازم است؛ اما باید میان گفت‌وگوی کارشناسی و بازتولید فضای هراس عمومی تفاوت قائل شد.
پرسش اساسی اینجاست: چرا در عرصه روایت‌سازی و مدیریت افکار عمومی، همپای میدان نظامی و دیپلماسی حرکت نمی‌کنیم؟ چرا در برابر اخبار جعلی، تهدیدهای رسانه‌ای و عملیات روانی، واکنش‌ها پراکنده، دیرهنگام و گاه متناقض است؟ چرا هنوز ساختاری برای هماهنگی اطلاع‌رسانی در شرایط جنگی و بحران‌های امنیتی نداریم؟
امنیت ملی صرفاً به معنای حفاظت از مرزها و تأسیسات حیاتی و دیپلماسی و مدیریت جنگ نیست؛ امنیت روانی مردم نیز بخشی جدایی‌ناپذیر از آن است.
جامعه‌ای که هر روز با انبوهی از اخبار ضدونقیض، شایعات جنگی و تهدیدهای هراس‌انگیز مواجه می‌شود، به‌تدریج دچار فرسایش روانی خواهد شد. این وضعیت می‌تواند اعتماد عمومی، انسجام اجتماعی و توان مقاومت جامعه در برابر بحران‌ها را تحت تأثیر قرار دهد.
ضرورت تشکیل ستاد اطلاع‌رسانی و تبلیغات جنگ
از همین رو، تشکیل «ستاد اطلاع‌رسانی و تبلیغات جنگ» باید به‌عنوان ضرورتی راهبردی در دستور کار شورای عالی امنیت ملی قرار گیرد. این ستاد با مشارکت دستگاه‌های مسئول، رسانه ملی، کارشناسان ارتباطات و متخصصان حوزه امنیت، باید مسئولیت هماهنگی روایت رسمی کشور را بر عهده بگیرد.
رصد فضای رسانه‌ای، راستی‌آزمایی سریع اخبار، پاسخ‌گویی مستند به شایعات، اطلاع‌رسانی شفاف و جلوگیری از انتشار پیام‌های متناقض، از مأموریت‌های اصلی چنین ساختاری است.
البته مدیریت افکار عمومی به معنای پنهان‌کاری یا نادیده گرفتن تهدیدات نیست. اعتماد عمومی زمانی تقویت می‌شود که مردم به اطلاعات دقیق، به‌موقع و قابل اتکا دسترسی داشته باشند و بدانند در شرایط بحرانی، مرجعی مشخص برای دریافت اخبار معتبر وجود دارد.
همانگونه که برای تقویت توان نظامی و ظرفیت دیپلماتیک کشور برنامه‌ریزی می‌شود، باید برای صیانت از امنیت روانی جامعه نیز ساختاری مقتدر، تخصصی و پاسخ‌گو شکل بگیرد. زیرا ممکن است بدون شلیک حتی یک موشک، جامعه زیر فشار جنگ روانی دچار اضطراب و ناامنی شود.
میدان جنگ فقط جغرافیای محل وقوع نبرد نیست؛ ذهن و روان جامعه نیز بخش مهمی از این میدان است، باید درنظر داست بخش مهمی از دستاوردهای جنگ تحمیلی 8 ساله نیز به دلیل مدیریت اطلاع رسانی در جنگ بود که منجر به استقامات و پایداری هدفمند مردم شده بود.
نباید اجازه داد دشمن در عرصه روایت و ادراک عمومی، ابتکار عمل را در اختیار بگیرد.
جنگ‌های امروز تنها در میدان‌های نظامی و با سلاح و تجهیزات تعیین تکلیف نمی‌شوند. بخش مهمی از معادلات جنگ در عرصه ادراک، رسانه و افکار عمومی شکل می‌گیرد؛ جایی که ترس، اضطراب، شایعه و ناامیدی می‌توانند به ابزارهایی برای تضعیف یک جامعه تبدیل شوند.
کد مطلب 2299744
نظر شما