ضعف تئاتر ایران به روزمرگی هنرمندان باز می‌گردد

فروغ سجادی: این نمایش یکشنبه در سومین روز بیست و هشتمین جشنواره تئاتر فجر در تئاتر شهر روی صحنه رفت و مورد استقبال تماشاگران قرار گرفت.

نرگس‌نژاد با «دویدن با زخم کف پا» پس از سه سال بار دیگر به صحنه بازگشته است. به گفته خودش او در این سال‌ها به مطالعه و تحقیق پرداحته و تلاشهایش برای تمرین و اجرای سه نمایش ناکام ماند و در این مدت تنها یک نمایش را در شهرستان به صحنه برد.

هرچند کارگاه نمایش سالن مناسبی برای اجرای «دویدن با زخم کف پا» نبود و  این سالن را مسئولان هنرهای نمایشی برای اجرای این گروه انتخاب کرده بودند، اما نرگس‌نژاد شرایط را می‌پذیرد.

او در این‌باره به خبر آنلاین گفت: «به اتفاق در هنر بسیار اعتقاد دارم. گاهی یک اتفاق در نگاه اول چندان خوشایند نیست، اما وقتی با زبان و ذهنیت هنر درمی‌آمیزد به اتفاق خوبی تبدیل می‌شود.»

فروزان جمشیدنژاد، حسین کشفی اصل، پانته‌آ مهدی‌نیا و نوشین افضلی در «دویدن با زخم کف پا» نقش‌آفرینی می‌کنند که نمایشی در نفی خشونت است و به گفته کارگردانش خشونت را از منظر زبان بررسی می‌کند.

نرگس‌نژاد تئاتر را از شهرستان یاسوج آغاز کرد. او سال‌ها پیش با نمایش «وقتی فرشته خواب سگ می‌بیند» که در جشنواره تئاتر فجر روی صحنه رفت، قدم به دنیای تئاتر حرفه‌ای در پایتخت گذاشت و آثارش زودتر از آنچه پیش‌بینی می‌شد در جشنواره‌های خارجی اجرا و مورد استقبال قرار گرفت.

او برخلاف بیشتر هنرمندان ضعف کنونی تئاتر ایران را ناشی از کیفیت اجرایی در اعمال ممیزی و سختگیری‌های دولتی نمی‌داند و معتقد است روزمرگی هنرمندان مهمترین عامل این رکود است.

نرگس‌نژاد با تاکید بر اینکه همه آسیب‌های کنونی در عرصه ضعف آثار نمایشی به این روزمرگی باز می‌گردد، گفت: «من معتقد نیستم تئاتر ما تنها از ممیزی ضربه خورده، زیرا با بررسی تاریخ هنر می‌بینیم بهترین آثار هنری در بدترین شرایط به لحاظ فضای سانسور خلق شده‌اند. ممیزی ممکن است تعیین‌کننده گستره هنر باشد، اما نمی‌تواند سرنوشت کیفیت هنری آثار را تعیین کند.»