چرا داوطلبان تحصیل در درس علوم انسان هاروارد بیشتر شده؟/ دانشجویان دنبال راه مقابله با ماشین هستند/ دانشجویان باید هر هفته یک کتاب قطور بخوانند

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، سایت ترجمان با تهیه گزارشی از مطلب «The Brutal Harvard Class That Suddenly Everyone Wants to Take» نوشتۀ پاملا پل در تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۲۶ در وال‌استریت ژورنال نوشت:  این درس که به «هام ۱۰» معروف است، به یکی از محبوب‌ترین درس‌های هاروارد تبدیل شده و جایگاه ویژه‌ای در این دانشگاه پیدا کرده است. استقبال از این درس چنان بالا گرفته که دانشجویان سال‌های قبل با تعریف و تمجید از آن در شبکه‌های اجتماعی، دیگران را هم به ثبت‌نام تشویق می‌کنند. پاییز امسال، شمار متقاضیان ثبت‌نام که باید برای درخواستشان مقاله‌ای هم می‌نوشتند، ۴۰ درصد افزایش یافت و به ۱۸۰ نفر رسید؛ درحالی‌که این درس فقط ۹۰ دانشجوی جدید می‌پذیرد.

حتی استادان این درس هم نمی‌توانند به‌درستی توضیح دهند که چرا چنین استقبالی از آن شده است؛ این درس قطعاً راه مناسبی برای بالا بردن معدل نیست؛ دانشجویان باید هر هفته یک کتاب قطور بخوانند و مرتب مقاله بنویسند. خبری هم از امکان انتخاب شیوۀ قبولی یا مردودی به‌جای نمره نیست؛ همه باید نمره بیاورند. استفاده از ابزارهای دیجیتال اکیداً ممنوع است و استاد هر جلسه حضور و غیاب می‌کند؛ کسانی هم که دیر به کلاس برسند، برگه‌های اخطار صورتی‌رنگی می‌گیرند.

همه‌چیز در این درس حال‌وهوایی کاملاً سنتی و قدیمی دارد؛ برنامۀ درسی با «اودیسه» آغاز می‌شود، سیر تاریخی آثار را دنبال می‌کند و به «اولیس» جیمز جویس می‌رسد؛ سپس به گذشته بازمی‌گردد و با «ایلیاد» به پایان می‌رسد. در میان این آثار نیز دانشجویان باید آثاری از مونتنی، شکسپیر، اسپینوزا، بالدوین، دانته و افلاطون بخوانند.

ایدهٔ راه‌اندازی این درس در سال ۲۰۰۸، سر میز شام به ذهن دو دوست، استیون گرینبلات و لوئیس مناند، رسید. آن‌ها می‌خواستند در هاروارد درسی مشابه درس‌های مشهوری که در دانشگاه‌های کلمبیا و ییل ارائه می‌شد برگزار کنند و از این راه، با کاهش علاقۀ دانشجویان به علوم انسانی مقابله کنند.

گرینبلات می‌گوید «از دید استادان، بخشی از جذابیت این درس در این است که قرار نیست مطالبی را تدریس کنند که پیش‌تر ۱۵۰ بار تدریس کرده‌اند. من قبل از این هرگز "ثروت ملل" را درس نداده بودم و همین موضوع باعث شد خواندنش برایم هیجان‌انگیز باشد».

دانشجویان در مقاله‌های درخواست ثبت‌نام و مصاحبه‌هایشان گفته‌اند که دلشان می‌خواهد ناچار شوند آثار کلاسیکی را بخوانند که در شرایط عادی سراغشان نمی‌رفتند؛ می‌خواهند با کم‌شدن قدرت تمرکزشان مقابله کنند و راهی برای مقاومت در برابر «ماشین» پیدا کنند. چند نفر هم با لحنی تحقیرآمیز گفته‌اند کسانی که در این درس ثبت‌نام نکرده‌اند، از آن‌ها می‌پرسند چرا کتاب‌ها را «به چت نمی‌دهند»؛ یعنی چرا از هوش مصنوعی برای خواندن آن‌ها کمک نمی‌گیرند.

پگی اوردان، دانشجوی دو رشته‌ای علوم سیاسی و علوم اعصاب از شهر لکسینگتون در ایالت ماساچوست، می‌گوید «بخش بزرگی از چیزی که در این درس به دست می‌آوریم، تجربه‌ای انسانی است؛ چیزی که هوش مصنوعی نمی‌تواند در اختیارمان بگذارد. برای اینکه واقعاً از این درس چیزی یاد بگیریم، نباید از هوش مصنوعی استفاده کنیم».

اِلی پاول، از فارغ‌التحصیلان درس هام ۱۰ که در سال ۲۰۲۵ از هاروارد فارغ‌التحصیل شده، تجربۀ این درس را این‌طور بازگو می‌کند: «این تنها درسی بود که در هاروارد گذراندم و در آن دانشجویان به همدیگر تذکر می‌دادند چرا مطالب را نخوانده‌اند. هیچ‌کس نمی‌خواست با نخواندن متن یا مطرح کردن نظری که واقعاً چیزی به بحث اضافه نمی‌کرد، بقیۀ اعضای سمینار را ناامید کند. همۀ ما احساس می‌کردیم داریم چیزی را با هم می‌سازیم و این حس واقعاً فوق‌العاده‌ بود».

۲۱۶۲۱۶