به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در ۲۹ سپتامبر ۱۹۳۹ [۶ مهر ۱۳۱۸]، آلمان و اتحاد جماهیر شوروی توافق کردند که کنترل لهستانِ اشغالشده را تقریباً در امتداد رودخانه «باگ» تقسیم کنند؛ آلمانیها تمام نواحی غربی و شوروی تمام نواحی شرقی را تصرف کردند.
این توافق در پیِ پیمان «مولوتوف-ریبنتروپ» (که به پیمان هیتلر-استالین نیز معروف است) صورت گرفت؛ پیمانی که یک قرارداد عدمتعرض میان دو قدرت نظامیِ عظیم، یعنی آلمان و اتحاد جماهیر شوروی، ایجاد کرده بود. یواخیم فون ریبنتروپ، وزیر امور خارجه آلمان، با همتای شوروی خود، وی. ام. مولوتوف، دیدار کرد تا «پیمان مرزی و دوستی آلمان و شوروی» را امضا کند. در جزئیاتِ پیمان اولیه عدم تعرض، وعده بخشی از شرق لهستان به شوروی داده شده بود؛ حال تنها مسئله، توافق بر سرِ تعیین خطوط مرزی بود.
ژوزف استالین، نخستوزیر و دیکتاتور شوروی، شخصاً خطی را ترسیم کرد که لهستان را تجزیه میکرد. این مرز در ابتدا در امتداد رود ویستولا، درست در غرب ورشو ترسیم شده بود، اما او موافقت کرد که آن را به شرقِ پایتخت و لوبلین عقب براند و بدین ترتیب کنترل اکثر مناطق پرجمعیت و صنعتی لهستان را به آلمان واگذار کرد. در مقابل، استالین خواهان شهر لویو و چاههای نفت غنی آن، و همچنین لیتوانی که در بالای پروس شرقی قرار دارد، بود. آلمان اکنون ۲۲ میلیون لهستانی را به عنوان «بردگان امپراتوری آلمان کبیر» در اختیار داشت؛ روسیه نیز به یک منطقهی حائل در غرب دست یافته بود.
در همین روز، اتحاد جماهیر شوروی «پیمان کمک متقابل» با کشور بالتیک یعنی استونی امضا کرد که به استالین حق اشغال پایگاههای دریایی و هوایی استونی را میداد. پیمان مشابهی نیز بعداً با لتونی امضا شد. تانکهای شوروی سرانجام با نام «کمک متقابل» از این مرزها عبور کردند و کشورهای بالتیک را برای دهههای متمادی تحت سلطه اتحاد جماهیر شوروی قرار دادند. این «پیمانها» بار دیگر صرفاً تحققِ بندهای ریزِ پیمان ریبنتروپ-مولوتوف بود که ایالتهای مرزی بیشتری را به عنوان مناطق حائل به استالین میداد و قلمروی روسیه را –جایی که ایدئولوژی بلشویکی با استقبال پرشوری مواجه نشده بود– از نفوذ همسایه غربیاش، یعنی شریکِ پیمان عدمتعرض، آلمان، محافظت میکرد. کشورهای بسیار آسیبپذیر بالتیک در مورد هیچیک از این توافقات حق اظهار نظری نداشتند؛ آنها صرفاً ضمیمه خاک شوروی شدند.
۲۵۹
نظر شما