بیش از ۴۰۰ نفر از فعالان صنعت سرگرمی بریتانیا با امضای نامه‌ای سرگشاده که روز دوشنبه منتشر شد، از مدیران استودیوهای فیلم‌سازی، شبکه‌های تلویزیونی و اتحادیه‌های صنفی خواستند به فرهنگ سکوت و پنهان‌کاری پایان دهند؛ فرهنگی که به گفته امضاکنندگان، زمینه تداوم آزار و سوءاستفاده‌های راسل برند را فراهم کرده و مانع از برخورد با این رفتارها شده است. برند هفته گذشته به اتهام تجاوز و تعرض جنسی به ۱۰ سال و نیم زندان محکوم شد.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از هالیوود ریپورتر،  این نامه که با عنوان «نامه‌ای سرگشاده به صنعت خلاق، از سوی فعالان صنعت خلاق» منتشر شده، در شرایطی به جریان افتاده است که دیوید ویلیامز، بازیگر سریال «بریتانیا کوچک»، نیز با اتهام‌های سوءرفتار جنسی روبه‌رو شده است. تحقیقات مشترک روزنامه گاردین و شبکه آی‌تی‌وی نیوز شامل روایت دو زنی است که می‌گویند ویلیامز پس از آشنایی با آن‌ها در ۱۵ سالگی، به سوءاستفاده و جلب اعتمادشان با هدف برقراری رابطه نامناسب اقدام کرده است. ویلیامز هرگونه تخلف را رد می‌کند.

امضاکنندگان نامه از صاحبان قدرت در صنعت سرگرمی خواسته‌اند: «فرایندهای خود را بازبینی کنید، از کسانی که لب به سخن می‌گشایند حمایت کنید و به‌جای آنکه از نام بردن از بی‌عملی خود برآشفته شوید، از اقداماتی که از شما خواسته می‌شود به رسمیت بشناسید، بیشتر آزرده‌خاطر باشید.»

این نامه را بن فلچر، نویسنده، بازیگر و تهیه‌کننده، نوشته و الکسا موردن در سازمان‌دهی آن همکاری کرده است. متن نامه در وب‌سایتی اختصاصی با عنوان makethisaturningpoint.com منتشر شده است. از جمله امضاکنندگان آن می‌توان به بازیگران، کارگردانان و تهیه‌کنندگانی چون ناتالی دورمر، بازیگر «بازی تاج‌وتخت» و «بازی‌های گرسنگی»، و ریچارد آرمیتاژ، بازیگر مجموعه «هابیت»، اشاره کرد.

نویسندگان نامه از دولت بریتانیا خواسته‌اند به‌جای بحث و گفت‌وگو، دست به اقدام بزند؛ از جمله با افزایش حمایت از قربانیان، تأمین کامل منابع و امکانات مورد نیاز نیروهای پلیس و پاسخ‌گو کردن افرادی که از این سوءرفتارها اطلاع داشته‌اند، اما آگاهانه خود را به ناآگاهی زده‌اند.

محکومیت برند در نهم نوامبر، پس از برگزاری محاکمه‌ای پرسروصدا در لندن که او در آن برای دفاع از خود شهادت داد، یکی از مهم‌ترین عوامل انتشار این نامه بود. با این حال، نویسندگان در ابتدای نامه هشدار داده‌اند که نباید این اتفاق را نقطه عطفی در مقابله با مشکلی دانست که دهه‌هاست صنعت سرگرمی را گرفتار کرده است.

در بخشی از نامه آمده است: «چنین نام‌گذاری‌ای به معنای نادیده گرفتن این واقعیت است که حدود ۱۷ سال طول کشید تا عدالت اجرا شود.»

در ادامه نامه به این موضوع اشاره شده است که یکی از شاهدان پرونده برند در جریان محاکمه، در فضای مجازی با تهدید به مرگ روبه‌رو شده و وکیل او نیز در طول دادگاه، خبرنگاری را که نخستین بار جرایم برند را افشا کرده بود، تهدید کرده است.

