به گزاش خبرگزاری خبرآنلاین، هوش مصنوعی GPT-۶ Astra موفق به رمزگشایی پیامی از انیگما شد که به مدت بیست سال ناگشوده مانده بود. این پیام که MVUEH نام دارد، در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۱ [۱۹ تیر ۱۳۲۰] توسط ارتش آلمان مخابره شد و با وجود تلاش‌های بسیار، از سال ۲۰۰۵ بی‌نتیجه مانده بود.
در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶ [۲۴ شهریور ۱۴۰۵]، کارتر لِفِن (Carter Leffen) این نتیجه را برای تأیید صحت به فروِده وایِرود (Frode Weierud)، رمزنگار، ارائه کرد که صحت کلید و متن اصلی آن تأیید شد. این پیام توسط یک ایستگاه رادیویی با شناسه تاکتیکی ۲ny ارسال و در ساعت ۱۷:۳۰ روز ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۱ در ایستگاه «واحد تدارکات لشکر اس‌اس توتن‌کُپف» (Ib) دریافت شده بود. این پیام در دفتر ثبت پیام‌های ورودی آن ماه با شماره ۱۷۲ درج شده بود؛ و پس از آن، دیگر هیچ.
شگفت‌انگیز این‌که «آسترا» توانست به طور مستقل کارهای زیر را انجام دهد:
جست‌وجو در آرشیوهای تاریخی
مقایسه حروف نامطمئن
یافتن سرنخ‌های متنی
ساخت شبیه‌ساز انیگما
نوشتن کد رمزگشایی
اجرای پردازش موازی ...
پیش از این نیز موردی مشابه وجود داشت. در ۹ ژوئن ۲۰۱۷ [19 خرداد 1396]، «الکس شوکوپلیاس» موفق شده بود رمز یکی دیگر از پیام‌های ناگشوده همان روز (شماره ۱۷۳ با شناسه SIPVX) را بشکند. او کلیدی به دست آورد که با کلید روزانه ۱۰ ژوئیه تفاوت داشت: ترتیب چرخ‌دنده‌ها یکسان بود (۵۱۲)، اما تنظیمات دوشاخه‌ها (Stecker) و حلقه‌ها (Ringstellung) متفاوت بودند. با این حال، وقتی این کلید روی پیام MVUEH اعمال شد، هیچ نتیجه‌ای در بر نداشت.
کلید واقعی اما ماجرای متفاوتی داشت؛ از همان ترتیب چرخ‌دنده‌ها گرفته (۲۵۳ در برابر ۵۱۲ برای دو پیام دیگر همان روز) تا محتوا که تقریباً کلمه به کلمه با پیام شماره ۱۷۳ هم‌خوانی داشت. این دو متن در دوازده حرف با هم تفاوت داشتند (۸۲ در برابر ۹۴ حرف): در پیام MVUEH، اپراتور در رمزگذاری کلمه «Bitte» مرتکب خطا شده و آن را به «Btte» تبدیل کرده بود، در حالی که در پیام SIPVX، امضای فرستنده، یعنی «واش‌بوش» (Waschbusch)، تکرار شده بود.
ساخت شبیه‌ساز و «بمب» در لحظه
«لِفِن» فرآیند کار را هدایت نکرد. تنها دستور او این بود که هوش مصنوعی تلاش کند پیام‌های ناگشوده‌ای را که در وب‌سایت منتشر شده بود، رمزگشایی کند. این مدل، فهرست پیام‌ها را بررسی کرد و پیام شماره ۱۷۲ را به عنوان امیدوارکننده‌ترین هدف تشخیص داد و به‌سرعت به ارتباط آن با متن اصلی پیام ۱۷۳ پی برد.
پس از آزمودن و رد کردن چندین رویکرد، مدل بر تکرار نام مکان «ROSENOW ROSENOW» به عنوان «کریب» (crib) تمرکز کرد؛ همان کلیدواژه یا متن احتمالی که مبنای حملات کلاسیک به دستگاه انیگماست. سپس هوش مصنوعی ابزارهای خود را ساخت: یک شبیه‌ساز انیگما و یک «بمب انیگما» (Enigma Bombe) به زبان‌های پایتون و C++. از آن‌جا بود که جست‌وجوی سیستماتیک آغاز شد و درنهایت به کشف کلید صحیح انجامید.
این واقعیت که این رمزنگاری تا این حد در برابر گشوده شدن مقاومت کرده، دلایل ملموس و مشخصی دارد. رونویسی از روی فرم اصلی پیام حاوی چندین خطا بود؛ افزون بر آن، چرخ‌دنده سمت چپ دستگاه در هفتاد و دومین حرف، یک «چرخش» (Turnover) انجام می‌دهد که رویدادی نادر است و هرگونه تلاش برای شکستن رمز را با پیچیدگی مواجه می‌سازد.
در گزارش‌های عملکرد (لاگ‌ها) که همچنان تحت بررسی هستند، نکته‌ای چالش‌برانگیز خودنمایی می‌کند: GPT-۶ Astra به دو پرونده از «آرشیو فدرال آلمان» (Bundesarchiv) با کدهای RS ۳-۳/۲۰a و RS ۳-۳/۶۳b استناد می‌کند؛ ارجاعاتی دقیق که در وب‌سایت «Crypto Cellar Research» موجود نیستند. احتمال می‌رود که این هوش مصنوعی کار خود را با تکیه بر یادداشت ماه ژوئیه ۲۰۲۶ در «فهرست پیام‌های ۱۹۴۱» آغاز کرده باشد؛ جایی که وایرود به مجموعه‌ای از پیام‌های «فرماندهی تدارکات» (Nachschubführer) لشکر اس‌اس توتن‌کُپف اشاره کرده بود که در جریان تحقیقات آرشیوی کشف شده و با شناسه NF به این فهرست افزوده شده بودند.
این مدل در ادامه از یک «مجموعه خصوصی» سخن می‌گوید که تاکنون توسط کسی شناسایی نشده است؛ و مشخص نیست که آیا به نسخه‌های دیجیتالی‌شده «آرشیو فدرال آلمان» دسترسی پیدا کرده یا اطلاعات را از منبع دیگری استخراج کرده است. وایرود که خود هفته‌ها برای بررسی آن اسناد وقت گذاشته، دستاورد دو روزه هوش مصنوعی را معادل کاری می‌داند که برای یک پژوهشگر انسانی هفته‌ها یا ماه‌ها زمان می‌برد. بخش قابل راستی‌آزمایی این ماجرا فعلاً همان «کلید» رمزگشایی است؛ این‌که GPT-۶ Astra چگونه به آن منابع آرشیوی دست یافته، موضوعی است که لاگ‌ها پاسخ آن را خواهند داد، نه ادعاها.
منبع: www.hwupgrade.it
۲۵۹
نظر شما