روز دوشنبه، برند از طریق همسرش، لورا برند، بیانیه‌ای منتشر کرد. لورا در ویدئویی که در یوتیوب منتشر شد، در حالی که به نظر می‌رسید جلوی اشک‌هایش را می‌گیرد، ادعای بی‌گناهی همسرش را قرائت کرد.

الکس نوریس، وزیر دادگستری بریتانیا، پخش بیانیه برند در دوران حضورش در زندان را «کاملاً غیرقابل‌قبول» خواند و در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «زندانیان به‌درستی از انتشار اظهاراتی که موجب ناراحتی قربانیان می‌شود، منع شده‌اند. این موضوع با فوریت در حال بررسی است و انتظار دارم در صورت اثبات نقض مقررات، اقدامات لازم انجام شود.»

در ادامه نامه سرگشاده تأکید شده است: «برای آنکه این اتفاق واقعاً به نقطه عطفی تبدیل شود، ابتدا صنعت خلاق و سرگرمی باید نقش خود را در فراهم کردن زمینه رفتارهایی که در این پرونده محاکمه و در مرکز این محکومیت‌ها قرار گرفته‌اند، بپذیرد.»

نویسندگان در ادامه تصریح کرده‌اند که این پذیرش نباید در قالب بیانیه‌هایی با ادبیات روابط عمومی، وعده‌های مبهم یا اعتراف‌های کم‌اثر به اینکه «می‌شد کارهای بیشتری انجام داد» خلاصه شود. آن‌ها معتقدند صنعت سرگرمی باید بپذیرد که چه چیزهایی را نادیده گرفته و چگونه این بخش به‌طور جمعی درگیر «فرهنگ رازهای آشکار» شده است؛ فرهنگی که در آن شهرت همچون سپری برای مصون ماندن از پاسخ‌گویی عمل می‌کند و جایگاه اجتماعی افراد بهانه‌ای برای چشم‌پوشی از رفتارهایشان می‌شود.

در نامه آمده است: «نمی‌توان این اتفاق را موردی استثنایی و جداگانه تلقی کرد؛ آن هم در شرایطی که همین هفته اتهام‌هایی علیه فرد دیگری علنی شده و رازهای آشکار همچنان پابرجا هستند و مستند بعدی درباره این موضوع از هم‌اکنون در مرحله پیش‌تولید قرار دارد.»

امضاکنندگان همچنین هشدار داده‌اند که نبود گزارش‌های رسمی درباره آزار و سوءاستفاده نباید به معنای نبود خشونت و سوءرفتار ساختاری تلقی شود؛ چراکه بسیاری از قربانیان تنها در محافل خصوصی و به‌صورت پنهانی حاضر به بازگو کردن تجربه‌های خود هستند. آن‌ها اغلب سخنانشان را با این جمله آغاز می‌کنند: «جای دیگری برای رفتن ندارم» و سپس نام اتحادیه یا سازمانی را می‌آورند که از حمایت آن‌ها کوتاهی کرده است.

بن فلچر در این نامه می‌نویسد ترس از دست دادن شغل یا فرصت‌های حرفه‌ای، ابزاری برای کنترل افراد است؛ ابزاری که با آن روایت‌ها شکل داده می‌شوند، تصورات عمومی حفظ می‌شوند و اعتبار قربانیان زیر سؤال می‌رود.

در بخش دیگری از نامه تأکید شده است: «سوابق حرفه‌ای و شهرت یک فرد نه می‌تواند و نه باید بهانه‌ای برای توجیه اقدامات او یا حمله به کسانی باشد که صدایشان را پایین‌تر از جایگاه خود می‌پندارد.»

در پایان، امضاکنندگان از «تمام اتحادیه‌ها، شرکت‌ها و سازمان‌های فعال در صنعت سرگرمی» خواسته‌اند چرخه ساختاری سوءاستفاده را متوقف کنند و دیگر با بی‌عملی ناآگاهانه یا منحرف کردن عمدی توجه‌ها، به تداوم آن دامن نزنند.

۵۹۵۹

کد مطلب 2303371

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
3 + 1 =

آخرین اخبار

پربیننده‌ترین